Dziewiętnastozgłoskowiec
Dziewiętnastozgłoskowiec – rozmiar wierszowy, składający się z dziewiętnastu sylab, o różnej konfiguracji akcentowej.
W klasycznym polskim sylabizmie rozmiar dziewiętnastozgłoskowy nie występował wcale[1], ponieważ najdłuższym formatem, regularnie stosowanym był symetryczny szesnastozgłoskowiec[2].
Teoretycznie dziewiętnastozgłoskowy jest sześciostopowiec anapestyczny hiperkatalektyczny ssSssSssSssSssSssSs. Format ten jednak praktycznie jest niespotykany w poezji polskiej.
Wersy dziewiętnastozgłoskowe występują w utworach tonicznych, napisanych wierszem skupieniowym, na przykład w Bajce o złej matce Kazimiery Iłłakowiczówny. Z czterech pierwszych wersów utworu dwa są dziewiętnastozgłoskowe.
- ssSsSsssSs//sSssSssSs 19 (10 + 9)
- sSsSssSs//ssSsssSsSs 18 (8 + 10)
- ssSssSsSs//ssSssSssSs 19 (9 + 10)
- sSsSssSs//ssSssSssSs 18 (8 + 10)
Męskie wersy dziewiętnastozgłoskowe, obok dwudziestozgłoskowych żeńskich, występują w utworze Stanisława Ciesielczuka Czarodziejstwo[3]:
- Żeglujemy, rozsiewając w drodze tchem serdecznym rozognione ziarna,
- Żeby zboża kołyśliwem światłem piękna łan słoneczny bujnie rósł.
- Pobłyskuje przed nami co chwila tajemnica, jak strzelista sarna.
- Światy z jelit buchają zielenią, wrące srebro cieknie z niebnych ust.
Przypisy
- ↑ Aleksandra Okopień-Sławińska i inni: Słownik terminów literackich. Wrocław: Ossolineum, 2002, s. 617. ISBN 83-04-04615-6.
- ↑ Wiktor Jarosław Darasz: Mały przewodnik po wierszu polskim. Kraków: Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego, 2003, s. 73. ISBN 83-900829-6-9.
- ↑ Wiktor Jarosław Darasz, o.c., s. 74.
- p
- d
- e
|