Papyrus 5
Papyrus 5 | ||
---|---|---|
![]() | ||
Johannes 16:14-22 | ||
Naam | Papyrus Oxyrhynchus 208 & 1781 | |
Symbool | 5 | |
Bijbeltekst | Joh. 1:23-31; 1:33-40; 16:14-30; 20:11-17; 20:19-20; 20:22-25 | |
Datering | 200-225 | |
Taal | Grieks | |
Vindplaats | Oxyrhynchus Egypte | |
Huidige locatie | British Library Londen | |
Publicatie | Grenfell & Hunt, Oxyrhynchus Papyri II, 1899, pp. 1 ff; XV, pp. 8-12 | |
Grootte | fragment van drie bladen; 12,5 × 25 cm met één kolom van 27 regels per bladzijde | |
Teksttype | (voorloper van) Westerse tekst | |
Categorie | 1. | |
Soort schrift | Ronde hoofdletters van gemiddelde grootte | |
Aantekening | Veel overeenkomst met Codex Sinaiticus |
Papyrus 5 (volgens de nummering volgens Gregory-Aland, of 5, of Papyrus Oxyrhynchus 208 + 1781 is een vroege kopie van het Griekse Nieuwe Testament. Het is een papyrus manuscript van het Evangelie volgens Johannes dat op grond van het schrifttype wordt gedateerd in de vroege derde eeuw.[1] De fragmenten van de papyrus worden bewaard in de British Library. De tekst van het manuscript is enkele malen gereconstrueerd. De tekst komt, met enkele uitzonderingen, overeen met de Codex Sinaiticus.
Beschrijving
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/P._Oxy_208_John_16%2C22-30.jpg/260px-P._Oxy_208_John_16%2C22-30.jpg)
Het handschrift is een fragment van drie bladen, 12,5 × 25 cm groot, geschreven in een kolom per bladzijde met 27 regels per kolom.[1] De in dit handschrift bewaard gebleven tekst van Johannes bevat de verzen 1:23-31; 1:33-40; 16:14-30; 20:11-17; 20:19-20; 20:22-25.[1] Het is geschreven met ronde hoofdletters van gemiddelde grootte. Het kort de heilige namen af als volgt: (ΙΗΝ ΙΗΣ ΠΡ ΠΡΑ ΠΡΣ ΘΥ), maar niet indien gevolgd door ανθρωπος.[2] Het handschrift geeft de tekst beknopt weer, in het bijzonder laat het onnodige voornaamwoorden en voegwoorden weg.[3]
Schrijvers en correctoren
In Johannes 1:38 is "οι δε" boven de regel toegevoegd; αυ is weggehaald met puntjes boven de letters.[4] In Johannes 16:19 is "ο" boven de regel toegevoegd.[5] In Johannes 16:29 is αυτω boven de regel toegevoegd.[6] In Johannes 20:19 is και boven de regel toegevoegd.[7]
Teksttype
In Johannes 1:34 geeft Papyrus 5, net als de handschriften Papyrus 106, Codex Sinaiticus, Codex Veronensis, Codex Laudianus, Codex Corbeiensis II, en de oude Syrische vertalingen ὁ ἐκλεκτός. In Johannes 16:17 is er (bij regel 7 van de recto-zijde van het tweede fragment) extra ruimte, waarvan het lijkt of daar plek is voor extra tekst.[8] In Johannes 16:20 stond aanvankelijk λουπηθησεσθε, dit is veranderd in λυπηθησεσθε. In 16:21, stond aanvankelijk λοιπην (overige). Dit werd gecorrigeerd tot λυπην (smart). In 16:27, laat het εγω weg. In 20:19 ontbrak oorspronkelijk και, maar voegde dit later in boven de regel.[7] Bij regel 19 van het derde blad, recto (Johannes 20:16) is het moeilijk het ontbrekende deel te reconstrueren. Grenfell & Hunt merken op dat er te weinig plek is voor de gebruikelijke lezing ο λεγεται διδασκαλε; de regel zou dan met 34 letters, te lang zijn. Zij verwerpen een andere mogelijkheid : κε διδασκαλε, (κε afkorting van kurie, Here) die we kennen van de Codex Bezae en stellen voor: κε, omdat Domine te vinden is in de Codex Vercellensis en in de Codex Usserianus I,[9], maar ze besloten deze variant niet in hun gereconstrueerde tekst te geven.[10] Alle geleerden zijn het erover eens dat er te weinig ruimte is voor ο λεγεται διδασκαλε (Johannes 20:16) maar κε alleen is te kort ; en er is geen handschrift dat dit steunt. Elliott & Parker hebben ο λεγεται κεvoorgesteld.[11] Dit wordt ondersteund door Peter Head.[8] Comfort stelde κε μου, hoewel er geen Grieks handschrift bestaat met deze lezing.[6] Er is weinig ruimte voor κε διδασκαλε "Here meester, van de Codex Bezae en het Oud-Latijnse "Magister Domine" of "Domine".[12]
De Griekse tekst van deze codex kan beschouwd worden als vertegenwoordiger van de Westerse tekst. Aland noemde het een "Normale tekst", en plaatste hem in categorie I van zijn Categorieën van manuscripten van het Nieuwe Testament.[13] Het handschrift komt vaak overeen met de Codex Sinaiticus wanneer die afwijkt van de Codex Vaticanus (bijvoorbeeld: Johannes 1:27 en 34; 16:22; 27 en 28; 20:25).[1] Helaas is dit door beschadiging vaak niet zichtbaar.[14]
Geschiedenis
Aan het eind van de 19e eeuw vonden Grenfell en Hunt het handschrift in Oxyrhynchus, Egypte. Het eerste en het derde blad werden in 1899 gepubliceerd in deel 2 van Oxyrhynchus papyri, nummer 208. Gregory noemde het Papyrus 5.[15] Het tweede blad (Johannes 16:14-30) werd in 1922 gepubliceerd als Oxyrhynchus no. 1781.[16]
Het handschrift wordt op dit moment bewaard in de British Library (Inv. nos. 782, 2484) in Londen.[13]
Tekst
Een reconstructie volgt.[17]
| Blad 1 recto (Johannes 1:33-41)
|
|
|
|
|
Zie ook
- Lijst van Griekse papyri van het Nieuwe Testament
- Oxyrhynchus papyri
- Categorieën van manuscripten van het Nieuwe Testament
- Bijbelse handschriften
- Tekstkritiek van de Bijbel
Noten
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Papyrus Oxyrhynchus 208 + 1781 op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ a b c d Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, p. 73.
- ↑ Peter M. Head, The Habits of New Testament Copyists Singular Readings in the Early Fragmentary Papyri of John, Biblica 85 (2004), 404.
- ↑ B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri II, (London, 1899).
- ↑ Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, p. 75.
- ↑ Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, p. 76.
- ↑ a b Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, p. 77.
- ↑ a b Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, p. 78.
- ↑ a b Peter M. Head, The Habits of New Testament Copyists Singular Readings in the Early Fragmentary Papyri of John, Biblica 85 (2004), 405.
- ↑ B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri II, (London, 1899), p. 7.
- ↑ B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri II, (London, 1899), p. 5.
- ↑ Elliott & Parker, The New Testament in Greek IV. The Gospel according to St. John, volume 1, The Papyri (Leiden: Brill, 1995), 34.
- ↑ UBS3, p. 410.
- ↑ a b Kurt Aland, and Barbara Aland, The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism, transl. Erroll F. Rhodes, William B. Eerdmans Publishing Company, Grand Rapids, Michigan, 1995, p. 96.
- ↑ B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri II, (London, 1899), p. 2.
- ↑ C. R. Gregory, Textkritik des Neuen Testaments III (Leipzig: 1909), p. 1085.
- ↑ Frederic G. Kenyon, "Handbook to the Textual Criticism of the New Testament", London2, 1912, p. 42.
- ↑ Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, pp. 74-78.
Literatuur
- B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri II, (London, 1899), pp. 1–8.
- B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri XV, (London, 1922), pp. 8–12.
- C. R. Gregory, "Textkritik des Neuen Testaments", Leipzig 1909, vol. 3, p. 1085.
- C. R. Gregory, Die griechischen Handschriften des Neuen Testament, p. 45.
- Karl Wessely, Les plus anciens monuments du christianisme, PO 4/2 (1907), pp. 145–148.
- Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, pp. 73–78.