(253) Mathilde
![]() Planetoida Matylda widziana z sondy NEAR | |||
Odkrywca | Johann Palisa | ||
---|---|---|---|
Data odkrycia | 12 listopada 1885 | ||
Numer kolejny | 253 | ||
Charakterystyka orbity (J2000) | |||
Przynależność obiektu | Pas główny | ||
Półoś wielka | 2,6472 au | ||
Mimośród | 0,2652 | ||
Peryhelium | 1,9393 au | ||
Aphelium | 3,3513 au | ||
Okres obiegu wokół Słońca | 4 lata 111 dni 21 godzin | ||
Średnia prędkość | 17,98 km/s | ||
Inklinacja | 6,71° | ||
Charakterystyka fizyczna | |||
Średnica | 66 × 48 × 46 km | ||
Masa | 1,033 ⋅ 1017 kg | ||
Średnia gęstość | 1,3 g/cm3 | ||
Okres obrotu | (17 d 9 h 30 m) h | ||
Albedo | 0,04 | ||
Jasność absolutna | 10,3m | ||
Typ spektralny | Typ C | ||
Średnia temperatura powierzchni | ~174 K | ||
Satelity naturalne | brak | ||
|
(253) Mathilde – mała planetoida z pasa głównego.
Odkrycie
Planetoida została odkryta 12 listopada 1885 w Obserwatorium Uniwersyteckim w Wiedniu przez austriackiego astronoma Johanna Palisę. Nosi imię żony francuskiego astronoma Moritza Loewy’ego.
Orbita
Orbita (253) Mathilde jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 6,7°. Na jeden obieg wokół Słońca potrzebuje 4 lat i 112 dni, krążąc w średniej odległości 2,64 j.a. Średnia prędkość orbitalna wynosi ok. 17,98 km/s.
Właściwości fizyczne
(253) Mathilde ma nieregularny kształt, jej rozmiary to 66 × 48 × 46 km. Jej albedo jest niskie i wynosi 0,04, a jasność absolutna to 10,3m. Średnia temperatura na powierzchni sięga ok. 174 K. Zalicza się do planetoid typu C; na powierzchni występują związki węgla, dlatego też jest bardzo ciemna, zbudowana z takich samych materiałów co meteoryty z grupy chondrytów węglowych. Ciało to bardzo wolno obraca się wokół własnej osi, pełny obrót trwa 17 dni, 9 godzin i 30 minut.
Na powierzchni jest wiele małych kraterów oraz jeden – w porównaniu do wielkości samej planetoidy – ogromnych rozmiarów – o głębokości ok. 10 km. Uderzenia o sile, która spowodowała powstanie tego krateru, Mathilde z pewnością by nie przetrwała w jednym kawałku. Stąd wysnuwa się wniosek, że jest ona zlepkiem wielu okruchów skalnych utrzymywanych razem siłą przyciągania.
Badania bezpośrednie
27 czerwca 1997 roku sonda kosmiczna NEAR Shoemaker przeleciała w niewielkiej odległości od (253) Mathilde, wykonując szereg zdjęć. Jednak z powodu powolnego obrotu udało się zaobserwować tylko połowę powierzchni.
Lista tworów geologicznych
Ze względu na bardzo ciemną (ciemniejszą od węgla) powierzchnię, kraterom na Mathilde nadano nazwy pochodzące od regionów Ziemi, w których wydobywa się węgiel kamienny.
Krater | Nazwa pochodzi od |
---|---|
Aachen | Akwizgran, Niemcy |
Baganur | Bagnuur, Mongolia |
Benham | Benham, Kentucky, USA |
Clackmannan | Clackmannan, Wielka Brytania |
Damodar | Damodar, Indie |
Enugu | Enugu, Nigeria |
Ishikari | Ishikari, Japonia |
Jerada | Dżarada, Maroko |
Jixi | Jixi, Chiny |
Kalimantan | Kalimantan, Indonezja |
Karoo | Karoo, Republika Południowej Afryki |
Kuznetsk | Kuźnieck, Rosja |
Lorraine | Lorraine, Francja |
Lublin | Lubelskie Zagłębie Węglowe, Polska |
Maritsa | Maritsa, Bułgaria |
Matanuska | Matanuska, Alaska, USA |
Mulgildie | Mulgildie, Australia |
Oaxaca | Oaxaca, Meksyk |
Otago | Otago, Nowa Zelandia |
Quetta | Quetta, Pakistan |
Similkameen | Similkameen, Kanada |
Teruel | Teruel, Hiszpania |
Zulia | Zulia, Wenezuela |
Zobacz też
Bibliografia
- (253) Mathilde w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
- (253) Mathilde w bazie Minor Planet Center (ang.)
Linki zewnętrzne
![]() | Zobacz hasło Matylda w Wikisłowniku |
- Diagram orbity (253) Mathilde w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
- Mathilde. [w:] Gazetteer of Planetary Nomenclature [on-line]. IAU, USGS, NASA. [dostęp 2016-03-19]. (ang.).
- Britannica: topic/Mathilde-asteroid
- NE.se: mathilde