Film psychologiczny
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/Conformista-1970.jpg/220px-Conformista-1970.jpg)
Film psychologiczny (dramat psychologiczny, dreszczowiec psychologiczny) – odmiana dramatu filmowego charakteryzująca filmy poświęcone emocjonalnym oraz psychicznym problemom bohaterów, zmagających się z traumą wyniesioną z dzieciństwa, tragicznego wypadku tudzież śmierci bliskich. Film psychologiczny odróżnia od dramatu społecznego i obyczajowego skupienie się na zachowaniach oraz odczuciach jednego bohatera, który przechodzi psychiczną lub fizyczną degradację. Ze względu na brak skonwencjonalizowanej ikonografii filmy psychologiczne nie są uznawane za konkretny gatunek filmowy, a ich czynnikiem spajającym są zazwyczaj osobowości autorów filmowych[1].
Najsilniej kategoria filmu psychologicznego rozwinęła się w kinie europejskim, za sprawą osobowości takich jak Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni oraz Carlos Saura[1]. Natomiast w kinematografii amerykańskiej film psychologiczny do momentu wybuchu nurtu kontrkulturowego zazwyczaj wplatany był w kino gatunkowe, np. melodramat czy też film wojenny[1]. Jako przykłady filmów psychologicznych można wyróżnić Konformistę (1970) i Ostatnie tango w Paryżu (1972) Bernarda Bertolucciego, Personę (1966) Bergmana i Taksówkarza (1976) Martina Scorsese[2].
Przypisy
- ↑ a b c Syska 2005 ↓, s. 150.
- ↑ Subgenre – Psychological Drama [online], AllMovie [dostęp 2019-10-12] (ang.).
Bibliografia
- RafałR. Syska RafałR., Psychologiczny film, [w:] RafałR. Syska (red.), Słownik filmu, Wydawnictwo Zielona Sowa, 2005, ISBN 83-7389-981-2 (pol.).