Andrzej Mazurowicz
Data i miejsce urodzenia | 28 sierpnia 1936 |
---|---|
Zawód, zajęcie | wioślarz, trener, polityk, działacz związkowy |
Partia | RS AWS/RS, PiS |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Andrzej Mazurowicz (ur. 28 sierpnia 1936 w Poznaniu) – polski zawodnik i trener wioślarstwa, polityk, działacz związkowy i opozycyjny w okresie PRL.
Życiorys
Syn Adama i Józefy[1], jego ojciec spędził okres okupacji w niemieckim obozie jenieckim. W wieku 15 lat przerwał naukę z powodu trudnej sytuacji materialnej rodziny[2]. Ostatecznie w 1969 ukończył Technikum Mechaniczno-Elektryczne w Bydgoszczy. Przez wiele lat zawodnik i następnie trener wioślarstwa, wielokrotny mistrz Polski oraz uczestnik mistrzostw Europy i świata w wioślarstwie. Od 1959 do 1961 był stypendystą sportowym WKS (startował w „czwórkach” i „ósemkach”). Od 1969 członek Regionalnego Towarzystwa Wioślarskiego Bydgostia Bydgoszcz, od 1973 pracownik Kolejowego Klubu Wioślarskiego (później RTW Bydgostia). W latach 1988–2000 członek zarządu tego klubu, później szef sądu koleżeńskiego. Zajął się działalnością trenerską, trenował m.in. medalistów mistrzostw Europy i świata (juniorów i seniorów), w tym Alfonsa Ślusarskiego i Jerzego Brońca[2][3].
W latach 1951–1957 pracownik Zakładów Metalowych im. Józefa Stalina (później im. Hipolita Cegielskiego), Poznańskiej Fabryki Maszyn Żniwnych oraz PoWoGaz Produkcji Wodomierzy i Gazomierzy, następnie do 1958 odbywał zasadniczą służbę wojskową. 28 czerwca 1956 uczestniczył w protestach, został postrzelony w nogę (sprawca tego postrzału został zabity przez protestujących[2]). W późniejszych latach przeniósł się do Bydgoszczy, od 1962 pracował kolejno w Przedsiębiorstwie Remontowo-Montażowym Handlu Wewnętrznego w Bydgoszczy, Wojewódzkim Zjednoczeniu Przedsiębiorstw Handlowych, Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Handlu Spożywczego. Od 1976 do 1980 zatrudniony w WSS „Społem”, od 1981 w Zakładach Remontowo-Budowlanych „Społem” (w 1985 degradacja). W latach 1986–1989 pracownik Przedsiębiorstwa Zagranicznego Porta[3].
W 1980 przystąpił do NSZZ „Solidarność”, został przewodniczącym Komisji Zakładowej, członkiem Komisji Krajowej Kultury Fizycznej i Sportu oraz przewodniczącym Komisji Regionalnej Kultury Fizycznej i Sportu. W 1981 był delegatem na Wojewódzki Zjazd Delegatów Województwa Bydgoskiego, w tym samym roku kierował komitetem strajkowym w miejscu pracy. 13 grudnia 1981 aresztowany na 24 godziny. Po wybuchu stanu wojennego lider Robotniczej Służby Samoobrony sygnującej ulotki „anty-WRON”, należał też do lokalnej grupy Komitetu Oporu Społecznego. Od 1982 był współorganizatorem Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej Regionu Bydgoskiego, zajmującej się koordynacją manifestacji i rozprowadzania podziemnej prasy. W latach 1982–1984 i 1985–1989 zaangażowany w nielegalną działalność wydawniczą: autor tekstów, redaktor, wydawca, drukarz oraz kolporter „Informatora Bydgoskiego”. Uczestniczył w spotkaniach lokalnych duszpasterstw (w tym Klubu Inteligencji Katolickiej), współorganizował Msze za Ojczyznę i Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej. 25 listopada 1984 został aresztowany, przetrzymywano go w WUSW i Areszcie Śledczym w Bydgoszczy. 5 sierpnia 1985 skazany przez Sąd Rejonowy w Bydgoszczy na 2 lata więzienia w zawieszeniu na 3 lata oraz 100 tysięcy zł grzywny[2][3][4]. Przez wiele lat poddawany rozpracowywaniu przez służby PRL[1].
Od 1988 do 1989 członek Komitetu Obywatelskiego „Solidarności”, przewodniczył zespołowi ds. ochrony środowiska. Został członkiem Komitetu Zakładowego w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego oraz sekretarzem Zarządu Regionu Bydgoskiego, pomiędzy 1989 a 1997 delegat na wojewódzkie i krajowe zjazdy delegatów. Należał także do Krajowej (1991–1995) i Regionalnej Komisji Rewizyjnej. Został członkiem Komitetu Zakładowego w RS Astoria, a w 2005 skarbnikiem Krajowego Stowarzyszenia Kultury Zdrowotnej i Sportu „Solidarności”. Został członkiem i rzecznikiem dyscyplinarnym Stowarzyszenia Osób Represjonowanych i Internowanych w Stanie Wojennym „Przymierze”. W 1995 przeszedł na emeryturę[3].
W wyborach parlamentarnych w 1993 otwierał bydgoską listę okręgową Komitetu Wyborczego NSZZ „Solidarność”[5]. W późniejszych latach należał do Ruchu Społecznego i Akcji Wyborczej Solidarność (1997–2004), w 2001 ponownie kandydował do Sejmu[6]. W 2004 przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości[3]. W 2006 kandydował do bydgoskiej rady miejskiej z ramienia KWW Jana Rulewskiego[7].
Odznaczenia
Odznaczony m.in. Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1993), Złotym Krzyżem Zasługi (1998)[8], Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Krzyżem Kawalerskim (2001)[9] i Oficerskim (2009)[10] Orderu Odrodzenia Polski[3] oraz Krzyżem Wolności i Solidarności (2011)[4][11]. Otrzymał także: Medal Zasłużony dla NSZZ „Solidarność” (2000), Krzyż Semper Fidelis (2005), Medalem Prezydenta Bydgoszczy (2005), Medalem Wojewody Kujawsko-Pomorskiego (2006) i Medalem Kazimierza Wielkiego (2017)[3].
Przypisy
- ↑ a b Dane osoby z katalogu osób „rozpracowywanych”. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2022-08-20].
- ↑ a b c d Hankaa Sowińska: Polskie miesiące wpisane w jeden tylko życiorys. pomorska.pl, 12 grudnia 2015. [dostęp 2022-08-20].
- ↑ a b c d e f g Katarzyna Grysińska: Mazurowicz Andrzej. encysol.pl. [dostęp 2022-08-18].
- ↑ a b Odznaczeni KWiS: Andrzej Mazurowicz. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2022-08-20].
- ↑ Poland – candidate data [online], University of Essex [zarchiwizowane z adresu 2015-02-26] (ang.).
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2022-08-20].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2022-08-20].
- ↑ M.P. z 1999 r. nr 2, poz. 7
- ↑ M.P. z 2002 r. nr 1, poz. 21
- ↑ M.P. z 2010 r. nr 28, poz. 329
- ↑ M.P. z 2012 r. poz. 414