Ferrari F50
![]() | Nie mylić z: Ferrari F50 Bolide. |
![]() Ferrari F50 | |||
Producent | Ferrari | ||
---|---|---|---|
Zaprezentowany | Geneva Motor Show 1995 | ||
Okres produkcji | 1995 – 1997 | ||
Miejsce produkcji |
| ||
Poprzednik | Ferrari F40 | ||
Następca | Ferrari Enzo | ||
Dane techniczne | |||
Segment | supersamochód segmentu D | ||
Typy nadwozia | 2-drzwiowa targa | ||
Silniki | Ferrari-Tipo F130 65° | ||
Skrzynia biegów | |||
Napęd | |||
Długość | 4480 mm[2] | ||
Szerokość | 1986 mm[2] | ||
Wysokość | 1120 mm[2] | ||
Rozstaw osi | 2580 mm[2] | ||
Masa własna | 1230 – 1349 kg[2] | ||
Zbiornik paliwa | 105 l | ||
Dane dodatkowe | |||
Pokrewne | |||
Konkurencja | |||
|
Ferrari F50 – supersamochód klasy średniej produkowany przez włoską markę Ferrari w latach 1995–1997.
Historia i opis modelu
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Ferrari_F50_-_Flickr_-_dave_7_%281%29.jpg/225px-Ferrari_F50_-_Flickr_-_dave_7_%281%29.jpg)
Samochód został skonstruowany z okazji 50. lecia istnienia marki zaprezentowany podczas Międzynarodowego Salonu Samochodowego w Genewie w 1995 roku, produkowany w latach 1995–1997[1]. Samochód przenieść miał na drogi publiczne możliwie dużo rzeczy z F1. Łącznie wyprodukowano 349 sztuk pojazdu. Pojazd uważany jest obok McLarena F1 za najlepszy „uliczny bolid Formuły 1”. Jako drugi samochód na świecie posiadał dyfuzor. Auto wyposażono w silnik z bolidu F92A z 1992 roku.
Seryjne auto wyposażone jest w automatyczną regulację wysokości nadwozia. Samochód nie posiada poduszek powietrznych, radia, a szyby opuszczane są ręcznie. Pojazd oferowano w 5 kolorach: czerwonym, ciemnym czerwonym, żółtym, czarnym i srebrnym[3].
Dane techniczne
Ferrari | F50 |
---|---|
Lata produkcji | 1995-1997[1] |
Liczba egzemplarzy | 349 sztuk |
Silnik | V12 12-cylindrowy, 60 zaworowy, Bosch Motronic M2.7 (Czterosuwowy) |
Pojemność skok 3 | 4698 cm³[1] |
Napęd | tylny[1] |
Moc przy 1/min | 382kW (520 KM) @ 8500 obr./min[1] |
Max. Moment obr. (Nm) przy 1/min | (470 Nm) @ 6500 1/min |
Sprężanie: | 11.3:1 |
Układ zaworów | DOHC, łańcuch, 5 zaworów na cylinder, podwójny wałek rozrządu. |
Skrzynia biegów | 6-biegowa manualna[1] |
Rozstaw osi | 2581 mm |
Masy D x S x W | 4480 × 1986 × 1120 mm |
Masa własna | 1349 kg |
Rozmiar kół / ogumienie | Przód: 245/35ZR-18 Goodyear Eagle F1 GS Fiorano Tył: 335/30ZR-18 Goodyear Eagle F1 GS Fiorano |
Rozmiar tarcz hamulcowych | wentylowane hamulce tarczowe Brembo Średnica tarcz – (przód: ⌀ 360 mm / tył: ⌀ 335 mm) |
0–100 km/h | 3.7 s |
0–160 km/h | 8.0 s |
Prędkość maksymalna | 325 km/h[1] |
Sprzedaż i ceny
W marcu 2022 roku na aukcji RM Sotheby’s wystawiono 1 z 8 egzemplarzy Ferrari F50 z kierownicą po prawej stronie. Zmiana kierownicy została przeprowadzona w 2000 roku przez firmę Pininfarina, która prowadziła takie zamiany w imieniu Ferrari. Auto posiadało numer seryjny 298 z 349. Na aukcji nie ujawniono ceny wywoławczej, ale szacuje się, że cena sprzedaży może wynieść od kilku do nawet kilkunastu milionów euro[4].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j Wielka Księga Samochodów. Michael Bowler, Giuseppe Guzzardi, Enzo Rizzo. Warszawa: Carta Blanca, 2011, s. 529. ISBN 978-83-7705-129-0.
- ↑ a b c d e f carfolio.com: 1995 Ferrari F50 Technical specifications. [dostęp 2009-09-07]. (ang.).
- ↑ Marcin Zmysłowski: Ferrari F50 (1995) – z wyścigowym rodowodem [lekcja historii]. autokult.pl. [dostęp 2013-05-15].
- ↑ Wyjątkowy egzemplarz Ferrari F50 trafił na sprzedaż [online], Wokół Motoryzacji, 6 marca 2022 [dostęp 2022-03-13] (pol.).
- p
- d
- e
sportowe |
|
---|---|
GT |
|
2+2 | |
America |
|
V6/V8 | |
RTR 2+2 |
|
H-12 | |
supersamochody |