Gregor Strasser
Gregor Strasser | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Geboren | 31 mei 1892 Geisenfeld, Koninkrijk Beieren, Duitse Keizerrijk | |||
Overleden | 30 juni 1934 Berlijn, nazi-Duitsland | |||
Kieskring | 26[1] 28[2] | |||
Regio | Franken[1] Dresden-Bautzen[2] Oberbayern | |||
Land | ![]() | |||
Politieke partij | ![]() | |||
Partner | Elisabeth Anna Maria Vollmuth (1896-1982)[3] | |||
Beroep | Apotheker[4] | |||
Religie | Katholiek[3][4] | |||
Gouwleider van de Gouw Neder-Beieren | ||||
Aangetreden | 26 februari 1925[5] | |||
Einde termijn | Eind 1926[5] | |||
Leider(s) | Adolf Hitler | |||
Voorganger | Ambt opgericht | |||
Opvolger | Otto Erbersdobler | |||
Gouwleider van de Gouw Neder-Beieren-Opper-Palts | ||||
Aangetreden | Eind 1926[5][6] | |||
Einde termijn | 1 januari 1928[5][6] | |||
Voorganger | Ambt opgericht | |||
Opvolger | Gouw opgedeeld | |||
Gouwleider van de Gouw Neder-Beieren | ||||
Aangetreden | 1 oktober 1928[5][6] | |||
Einde termijn | 1 maart 1929[5][6] | |||
Parlementslid in de Rijksdag | ||||
Aangetreden | 20 mei 1928[1] 14 september 1930[2] 6 november 1932[2] | |||
Einde termijn | 18 juli 1930[1] 4 juni 1930[2] 1 februari 1933[2] | |||
Lid van de Beierse Landdag | ||||
Aangetreden | 6 april 1924[4] | |||
Einde termijn | 15 december 1924[7] | |||
|
Gregor Strasser (Geisenfeld, 31 mei 1892 - Berlijn, 30 juni 1934) was een Duits nationaalsocialistisch politicus en broer van Otto Strasser.
Biografie
Gregor Strasser stamde uit een ambtenarenfamilie. Hij bezocht het gymnasium en studeerde later voor apotheker. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vocht hij in het Duitse leger en behaalde de rang van eerste luitenant. Na de Eerste Wereldoorlog was hij apotheker en organiseerde hij een völkisch (antisemitisch) vrijkorps.
In 1921 werd hij lid van de NSDAP (Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij) van Adolf Hitler. Strasser nam in 1923 deel aan de Bierhalleputsch (bierhal-staatsgreep) van de nazi’s. Deze staatsgreep mislukte en Strasser zat enige tijd gevangen. In 1924 kwam hij vrij.
In datzelfde jaar werd hij voor de Deutsch-Völkische Freiheitspartei, de opvolger van de (tijdelijk) verboden NSDAP, in de Rijksdag gekozen. Tot 1933 bleef hij lid van de Rijksdag.
In 1925 trad zijn broer Otto Strasser toe tot de NSDAP. Samen met Joseph Goebbels vormden zij de socialistische en linkse vleugel van de nazipartij, die onder meer nationalisering van grote bedrijven, verdrijving van grootkapitalisten en een sociale welvaartspolitiek voorstond. Gregor Strasser werd in 1925 ook oprichter van de Berlijnse Sturmabteilung (SA) die tegen reactionairen, Joden en communisten vocht op de Berlijnse straten.
Vanaf 1930 was hij echter voortdurend in conflict met Hitler over de koers van de NSDAP. De broers stonden een socialistische revolutie voor, maar Hitler voelde daar niets voor; de latere Führer wenste geen klassenstrijd met de reactionairen en fabrikanten en zette juist in op steun van nationalistische Duitse fabrikanten. Na de machtsovername zou dan het sociale welvaartsprogramma voor de Duitse arbeiders vanzelf wel opgelegd worden. Strasser wenste echter reeds toen harde maatregelen tegen groot-bedrijven. Broer Otto Strasser trad kort daarop uit de partij. Ondanks de problemen met Hitler werd Strasser in 1932 Rijksorganisatieleider van de NSDAP. In de herfst van 1932 onderhandelde hij met generaal Kurt von Schleicher over een te vormen regering. Von Schleicher bood Strasser het vicekanselierschap aan in een ‘sociale regering.’ De besprekingen lekten echter uit, waarna Strasser, die inzag dat deze optie voor Hitler onacceptabel was, op 8 december 1932 al zijn partijfuncties neerlegde. In 1933 moest hij zich ook terugtrekken uit de Rijksdag.
Op 30 juni 1934 werd Gregor Strasser tijdens de Nacht van de Lange Messen (partijzuivering) vermoord door Himmlers SS-milities.
Ideeën
Van Strasser is vooral de kreet "uit de weg, oude mannen" bekend [8].
Carrière
Strasser bekleedde verschillende rangen in zowel de NSDAP als Sturmabteilung. De volgende tabel laat zien dat de bevorderingen niet synchroon liepen.
Datums | Beiers leger | NSDAP | Sturmabteilung |
---|---|---|---|
1[4][6] - 18 augustus 1914[9] | Kriegsfreiwilliger | — | — |
16 januari 1915[9][6] | Kanonier | — | — |
24 mei 1915[9] | Überzähliger Gefreiter | — | — |
1 september 1915[9] | Überzähliger Unteroffizier[6] | — | — |
29 november 1915[9] | Vizefeldwebel d. R. | — | — |
8 januari 1917[9] | Offiziersstellvertretender | — | — |
7 januari 1916[4] - 13 januari 1917[9] (zonder Patent) | Leutnant der Reserve[6] | — | — |
1917[9] - 1918[6] | Oberleutnant d. R. | — | — |
April 1921[9][10] | — | Ortsgruppenleiter der NSDAP | — |
1925[9] | — | Gauleiter der NSDAP | — |
18 december 1931[9] | — | — | SA-Gruppenführer |
Lidmaatschapsnummers
Onderscheidingen
Selectie:
- Gouden Ereteken van de NSDAP op 1 februari 1934[11]
- IJzeren Kruis 1914, 1e Klasse[4][6] (augustus 1918[11]) en 2e Klasse[4][6] (14 mei 1917[11])
- Gewondeninsigne 1918 in zwart in 1918[11]
- Insigne van de SA bijeenkomst bij Brunswijk 1931 in 1931[11]
Bibliografie
- (de) Otto-Ernst Schüddekopf, Linke Leute von Rechts. Die national-revolutionären Minderheiten und der Kommunismus in der Weimarer Republik, 1960
- (de) Otto-Ernst Schüddekopf, Nationalbolschewismus in Deutschland 1918-1933, 1972, ISBN 3-548-02996-5
- (fr) Max Gallo, La nuit des longs couteaux, 30 juin 1934, 1970
- (en) Miller, Michael D. (2021). Gauleiter The Regional Leaders of the Nazi Party and their Deputies, 1925-1945 Volume 3. Fonthill Media, Verenigd Koninkrijk, 314, 315, 325, 326, 333, 334. ISBN 9781781558263.
- (de) Höffkes, Karl (1986). Hitlers Politische Generale; Die Gauleiter de Dritten Reiches (PDF). Grabert - Verlag - Tübingen, Tübingen, 325, 326. ISBN 3878470827.
- ↑ a b c d Miller 2021, p.325.
- ↑ a b c d e f Miller 2021, p.326.
- ↑ a b Miller 2021, p.334.
- ↑ a b c d e f g (de) Datenbank der deutschen Parlamentsabgeordneten: 03. Wahlperiode (1924). Geraadpleegd op 25 juli 2024.
- ↑ a b c d e f g Miller 2021, p.314.
- ↑ a b c d e f g h i j k l Höffkes 1986, p.325.
- ↑ (de) Datenbank der deutschen Parlamentsabgeordneten: 07. Wahlperiode (1933). Geraadpleegd op 25 juli 2024.
- ↑ Der Spiegel, 29 januari 2018, Weimars Ende: Macht Platz, ihr Alten
- ↑ a b c d e f g h i j k Miller 2021, p.315.
- ↑ Höffkes 1986, p.326.
- ↑ a b c d e Miller 2021, p.333.