Eugen Meindl
![]() Generał Eugen Meindl w 1942 | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 16 lipca 1892 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 24 stycznia 1951 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1912–1945 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Stanowiska | dowódca: | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa,
| ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
Eugen Albert Max Meindl (ur. 16 lipca 1892 w Donaueschingen, zm. 24 stycznia 1951 w Monachium) – niemiecki generał wojsk spadochronowych, uczestnik pierwszej i drugiej wojny światowej, odznaczony Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębu i Mieczami.
Życiorys
W lipcu 1912 roku wstąpił do służby wojskowej w pułku artylerii w Haguenau. W lutym 1914 został mianowany do stopnia porucznika. Walczył w artylerii, za zasługi na polu bitwy był odznaczony Krzyżem Żelaznym obu stopni i trzema innymi medalami. Po zakończeniu I wojny światowej nadal służył w Reichswerze, w artylerii. Do wybuchu II wojny światowej był dowódcą 112 pułku artylerii górskiej w Grazu w stopniu pułkownika.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Bundesarchiv_Bild_101I-585-2187-26%2C_Frankreich%2C_Auszeichnungen_an_Fallschirmj%C3%A4ger.jpg/220px-Bundesarchiv_Bild_101I-585-2187-26%2C_Frankreich%2C_Auszeichnungen_an_Fallschirmj%C3%A4ger.jpg)
Brał udział w napaści na Polskę i Norwegię. W sierpniu 1940 został przeniesiony do wojsk powietrznodesantowych, został dowódcą 1 pułku szturmowo - spadochronowego. W maju 1941 roku uczestniczył w desancie na Kretę, za co został odznaczony Krzyżem Rycerskim. Został ciężko ranny i przebywał w szpitalu.
Od lutego 1942 był na froncie wschodnim dowódcą dywizji "Meindl" (później przemianowanej na 21 Dywizję Polową Luftwaffe (21. Luftwaffen-Felddivision)), w stopniu generała majora. Walczył w rejonie Stara Russa, Demiańsk, Chołm. 27 sierpnia 1942 roku został odznaczony Złotym Niemieckim Krzyżem (Deutsches Kreuz in Gold).
Od 1 października 1942 był dowódcą XIII Korpusu Lotniczego, w stopniu (od lutego 1943) generała porucznika. Od lipca do października 1943 pełnił funkcję inspektora sił polowych Luftwaffe (Inspekteur der Luftwaffen-Inspektion 18 „Lw.-Feldverbände“).
W listopadzie 1943 został dowódcą II Korpusu Spadochronowego (w Normandii). W kwietniu 1944 został mianowany generałem wojsk spadochronowych. Podczas walk w Normandii w sierpniu 1944 roku otrzymał Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego.
Pod koniec 1944 i na początku 1945 walczył w Holandii nad Dolnym Renem. 8 maja 1945 został nagrodzony mieczami do Krzyża Rycerskiego z liśćmi dębowymi.
25 maja 1945 został wzięty do niewoli brytyjskiej, skąd został zwolniony we wrześniu 1947.
Bibliografia
- Gordon Williamson, Malcolm McGregor: German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2). Oksford: Osprey Publishing, 2006, s. 54-56. ISBN 1-84176-597-X.
- Berger, Florian. Mit eichenlaub und Schwertern. Die Soldaten höchstdekorierten des Weltkrieges Zweiten. Selbstverlag Florian Berger, 2000. ISBN 3-9501307-0-5.