Elena Văcărescu
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 21 września 1864 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 17 lutego 1947 | ||
Narodowość | rumuńska | ||
Język | |||
Dziedzina sztuki | poezja, wspomnienia | ||
![]() | |||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
|
Elena Văcărescu (ur. 21 września 1864 w Bukareszcie, zm. 17 lutego 1947 w Paryżu) – rumuńsko-francuska pisarka, poetka, tłumaczka i dyplomata. Dwukrotnie uhonorowana Grand Prix de la Francophonie. Członkini honorowa Academia Română.
Życiorys
Pochodziła z rodziny bojarskiej z Wołoszczyzny. Wśród jej przodków był Ienăchiță Văcărescu, który napisał pierwszą książkę o gramatyce języka rumuńskiego. Ze strony matki Eufrosiny Fălcoianu pochodziła od prominentnego klanu z czasów księcia Michała Walecznego.
Młodość spędziła głównie w rodowej posiadłości koło Târgoviște. Przez swoją guwernantkę zetknęła się z językiem angielskim. Studiowała również literaturę francuską w Paryżu, gdzie spotkała Victora Hugo. Uczęszczała na kursy filozofii, estetyki i historii. Studiowała też poezję pod kierunkiem Sully’ego Prudhomme[1][2].
Jej pierwsza książka, wydana w 1886, była również pod wpływem Wojny rosyjsko-turecka, w której walczył jej ojciec.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/H%C3%A9l%C3%A8ne_Vacaresco_1936.jpg/220px-H%C3%A9l%C3%A8ne_Vacaresco_1936.jpg)
Jej życie zmieniło się po poznaniu królowej Elżbiety, żony króla Rumunii Karola I Hohenzollern-Sigmaringen. Królowa zaprosiła ją do swojego pałacu w 1888. W związku ze śmiercią swojej jedynej córki, zmarłej w 1874 r., królowa przelała całe swoje matczyne uczucia na Elenę. W 1889, ze względu na brak potomka, król adoptował swojego bratanka Ferdynanda. Ferdynand zakochał się w Elenie i chciał się z nią ożenić. Jednak zgodnie z Konstytucją Rumunii, następca tronu nie mógł ożenić się z Rumunką. Na skutek afery królowa, która zaaranżowała romans, została zesłana na 2 lata do Neuwied, Elena dożywotnio do Paryża, a Ferdynand wysłany na poszukiwanie nowej narzeczonej. Jego wybranką została ostatecznie Maria Koburg[3].
W latach 1922–1924 była zastępcą Delegata do Ligi Narodów, w latach 1925–1926 stałym Delegatem i ponownie zastępcą w latach 1926–1938. Była pierwszą kobietą w randze ambasadora (Stałego Delegata) w historii Ligi.
W 1925 została członkiem Akademii Rumuńskiej. W tym samym roku została dwukrotnie laureatką nagrody Grand Prix de la Francophonie, przyznawanej przez Akademię Francuską, za tomy poezji Les Chants d’Aurore i Le Rhapsode de la Dâmbovitza[1].
W 1947 była członkiem delegacji rumuńskiej pod przywództwem Gheorghe'a Tătărescu na konferencję w Paryżu, gdzie podpisano pokój paryski: traktat kończący II wojnę światową. Pisała pamiętniki – w 1945 ukazał się ich pierwszy tom pt. Memorial sur le mode mineur.
Została pochowana w krypcie rodu Văcărescu na cmentarzu Bellu w Bukareszcie.
Przypisy
- ↑ a b Cléopatra Lorintiu: Elena Văcărescu (Hélène Vacaresco) Écrivain, femme de culture et diplomate. bucovine.com. [dostęp 2016-05-15]. (fr.).
- ↑ Iubire regeasca pentru o domnisoara de onoare. julnarul.ro, 2004-06-07. [dostęp 2016-05-15]. (rum.).
- ↑ Elena Văcărescu, exilată din iubire. Cultura, 2011-05-29. [dostęp 2016-05-15]. (rum.).
- ISNI: 0000000110308306
- VIAF: 89520833, 13092031
- LCCN: n50066877
- GND: 117725269
- BnF: 12114775m
- SUDOC: 029543673
- BNE: XX1366462
- NTA: 070374732
- BIBSYS: 98076691
- CiNii: DA07643009
- Open Library: OL419031A
- PLWABN: 9810657957405606
- NUKAT: n2009052005
- J9U: 987007279185705171
- PTBNP: 1800983
- NSK: 000415918
- CONOR: 87404899
- ΕΒΕ: 128086
- LIH: LNB:s6B;=BR
- RISM: people/30045228
- Britannica: biography/Elena-Vacarescu
- Treccani: elena-vacarescu