Henryk Mostowski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 czerwca 1897 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 30 września 1944 |
Starosta grodzki powiatu łódzkiego | |
Okres | od 1938 |
Poprzednik | Stanisław Wrona |
Następca | okupacja niemiecka |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Henryk Mieczysław Mostowski ps. „Gryf” (ur. 2 czerwca 1897 we Lwowie, zm. 30 września 1944 w Warszawie) – doktor praw, prokurator, sędzia, oficer Wojska Polskiego, starosta łódzki, powstaniec warszawski.
Życiorys
Urodził się 2 czerwca 1897 we Lwowie[1][2]. W listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa[2]. W 1918 był dowódcą oddziału żandarmerii polowej Brygady Lwowskiej[3]. Porucznik kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5][2]. Początkowo oficer zawodowy w szeregach 14 pułku Ułanów Jazłowieckich[2], następnie w rezerwie 5 pułku strzelców konnych[6][7]. W 1934 jako porucznik rezerwy kawalerii był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[8].
Po odejściu z armii ukończył studia prawnicze, uzyskując stopień doktora[2]. Pracował jako prokurator, uczestnicząc w procesach politycznych, m.in. o zabójstwo Tadeusza Hołówki i napad na pocztę w Gródku Jagiellońskim[2]. Potem był wiceprokuratorem apelacyjnym w Krakowie[2] (według innej wersji był wiceprezesem Sądu Apelacyjnego w Krakowie[9]).
Następnie odszedł z wymiaru sprawiedliwości do służby administracyjnej[2]. Od ok. 1937 do 1939 był starostą grodzkim w Łodzi[2].
Nie uczestniczył w konspiracji. Po wybuchu powstania warszawskiego 1 sierpnia 1944 ochotniczo przyłączył się do oddziałów powstańczych na Żoliborzu, obejmując jako rtm. „Gryf” dowództwo plutonu 257 (Zgrupowanie Żmija). Dowodził nim do 4 września, gdy wskutek tragicznego zdarzenia zmuszony był zastrzelić por. NN „Selima”. Po tym fakcie przeszedł do sztabu Obwodu Żoliborz[10]. Ranny we wrześniu, przebywał w szpitalu. Po wejściu Niemców i własowców, według jednej z wersji popełnił samobójstwo[11], lub został zastrzelony przez własowca[12].
W latach dwudziestych dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych[7], po raz pierwszy w 1921[13]. Według stanu z 1938 był odznaczony czterokrotnie Krzyżem Walecznych[2]. W 1938 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi „za przeprowadzenie akcji remontowej i sanitarnej w Łodzi”[2].
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 270, 963.
- ↑ a b c d e f g h i j k Dr Henryk Mostowski. „Wschód”. Nr 105, s. 2, 20 listopada 1938.
- ↑ Pierwszy oddział żandarmerii polowej, zdjęcie w zbiorach Fundacji Karta. [dostęp 2011-11-24]. (pol.).
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 701.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 624.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 662.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 590.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 963.
- ↑ Marek Sołtysik: Pisarze i adwokaci. Migawka z Powstania [w: "Palestra" Nr 7-8/2004]. [dostęp 2011-11-24]. (pol.).
- ↑ Grzegorz Jasiński: Żoliborz 1944. Dzieje militarne II Obwodu Okręgu Warszawa AK w Powstaniu Warszawskim. Pruszków: 2009, s. 278.
- ↑ Jacek Miłobędzki, Andrzej Myślicki. Zgrupowanie „Żmija w Powstaniu Warszawskim. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 3, s. 148, 1987.
- ↑ Stanisław Podlewski: Rapsodia żoliborska. Warszawa: 1979, s. 444.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2027 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1535)
Bibliografia
- Stanisław Podlewski: Rapsodia żoliborska. Warszawa: 1979.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- p
- d
- e
Starostowie powiatowi grodzcy [A] |
|
---|---|
Starostowie powiatowi |
|
- ↑ w latach 1919-1927 właśc. komisarze rządowi powiatu