Edward Mizikowski
Data i miejsce urodzenia | 5 września 1952 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 sierpnia 2017 |
Zawód, zajęcie | działacz opozycji antykomunistycznej, robotnik, dziennikarz, poeta, społecznik |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Edward Mizikowski (ur. 5 września 1952 w Nowej Soli, zm. 20 sierpnia 2017[1] w Brożówce[2]) – polski działacz opozycji niepodległościowej, robotnik, dziennikarz, poeta.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/20/Edward_Mizikowski_gr%C3%B3b.jpg/220px-Edward_Mizikowski_gr%C3%B3b.jpg)
Ukończył Zespół Szkół Zawodowych w Nysie[2]. Pracował jako ślusarz w Hucie Warszawa. Od września 1980 należał do NSZZ „Solidarność”[2]. W latach 1980–1981 był współpracownikiem Biura Interwencji i Mediacji NSZZ „S” Regionu Mazowsze[2].
W grudniu 1981 był uczestnikiem strajku w Hucie Warszawa oraz głównym organizatorem „Robotniczego Komitetu Samoobrony Społecznej „Solidarność” Huty Warszawa, który przekształcił w kwietniu 1982 się w Międzyzakładowy Robotniczy Komitet Samoobrony Społecznej NSZZ „Solidarność”, a następnie Międzyzakładowy Robotniczy Komitet „Solidarności” (MRKS).
Był redaktorem i wydawcą prasy podziemnej („Głos Wolnego Hutnika”, „Głos Wolnego Robotnika”, „CDN – Głos Wolnego Robotnika”), organizatorem manifestacji antykomunistycznych na Mazowszu. 29 listopada 1982 ostał aresztowany przez Służbę Bezpieczeństwa, a następnie do 26 lipca 1983 był osadzony w więzieniu na Rakowieckiej. Sprawę umorzono w wyniku amnestii. W latach 1987–1988 był organizatorem i współorganizatorem wielu akcji w obronie więźniów politycznych[2]. 22 sierpnia 1988 był organizatorem strajku w Hucie Warszawa. Został aresztowany i skazany na miesiąc aresztu[2]. W latach 1982–1989 był wielokrotnie zatrzymywany i karany przez kolegia ds. wykroczeń[2].
Był przeciwnikiem obrad Okrągłego Stołu[2], a następnie współorganizatorem akcji bojkotu wyborów 4 czerwca 1989[2]. Współtworzył Niepodległościową Partię „Solidarność”, a następnie był zwolennikiem Solidarności 80[2]. Współorganizował manifestacje wymierzone przeciwko rządowi Tadeusza Mazowieckiego i prezydenturze gen. Wojciecha Jaruzelskiego[2].
Zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1990, nie udało mu się jednak zebrać wymaganych 100 tys. podpisów. W latach 90. działacz Związku Piłsudczyków i Związku Strzeleckiego. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Koalicji dla Rzeczypospolitej.
W latach 90. zajmował się handlem, m.in. jako właściciel pawilonu handlowego i sprzedawca na targowisku Wolumen w Warszawie, następnie był pracownikiem marketingu bezpośredniego i wykonywał prace dorywcze, a także pracował jako mechanik w warszawskim metrze[2]. Był także wychowawcą młodzieży.
Autor tomików poezji „Serce i pazury” (2004), „Wybiłem się na Niepodległość” (2007).
Pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 32L-2-29).
Odznaczenia
W 2010 otrzymał Krzyż Solidarności Walczącej[3]. W 2016 został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[4] oraz Medalem Pro Patria[2]. W 2017, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, został uhonorowany pośmiertnie przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5].
Przypisy
- ↑ Ostatnia droga Edwarda Mizikowskiego. niezalezna.pl. [dostęp 2017-08-30]. (pol.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2023-12-05].
- ↑ Lista odznaczonych Krzyżem SW. sw.org.pl. [dostęp 2023-12-05].
- ↑ Nota biograficzna na stronie IPN. [dostęp 2023-12-05].
- ↑ M.P. z 2017 r. poz. 1085
Bibliografia
- Katalog osób „rozpracowywanych” przez organa bezpieczeństwa państwa komunistycznego [online], bip.ipn.gov.pl [dostęp 2011-08-06] .