Edward Otto
Data i miejsce urodzenia | 13 października 1908 |
---|---|
Data śmierci | 10 maja 1986 |
Profesor nauk matematycznych | |
Specjalność: geometria wykreślna | |
Alma Mater | Politechnika Lwowska |
Doktorat | 1936 |
Habilitacja | 1945 |
Profesura | 1961 |
1929–1978 | |
Uczelnia | Politechnika Warszawska |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/Edward_Otto_gr%C3%B3b2.jpg/220px-Edward_Otto_gr%C3%B3b2.jpg)
Edward Otto (ur. 13 października 1908 we Lwowie, zm. 10 maja 1986) – polski matematyk, profesor Politechniki Warszawskiej.
Życiorys
Studiował na Wydziale Ogólnym Politechniki Lwowskiej (ukończył w 1933), gdzie był uczniem Kazimierza Kuratowskiego i Stefana Banacha. Należał do tzw. lwowskiej szkoły geometrii wykreślnej. Pracę magisterską przygotował pod opieką znanego geometry wykreślnego Antoniego Karola Plamitzera. Jeszcze w trakcie studiów podjął na Politechnice pracę naukowo-dydaktyczną. Tytuł doktora nauk matematycznych uzyskał w 1936 roku na Politechnice Lwowskiej na podstawie pracy „O odpowiedniościach n-liniowych w utworach jednobieżnych” („Wiadomości matematyczne”, XLIII, 1936). W 1937 roku przeniósł się Politechnikę Warszawską (na Wydział Inżynierii) na stanowisko zastępcy profesora.
Brał udział w tajnym nauczaniu jako wykładowca kompletów Politechniki i Uniwersytetu Warszawskiego. W 1945 habilitował się na podstawie pracy „O pewnych własnościach krzywych algebraicznych” i łączył pracę w Warszawie (od 1947 z tytułem profesora nadzwyczajnego) z wykładami na Politechnice Łódzkiej, gdzie pracował do 1950 roku na stanowisku kierownika Katedry Matematyki na Wydziale Chemicznym. W latach 1963–1975 był dyrektorem Instytutu Matematyki Politechniki Warszawskiej. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1961. W 1978 roku przeszedł na emeryturę.
23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[1].
Był autorem wielu publikacji naukowych z dziedziny matematyki i geodezji. Wydał m.in.:
- Geometria wykreślna („Monografie matematyczne”, zeszyt 16, 1950)
- Nomography (1963)
- Matematyka. Podręcznik dla Wydziału Budownictwa i Mechaniki (trzy tomy, 1963–1974)
- Podręcznik geometrii wykreślnej; wspólnie z Franciszkiem Otto (Warszawa: PWN, 1975, do książki dołączony zeszyt z anaglifami)
Działał w Polskim Towarzystwie Matematycznym, w którym w latach 1972–1975 pełnił funkcję wiceprezesa. Był laureatem Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego I stopnia (1963, 1971), Nagrody Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1975, 1978).
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[2]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej
- Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”
Przypisy
Bibliografia
- Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, Warszawa 1984.
- Ewa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.): Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2006, s. 191.
- Izabela Jóźwik, Małgorzata Terepeta. Matematyka na Politechnice Łódzkiej w latach 1945–70. „Antiquitates Mathematicae”. 9. Polskie Towarzystwo Matematyczne.
Linki zewnętrzne
- Prof. dr Edward Otto, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2014-12-22] .
- Edward Otto w Katalogu Biblioteki Narodowej