Cyfrowy nomada
Cyfrowy nomada – osoba, która wykonuje pracę zdalną przy wykorzystaniu nowych technologii i nie jest przywiązana do jednego, konkretnego miejsca zamieszkania[1][2]. Cyfrowi nomadzi zwykle wyznają filozofię minimalizmu i ograniczają posiadanie rzeczy do minimum, za to skupiają się gromadzeniu doświadczeń niematerialnych[3]. Pracują wszędzie tam, gdzie mają dostęp do internetu - w tymczasowych mieszkaniach, hotelach, bibliotekach publicznych, przestrzeniach coworkingowych czy kamperach, korzystając z Wi-Fi, smartfonów lub mobilnych hot spotów[4].
Etymologia
Jednym z pierwszych cyfrowych nomadów był Steve Roberts, który w 1983 roku jeździł na skomputeryzowanym poziomym rowerze i został opisany w magazynie Popular Computing, który określił go jako „nomadę nowoczesnych technologii" ("high-tech nomad")[5].
Termin "cyfrowy nomada" zaczął być używany na początku lat 90. XX wieku, aby opisać nowy rodzaj stylu życia, który stał się możliwy dzięki rozwojowi sieci komputerowych i popularyzacji mobilnych urządzeń, takich jak laptopy, tablety i palmtopy.
W książce pt. Digital Nomad z 1997 roku autorstwa Tsugio Makimoto i Davida Mannersa użyto tego terminu do opisania, w jaki sposób technologia pozwala na powrót społeczeństw do koczowniczego trybu życia. Makimoto i Manners zidentyfikowali w niej wyłaniający się styl życia „cyfrowych nomadów”, uwolniony dzięki technologii „od ograniczeń geograficznych i odległości"[6].
Współcześnie, termin "cyfrowy nomada" odnosi się do szeroko pojętej kategorii mobilnych profesjonalistów, którzy są niezależni od lokalizacji i są w stanie pracować zdalnie z dowolnego miejsca na świecie z dostępem do internetu[7].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/DigitalNomadGirl.jpg/220px-DigitalNomadGirl.jpg)
Zalety
Bycie cyfrowym nomadą ma wiele zalet. Główne powody, dla których ludzie zostają cyfrowymi nomadami to chęć podróżowania, niezależność od lokalizacji, możliwość nawiązywania znajomości, a także poznawanie obcych kultur i języków[8].
Koszty życia, klimat, różnorodność i dostęp do rozrywki to główne kryteria, które cyfrowi nomadzi biorą pod uwagę przy wyborze miejsca pracy zdalnej. Popularnymi kierunkami cyfrowych nomadów są miejsca atrakcyjne pod względem turystycznym[9], m.in. Bali, Madera, Aruba, Andaluzja, Kostaryka, Chorwacja czy Portugalia.
Wyzwania
Głównym wyzwaniem cyfrowych nomadów jest poczucie osamotnienia i wypalenie zawodowe. Praca zdalna połączona z podróżowaniem zwykle wymaga oderwania od osobistych zobowiązań, takich jak małżeństwo. Natomiast brak bezpośredniego kontaktu z ludźmi twarzą w twarz może powodować problemy z utrzymaniem zdrowia psychicznego[10].
Inne wyzwania cyfrowych nomadów dotyczą kwestii międzynarodowego ubezpieczenia zdrowotnego, stosowania się do przepisów lokalnych, w tym płacenia podatków i uzyskiwania wiz pracowniczych, a także utrzymywania relacji na odległość z rodziną i przyjaciółmi. Cyfrowi nomadzi rzadko mają dostęp do świadczeń emerytalnych czy ubezpieczenia od bezrobocia. Co więcej, trudno jest im wyraźnie oddzielić czas wolny od pracy, a także zwykle zarabiają mniej niż mogliby zarobić w ramach tradycyjnego zatrudnienia.
Kwestie prawne
Wielu cyfrowych nomadów pochodzi z krajów bardziej rozwiniętych i posiada paszporty, które dają im możliwości swobodnego podróżowania. Z tego powodu wielu z nich podejmuje pracę podczas pobytu w danym kraju posiadając wizę turystyczną. Taka praktyka jest technicznie rzecz biorąc nielegalna i budzi kontrowersje[11].
Wiele krajów wprowadziło specjalne regulacje prawne i systemy wizowe skierowane bezpośrednio do cyfrowych nomadów[12][13]. Są to m.in. takie kraje jak: Antigua i Barbuda, Argentyna, Bermudy, Brazylia, Chorwacja, Cypr, Estonia, Grecja, Gruzja, Hiszpania, Holandia, Islandia, Indonezja, Kajmany, Kostaryka, Łotwa, Malta, Mauritius, Norwegia (tylko w Svalbard), Południowa Afryka, Portugalia, Rumunia, Węgry, Włochy, Zjednoczone Emiraty Arabskie (Dubaj)[14][15].
Przypisy
- ↑ The Rise of the Digital Nomad [online], HuffPost, 3 czerwca 2015 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ AleksanderA. Piskorz AleksanderA., Cyfrowy Nomada - kim tak naprawdę jest? [online], Just Geek IT, 6 czerwca 2022 [dostęp 2023-05-03] (pol.).
- ↑ CarolineC. Castrillon CarolineC., Why The Digital Nomad Lifestyle Is On The Rise [online], Forbes [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ What Is a Digital Nomad? [online], Investopedia [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ InternetI. Archive InternetI., Popular Computing 1984-08: Vol 3 Iss 10, The McGraw-Hill Companies, Inc., sierpień 1984 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ TsugioT. Makimoto TsugioT., DavidD. Manners DavidD., Digital Nomad, Wiley, 29 grudnia 1997, ISBN 978-0-471-97499-4 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ Nomad List - FAQ [online], Nomad List [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ RowenaR. Hennigan RowenaR., How to Become a Digital Nomad, „Harvard Business Review”, 8 lutego 2023, ISSN 0017-8012 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ BryanB. Lufkin BryanB., Is the great digital-nomad workforce actually coming? [online], www.bbc.com [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ Kim jest cyfrowy nomada i kto może nim zostać? [online], EFL.pl [dostęp 2023-05-03] (pol.).
- ↑ Bali lures digital nomads despite controversy – DW – 11/14/2022 [online], dw.com [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ Countries Offering Digital Nomad Visas [online], Investopedia [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ Prithwiraj (Raj)P.(R.) Choudhury Prithwiraj (Raj)P.(R.), How “Digital Nomad” Visas Can Boost Local Economies, „Harvard Business Review”, 27 maja 2022, ISSN 0017-8012 [dostęp 2023-05-03] .
- ↑ EU Digital Nomad Visa - Work Remotely From EU Countries [online], SchengenVisaInfo.com [dostęp 2023-05-03] (ang.).
- ↑ Digital Nomad Visa - Countries Offering Visas for Digital Nomads [online], visaguide.world [dostęp 2023-05-03] (ang.).