Hull City A.F.C.
Stadion Hull City- trybuna północna | |||
Pełna nazwa | Hull City Association Football Club | ||
---|---|---|---|
Przydomek | The Tigers (Tygrysy) | ||
Barwy |
| ||
Data założenia | 1904 | ||
Debiut w najwyższej lidze | 2008 | ||
Liga | Championship | ||
Państwo |
| ||
Kraj |
| ||
Siedziba | Kingston upon Hull | ||
Adres | The Kingston Communications Stadium, The Circle, Walton Street, Hull, East Yorkshire, HU3 6HU | ||
Stadion | KC Stadium | ||
Sponsor techniczny | Umbro | ||
Właściciel | Acun Ilıcalı | ||
Prezes | Acun Ilıcalı | ||
Trener | Liam Rosenior | ||
Asystent trenera | Peter van der Veen | ||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Hull City Association Football Club – angielski klub piłkarski z siedzibą w Kingston upon Hull w hrabstwie East Riding of Yorkshire występujący w Championship. Założony został w roku 1904. Jego najwyższa pozycja w lidze to trzecie miejsce w ówczesnej Second Division (drugiej lidze) w sezonie 1909/1910. Osiągnięcie to klub powtórzył w sezonie 2007/2008, kiedy awansował do Premier League pokonując w finale play-offów 1:0 drużynę Bristol City. Największym osiągnięciem drużyny w pucharach było dojście do finału Pucharu Anglii w roku 2014.
Klub swoje mecze domowe rozgrywa na stadionie KC Stadium w Hull. Wcześniej występował na Boothferry Park, jednak w roku 2002 przeniósł się na swój obecny obiekt, a Boothferry Park został zburzony. Zespół tradycyjnie gra w bursztynowo–czarnych koszulkach, stąd pochodzi ich przydomek The Tigers (Tygrysy). Od sezonu 1999/2000 maskotką klubu jest tygrys Roary[1].
Historia
Hull City Association Football Club został założony w czerwcu 1904 roku. Już kilka lat wcześniej próbowano założyć w Hull klub piłkarski, okazało się to jednak trudne w mieście, gdzie dominowały kluby rugby: Hull FC, Hull Kingston Rovers oraz ich kibice[2].
W pierwszym sezonie w zawodowej piłce Hull City grało tylko towarzyskie spotkania, gdyż ze względu na swoją datę założenia nie mogło ubiegać się o członkostwo w The Football League w sezonie 1904/1905[3]. Klub występował wówczas na stadionie The Boulevard, należącym wcześniej do drużyny rugby, Hull FC[4]. Swoje debiutanckie spotkanie na tym obiekcie Hull rozegrało 1 września 1904 roku[5] w zremisowanym 2:2 spotkaniu z Notts County przy sześciotysięcznej publiczności.
Hull wystąpiło wówczas po raz pierwszy w oficjalnych rozgrywkach, był to Puchar Anglii, zostało jednak z nich wyeliminowani po przegranej 7:4 w dwumeczu z drużyną Stockton. Po konflikcie z właścicielami The Boulevard klub przeniósł się na nowy stadion, który przeznaczony był do gry w krykieta, Anlaby Road Cricket Ground[2]. Po rozegraniu 44 towarzyskich spotkań w poprzednim sezonie, Hulll City w sezonie 1905/1906 zaczęło występować w Football League Second Division (drugi szczebel rozgrywek)[6]. W tym samym czasie w tej lidze występowały między innymi Manchester United czy Chelsea oraz rywale Hull z tej samej części kraju: Leeds City, Bradford City oraz Barnsley. W pierwszym spotkaniu klub pokonał tę ostatnią drużynę 4:1[7]. Ostatecznie Hull zakończyło rozgrywki na piątym miejscu w tabeli[6].
W kolejnym sezonie został wybudowany dla Hull nowy stadion naprzeciwko obiektu do krykieta. Pod wodzą Ambrose’ego Langleya klub zajmował miejsca w czołówce ligi. W sezonie 1909/1910 drużyna zajęła trzecie miejsce w tabeli, najlepsze w całej historii klubu, drugi był Oldham Athletic, walkę o awans Hull przegrało w średniej liczbie bramek, w czym był gorszy od Oldham o 0,29 bramki[6].
Środek XX wieku
Największym osiągnięciem Hull City w pucharach było dojście do półfinału Pucharu Anglii w roku 1930[8]. Do tej fazy rozgrywek Hull doszło pokonując Blackpool oraz Plymouth Argyle. Następnie drużyna wyeliminowała z rozgrywek Manchester City, w ćwierćfinale Hull spotkało się z drużyną Newcastle United. W pierwszym spotkaniu rozegranym na St James’ Park padł remis 1:1, zaś w dodatkowym spotkaniu Hull zwyciężyło 1:0. Półfinałowy pojedynek z Arsenalem został rozegrany na Elland Road w Leeds i zakończył się remisem 2:2, w drugim spotkaniu Arsenal wygrał 1:0. W finale Kanonierzy zwyciężyli Huddersfield Town[6].
W sezonie 1948/1949 Hull pod wodzą byłego reprezentanta Anglii, Raicha Cartera wygrało rozgrywki Third Division w rejonie północnym[9]. Na nowo wybudowanym stadionie, Boothferry Park, w dzień Bożego Narodzenia w spotkaniu z Rotherham United zasiadło niemal 55 tysięcy kibiców, zaś w szóstej rundzie Pucharu Anglii w meczu z Manchesterem United na trybunach było obecnych 55 019 fanów co do dziś pozostaje rekordem frekwencji[10].
Hull City awansowało ponownie do drugiej ligi w latach 1959 oraz 1966, kiedy to klub balansował między ligami; w tym drugim przypadku osiągnął awans wygrywając rozgrywki Third Divison[11][12]. Hull City po przegraniu meczu w serii rzutów karnych w półfinale Watney Mann Invitation Cup z Manchesterem United 1 sierpnia 1970 roku stało się pierwszą na świecie drużyną, która odpadła z pucharu w wyniku takiego sposobu rozstrzygania spotkań[13]. Na początku lat 80., kiedy drużyna grała w Fourth Division problemy finansowe klubu doprowadziły do ogłoszenia bankructwa.
W roku 1983 drużyna pod wodzą trenera Colina Appletona oraz prezesa Dona Robinsona, którzy przybyli do zespołu z Scarborough awansowała do trzeciej ligi. W tym czasie w Hull City grali młodzi zawodnicy tacy jak późniejszy reprezentant Anglii Brian Marwood, późniejszy selekcjoner angielskiej kadry Steve McClaren, środkowy napastnik Billy Whitehurst oraz Les Mutrie. Kiedy klub przegrał walkę o awans w następnym sezonie różnicą jednej bramki Appleton opuścił Hull i został trenerem Swansea City.
Hull City i Grimsby Town byli jedynymi zawodowymi klubami, które miały oficjalne pozwolenia na rozgrywanie spotkań ligowych w dzień Bożego Narodzenia, co spowodował ważny w tym okresie roku handel rybami. Tradycja ta obecnie zanikła po drastycznym zmniejszeniu liczby kutrów w ostatnich latach[14].
Koniec XX stulecia
Hull awansowało do drugiej ligi w roku 1986 pod wodzą grającego trenera Briana Hortona. W lidze tej klub grał przez następne pięć lat, po czym, w roku 1991 spadł do trzeciej ligi, kiedy to trenerem był Terry Dolan. W sezonie 1991/1992 klub zajął 14. lokatę w lidze[15], przez co mogli rywalizować w następnym sezonie w nowej Football League Division Two. W pierwszym sezonie po reorganizacji ligi Hull obroniło się od spadku, jednak zarząd nie zwolnił Dolana i przez następne dwa sezony klub zajmował miejsca w środkowej części tabeli. Trudności finansowe utrudniały rozwój City i tacy zawodnicy jak Dean Windass czy Andy Payton musieli zostać wyprzedani w celu uniknięcia likwidacji klubu[16]. Forma zespołu prezentowana w 1995/1996 sprawiła, że klub spadł do Division Three[17][4].
W roku 1997 klub został kupiony przez byłego tenisistę, Davida Llyoda. Nowy właściciel zwolnił Dolana po tym jak Hull zajęło 17. miejsce w lidze. Nowym szkoleniowcem klubu został Mark Hateley[18][19]. Forma Hull prezentowana w lidze sprawiła, że drużyna znajdowała się w dole tabeli i mogła spaść z ligi. Lloyd sprzedał drużynę w listopadzie 1998 roku konsorcjum z rejonu Yorkshire, jednak dalej pozostał właścicielem Boothferry Park[18]. Hateley odszedł z drużyny w tym samym miesiącu gdy klub znajdował się w dolnej strefie tabeli. Jego następcą został 34-letni Warren Joyce, który wyprowadził drużynę z bezpośredniego zagrożenia spadkiem. Kibice Hull City sezon ten nazywają „Wielką Ucieczką” (The Great Escape)[20]. Po tym wyczynie, w kwietniu 2000 roku Brian Little zastąpił Joyce’a na stanowisku trenera drużyny[4].
Little ożywił atmosferę w klubie i udało mu się pobudzić zawodników do skutecznej gry, mimo że klub w tym okresie zmagał się z krótkotrwałym zajęciem mienia na Boothferry Park przez komorników i realną groźbą likwidacji[16]. Hull w sezonie 2000/2001 zakwalifikowało się do play-offów Division Three, w której klub odpadł w półfinałach. Nowym prezesem zespołu został Adam Pearson, który wcześniej był dyrektorem od spraw reklamy w Leeds United. Poprawił on sytuację finansową klubu[4].
Lata 2000–2010
Nowy prezes zainwestował w klub i postanowił odbudować drużynę. Hull przez większą część sezonu 2001/2002 zajmowało miejsca dające grę w play-offach ale na dwa miesiące przed końcem rozgrywek Little został zwolniony i drużyna pod wodzą jego następcy, Jana Mølby’ego, spadła na 11. lokatę[4].
Przez pierwszą część sezonu 2002/2003 Hull zajmowało miejsca w ostatniej części tabeli, z tego powodu w październiku 2002 roku Mølby został zwolniony ze swojego stanowiska. W grudniu nowym trenerem klubu został Peter Taylor, dwa miesiące później Hull po 56 latach gry na Boothferry Park przeniosło się na nowy, mogący pomieścić ponad 25 tysięcy kibiców KC Stadium[4]. W sezonie tym klub zakończył rozgrywki na trzynastym miejscu.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/Bristol_City_0-1_Hull_City.png/200px-Bristol_City_0-1_Hull_City.png)
Dwa sezony po przeprowadzce na nowy obiekt były dla klubu lepsze niż poprzednie. W sezonie 2003/2004 Hull zajęło drugie miejsce w trzeciej lidze[21] zaś rok później zajęło również drugą lokatę w League One[22] i awansowało do Championship, drugiej klasy rozgrywkowej w Anglii. Sezon 2005/2006 Hull zakończyło na 18. miejscu, dziesięć punktów za strefą spadkową, była to najwyższa pozycja drużyny w lidze od 16 lat[23][4].
W kwietniu 2006 roku Taylor opuścił klub i został szkoleniowcem Crystal Palace[4]. 29 czerwca zastąpił go Phil Parkinson[24], 4 grudnia tego samego roku został zwolniony ze stanowiska, ponieważ Hull znajdowało się w strefie spadkowej, mimo iż 2 miliony funtów na transfery[25]. Phil Brown został tymczasowym trenerem zespołu[25], zaś w styczniu 2007 roku klub zatrudnił go na stałe[26]. Wyprowadził on Hull ze strefy spadkowej oraz wykupił napastnika Deana Windassa, który przebywał na wypożyczeniu z Bradford City[27]. Osiem zdobytych przez niego bramek pomogły zająć Hull 21. miejsce w Championship i zarazem utrzymać się w lidze[28]. Pod koniec sezonu były szkoleniowiec klubu, Brian Horton, został asystentem Browna[29].
Adam Person sprzedał klub konsorcjum prowadzonemu przez Paula Duffena w czerwcu 2007 roku, oświadczając, że „zaprowadził klub tak daleko jak mógł” i chciałby zrzec się kontroli nad drużyną. Zapowiedział, że zaangażuje się do zdobycia „rzeczywiście znaczących” środków finansowych dla Hull[30]. Z zarządu klubu odszedł 31 lipca i zerwał w ten sposób wszystkie więzi z klubem[31].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/27/Hull_City_promotion_celebration.jpg/200px-Hull_City_promotion_celebration.jpg)
Pod wodzą Paula Duffena oraz Phila Browna Hull City obroniło się przed spadkiem w sezonie 2006/2007 zaś rok później zajęło trzecie miejsce w i zapewniło sobie grę w fazie play-off. W półfinale klub pokonał Watford 6:1 i awansował do finału, w którym wygrał 1:0 z Bristol City a jedyną bramkę w meczu zdobył Dean Windass[32][33]. Ich awans z trzeciej ligi do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii w ciągu pięciu sezonów jest trzecim wynikiem w historii[34].
Mimo iż Hull było jednym z beniaminków, w pierwszym meczu sezonu pokonało Fulham 2:1. Z jedną porażką po dziewięciu spotkaniach klub był w czołówce tabeli oraz zajmował trzecie miejsce pod względem różnicy bramek po wygranym 3:0 spotkaniu z West Bromwich Albion[35]. Dziesięć lat wcześniej drużyna występowała w czwartej klasie rozgrywkowej. Forma zespołu jednak stopniowo słabła, jednak klub dzięki porażce Middlesbrough i Newcastle United utrzymał się w lidze.
29 października 2009 roku Paul Duffen zrezygnował ze stanowiska prezesa klubu[36]. 2 listopada jego miejsce zajął Adam Pearson[37]. 15 marca 2010 roku Phil Brown został zwolniony ze stanowiska szkoleniowca zespołu[38]. Dwa dni później nowym trenerem Hull City został Iain Dowie[39].
Od 2010
W sezonie 2013/14 pod wodzą Steve’a Bruce’a Hull awansowało do Premier League. W tym samym sezonie Tygrysy zagrały w przegranym 3-2 finale Pucharu Anglii z Arsenalem. Rok później nie udało się utrzymać w najwyższej klasie rozgrywkowej i Hull ponownie zagościło w Championship. Rok później wrócili do Premier League.
Barwy i herb
|
Przez większą część swojej historii drużyna ubrana była w czarno-pomarańczowe koszulki oraz czarne spodenki. Od tych barw wziął się przydomek Hull – The Tigers (Tygrysy)[4]. Jednak w pierwszym meczu klubu z Notts County w roku 1904 drużyna założyła białe koszulki, czarne spodenki oraz czarne getry. W czasie pierwszego sezonu w lidze zawodnicy ubrani byli w czarno-bursztynowe koszulki oraz czarne spodenki co stało się zwyczajem aż do początku drugiej wojny światowej, z wyjątkiem jednego sezonu, w którym nosili błękitne koszulki[40]. Po zakończeniu wojny strój Hull jeszcze przez jeden sezon składał się z błękitnych koszulek, jednak zmieniono je na bursztynowe, które były podstawowymi do początku lat 60. W tym okresie powrócono do noszonych wcześniej pasów[41].
Od połowy lat 70. do początku lat 80. drużyna używała dwóch wersji koszulek: bez pasków i z paskami. Pod koniec lat 80. do stroju dodany został kolor czerwony jednak nie na długo[42]. Na stroju w początku lat 90. były w użyciu dwa wzory „skóry tygrysa”, które były opisywane w wielu artykułach o najgorszych strojach piłkarskich. W sezonie 1998/1999 wprowadzona została koszulka w pasy przechodzące z bursztynowego koloru w biel, strój ten jednak, jak poprzedni, okazał się niepopularny[43]. Od początku XXI wieku do roku 2004 drużyna nosiła pomarańczowe koszulki, świętując zarazem stulecie istnienia przez zakładanie strojów podobnych do noszonych przed stu laty[44].
Przez ponad 40 lat Hull City nie miało herbu klubu na swoich koszulkach. Do roku 1955 na trykocie widniała głowa tygrysa na żółtej tarczy, zaś później herb został zmieniony i była w nim tylko głowa tygrysa. Herb był eksponowany na koszulkach jeszcze przez cztery lata, po czym zniknął ze stroju. Następnie, w roku 1971, klub powrócił do noszenia herbu. Było to praktykowane przez kolejne cztery lata, po czym na koszulce pozostawiono jedynie skrót klubu – „HCAFC”. W latach 1980–1998 nad skrótem był również herb zespołu. Następne logo, które obowiązuje do dziś przedstawia głowę tygrysa na bursztynowej tarczy, nazwę klubu oraz przydomek – The Tigers[45].
Stadiony
W latach 1904–1905 Hull City swoje domowe mecze rozgrywało na stadionie The Boulevard[46]. Obiekt ten klub użytkował w porozumieniu z drużyną rugby i Hull mogło grać swoje mecze tylko wówczas kiedy drużyna rugby nie grała swojego spotkania, klub musiał płacić za to 100 funtów rocznie[47]. Hull wybudowało później swój własny stadion – Anlaby Road, który otwarty został w roku 1906[48].
Przez stadion miała jednak przebiegać linia kolejowa i klub, myśląc o swojej przyszłości, mieć własny obiekt[10]. W roku 1929 klub wynegocjował dzierżawę ziemi pomiędzy Boothferry Road a North Road sfinansowaną pożyczką od The FA[49].
W czasie drugiej wojny światowej Anlaby Road został zbombardowany, a jego naprawa kosztowała tysiąc funtów. W tym samym czasie The Cricket Club złożył wypowiedzenie dzierżawy i w roku 1943 umowa dzierżawna została oficjalnie zakończona[48]. Hull było zmuszone grać na Boulevard w latach 1944–1945 z powodu zniszczenia Anlaby Road przez niemieckie bomby oraz złego stanu planowanego obiektu o nazwie Boothferry Road[47].
Hull kontynuowało rozwój Boothferry Road i zleciło wykonanie planów. Prace rozpoczęły się jednak dopiero od roku 1932 z powodu problemów finansowych, została rozpoczęta tylko budowa trybun oraz wyłożono murawę. Z powodu propozycji wybudowania wieloużytkowego obiektu na tym miejscu plany chwilowo popadały w zwątpienie. Jednak nie została przedstawiona racjonalna wartość terenu i prace nad obiektem Hull ponownie się rozpoczęły w roku 1939. Obiekt otwarty został 31 sierpnia 1946 roku pod nazwą Boothferry Park. W roku 1949 w meczu Hull z Manchesterem United na trybunach zasiadło 55 019 osób, co jest rekordem frekwencji na Boothferry Park[10].
W roku 2002 Hull City wraz z drużyną rugby, Hull F.C. przeniosło się na nowo wybudowany KC Stadium[10]. Obiekt ten został w roku 2006 „Najlepszym stadionem Football League”[50].
Statystyki i rekordy
Rekordzistą pod względem występów w Hull City jest Andy Davidson, który zagrał w 520 oficjalnych spotkaniach[51]. Drugie miejsce w tej klasyfikacji zajmuje George Madison, który zaliczył 430 występy[51]. Najlepszym strzelcem drużyny jest natomiast Chris Chilton, który zdobył 222 bramek we wszystkich rozgrywkach (193 w lidze, 16 w Pucharze Anglii i 10 w Pucharze Ligi[52].
Najwyższe zwycięstwo Hull City w lidze to wygrana 11:1 z Carlisle United w Division Three (trzeciej lidze) w roku 1939, najwyższa porażka to natomiast przegrana 8:0 z Wolverhamptonem Wanderers w roku 1911[53].
Najwięcej kibiców Hull City, bo 55 019 zasiadło na Boothferry Park 26 lutego 1949 roku w meczu z Manchesterem United, na obecnym stadionie, KC Stadium, najwyższa frekwencja to 24 924 kibiców, którzy zasiedli na trybunach 17 stycznia 2009 roku w spotkaniu z Arsenalem[54].
Największa kwota transferu jaką klub otrzymał to 1,25 miliona funtów wpłacone w czerwcu 2006 roku od Crystal Palace za Leona Corta[4]. Największa suma wydana to natomiast 5 milionów funtów wydane w styczniu 2009 roku za Jimmy’ego Bullarda z Fulham[55].
Obecny skład
- Stan na 8 sierpnia 2018[56]
Nr | Poz. | Piłkarz |
---|---|---|
1 | 1 bramkarzBR | ![]() |
2 | 2 obrońcaOB | ![]() |
3 | 2 obrońcaOB | ![]() |
4 | 2 obrońcaOB | ![]() |
5 | 2 obrońcaOB | ![]() |
6 | 3 pomocnikPO | ![]() |
7 | 3 pomocnikPO | ![]() |
9 | 4 napastnikNA | ![]() |
10 | 3 pomocnikPO | ![]() |
11 | 4 napastnikNA | ![]() |
12 | 1 bramkarzBR | ![]() |
Nr | Poz. | Piłkarz |
---|---|---|
15 | 2 obrońcaOB | ![]() |
16 | 3 pomocnikPO | ![]() |
17 | 2 obrońcaOB | ![]() |
18 | 3 pomocnikPO | ![]() |
19 | 4 napastnikNA | ![]() |
20 | 4 napastnikNA | ![]() |
22 | 3 pomocnikPO | ![]() |
23 | 2 obrońcaOB | ![]() |
24 | 3 pomocnikPO | ![]() |
25 | 4 napastnikNA | ![]() |
36 | 1 bramkarzBR | ![]() |
1 bramkarzBR | ![]() |
Piłkarze na wypożyczeniu
Nr | Poz. | Piłkarz |
---|
Trenerzy
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Bilde-Philbrown01.jpg/200px-Bilde-Philbrown01.jpg)
Chronologiczna lista trenerów klubu od roku założenia klubu[57].
|
|
Sukcesy
- Football League Championship
- Zwycięzca play-offów (1): 2008
- Football League One
- 2. miejsce (1): 2005
- Football League Third Division
- Mistrz (1): 1966
- Awans z 3. miejsca (1): 1985
- Football League Division Three
- 2. miejsce (1): 2004
- Football League Third Division North
- Mistrz (2): 1933, 1949
- 2. miejsce (1): 1959
- Football League Fourth Division
- 2. miejsce (1): 1983
- FA Cup
- Finalista (1): 2014
Europejskie puchary
|
Sezon | Rozgrywki | Runda | Klub | Dom | Wyjazd | Ogólnie |
---|---|---|---|---|---|---|
2014/15 | Liga Europy | 3Q | ![]() | 2–1 | 0–0 | 2–1 |
PO | ![]() | 2–1 | 0–1 | 2–2, w. |
Rywale
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/Hull_City_supporters.jpg/200px-Hull_City_supporters.jpg)
W przeprowadzonej w roku 2003 ankiecie kibice Hull City za największego rywala klubu uznali Leeds United, choć nie jest to odwzajemnione[58]. Rywalizacja ta w dużym stopniu spowodowana jest tym, że fani Leeds mieszkali w Hull w czasie gdy Leeds było w wyższej lidze niż The Tigers. Rywalizacja ta wzrosła jeszcze bardziej w czasach gdy obydwa kluby występowały w The Championship.
Innymi rywalami Hull z racji położenia są: Scunthorpe United oraz Grimsby Town[58]. Gdy w sezonie 2007/2008 Scunthorpe i Hull grały w jednej lidze kibice mogli kolejny raz obejrzeć Derby Humber[59].
Klub rywalizuje również z Sheffield United[60]. Początki tej rywalizacji sięgają lat 70. oraz 80., kiedy to obydwie drużyny występowały razem w różnych ligach[61]. W roku 1984 Sheffield wygrało walkę o awans do wyższej ligi z Hull poprzez różnicę jednej bramki[62], zaś 33 bramki dla Sheffield strzelił były napastnik Hull – Keith Edwards. Ostatnie spotkanie City w sezonie przeciwko Burnley zostało przełożone z powodu złej pogody; spotkanie klub rozpoczął wiedząc, że zwycięstwo 3:0 daje im awans, wygrali jednak 2:0 a na trybunach oprócz kibiców obydwóch drużyn zasiedli także fani Sheffield[61].
Do rywali Hull zaliczają się także Lincoln City i York City[58].
Sponsorzy
Lista sponsorów Hull City od sezonu 1975/1976[63].
|
|
Producenci strojów
Lata | Producenci strojów |
---|---|
1904–75 | None |
1975–80 | Europa |
1980–82 | Adidas |
1982–88 | Admiral |
1988–93 | Matchwinner |
1993–95 | Pelada |
1995–98 | Super League |
1998–99 | Olympic Sports |
1999–01 | Avec |
2001–04 | Patrick |
2004–07 | Diadora |
2007–10 | Umbro |
2010–13 | Adidas |
2013– | Umbro |
Inne drużyny
Rezerwy Hull City A.F.C.
Rezerwy Hull City występują obecnie w Premier Reserves League North Division[64]. Domowe mecze zespół ten rozgrywa na Road Ground, stadionie North Ferriby United[65]
W sezonie 2006/2007 Hull zajęło czwarte miejsce w ligowej tabeli, zdobywając 31 punktów w 18 spotkaniach[64]. Dotarli także do półfinału Pucharu Ligi, w którym przegrali 3:2 z rezerwami Hartlepool United[66]
Drużyna juniorów Hull City A.F.C.
Juniorzy Hull City występują obecnie w Football League Youth Alliance, zaś swoje domowe mecze rozgrywają na stadionie drużyny Winterton Rangers.
W sezonie 2006/2007 juniorzy wygrali rozgrywki ligowe z różnicą dziesięciu punktów dzielących ich do drugiego miejsca[67]. Dotarli także do czwartej rundy Młodzieżowego Pucharu Anglii, w którym przegrali 2:1 z drużyną juniorów Arsenalu[68]. W sezonie 2007/2008 obronili tytuł i ponadto wygrali Puchar Ligi[69].
Drużyna kobiet Hull City A.F.C.
Kobiecy zespół Hull City (Hull City Women A.F.C.) występuje obecnie w Northern Combination Women’s Football League. W sezonie 2006/2007 zakończyli rozgrywki na siódmym miejscu z 33 punktami na koncie[70].
Przypisy
- ↑ Maskotka. hullcityafc.info. [dostęp 2009-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (22 marca 2009)].
- ↑ a b 1904–1915: The Formative Years. Hull City Online. [dostęp 2009-03-17]. (ang.).
- ↑ 1905–6 Part 1. City Independent. [dostęp 2009-03-17]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j History Of The Tigers. Hull City AFC. [dostęp 2009-03-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (10 lutego 2012)].
- ↑ ФК Халл Сити. footballtop.ru. [dostęp 2013-08-05]. (ros.).
- ↑ a b c d HULL CITY. Football Club History Database. [dostęp 2009-03-19]. (ang.).
- ↑ English Division 2 (old). Soccerbase. [dostęp 2009-03-19]. (ang.).
- ↑ 1919–1939: Inter War Promise Not Fulfilled. Hull City Online. [dostęp 2009-03-16]. (ang.).
- ↑ Final 1948/1949 English Division 3 North Table. Soccerbase. [dostęp 2009-03-21]. (ang.).
- ↑ a b c d Boothferry Park. Hull City Online. [dostęp 2009-03-21]. (ang.).
- ↑ 1939–1961: The Carter Era and Beyond. Hull City Online. [dostęp 2009-04-04]. (ang.).
- ↑ 1961–1980: Rising under Britton then Decline. Hull City Online. [dostęp 2009-04-04]. (ang.).
- ↑ Shooting From The Hip. [dostęp 2009-03-22]. (ang.).
- ↑ Grimsby fish market to open over festive period. FISHupdate.com, 21 grudnia 2006. [dostęp 2009-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (11 marca 2012)]. (ang.).
- ↑ Final 1991/1992 English Division 3 (old) Table. Soccerbase. [dostęp 2009-04-04]. (ang.).
- ↑ a b Club Profile. The Premier League. [dostęp 2009-04-05]. (ang.).
- ↑ 1980–1997: Robinson the Saviour – Boring, Boring Dolan. Hull City Online. [dostęp 2009-04-04]. (ang.).
- ↑ a b 1997–2000: Saved? and Future Prospects. Hull City Online. [dostęp 2009-04-09]. (ang.).
- ↑ Final 1996/1997 Football League Two Table. Soccerbase. [dostęp 2009-03-22]. (ang.).
- ↑ Following Tigers through thick and mainly thin finally pays off. Yorkshire Post. [dostęp 2009-04-05]. (ang.).
- ↑ Final 2003/2004 Football League Two Table. Soccerbase. [dostęp 2009-03-17]. (ang.).
- ↑ Final 2004/2005 Football League One Table. Soccerbase. [dostęp 2009-03-17]. (ang.).
- ↑ Final 2005/2006 Football League Championship Table. Soccerbase. [dostęp 2009-03-17]. (ang.).
- ↑ Parkinson confirmed as Hull boss. BBC Sport, 29 czerwca 2006. [dostęp 2009-03-16]. (ang.).
- ↑ a b Hull part company with Parkinson. BBC Sport, 4 grudnia 2006. [dostęp 2009-03-16]. (ang.).
- ↑ Hull unveil Brown as new manager. BBC Sport, 4 stycznia 2007. [dostęp 2009-03-16]. (ang.).
- ↑ Hull capture Windass in loan deal. BBC Sport, 17 stycznia 2007. [dostęp 2009-03-16]. (ang.).
- ↑ Deano's Back!. Hull City AFC, 19 czerwca 2007. [dostęp 2009-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 stycznia 2009)]. (ang.).
- ↑ Brian's Back. [dostęp 2009-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (24 czerwca 2007)]. (ang.).
- ↑ Statement from Adam Pearson. [dostęp 2009-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (1 sierpnia 2012)]. (ang.).
- ↑ Pearson quits City board. Hull Daily Mail, 31 lipca 2007. [dostęp 2009-04-11]. (ang.).
- ↑ Phi McNulty: Hull 4–1 Watford (agg 6–1). BBC Sport, 14 maja 2008. [dostęp 2009-03-22]. (ang.).
- ↑ Phil McNulty: Bristol City 0–1 Hull. BBC Sport, 24 maja 2008. [dostęp 2009-03-22]. (ang.).
- ↑ The wait ends for Lyon and Hull. FIFA, 28 maja 2008. [dostęp 2009-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2009)]. (ang.).
- ↑ Barclays Premier League – updated 25/10/2008. Hull City OWS, 15 października 2008. [dostęp 2009-03-16]. (ang.).
- ↑ Brown defiant despite Duffen exit. BBC Sport, 2009-10-29. [dostęp 2010-03-15]. (ang.).
- ↑ New Hull chief backs boss Brown. BBC Sport, 2009-11-02. [dostęp 2010-03-15]. (ang.).
- ↑ Hull City relieve manager Phil Brown of his duties. BBC Sport, 2010-03-15. [dostęp 2010-03-15]. (ang.).
- ↑ Iain Dowie confirmed as new Hull City manager. BBC Sport, 2010-03-17. [dostęp 2010-03-17]. (ang.).
- ↑ 1904–1939. Hull City Online. [dostęp 22 marca 200]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-10)]. (ang.).
- ↑ 1945–1968. Hull City Online. [dostęp 2009-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (14 lutego 2009)]. (ang.).
- ↑ 1968–1990. Hull City Online. [dostęp 2009-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (14 lutego 2009)]. (ang.).
- ↑ 1990–2000. Hull City Online. [dostęp 2009-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (10 maja 2009)]. (ang.).
- ↑ 2000–present day. Hull City Online. [dostęp 2009-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 maja 2009)]. (ang.).
- ↑ Hull City. Historical Football Kits. [dostęp 2009-04-02]. (ang.).
- ↑ Boulevard Ground. Soccerbase. [dostęp 2009-03-01]. (ang.).
- ↑ a b The Boulevard. Hull City Online. [dostęp 2009-03-09]. (ang.).
- ↑ a b Anlaby Road. Hull City Online. [dostęp 2009-03-09]. (ang.).
- ↑ A History of Boothferry Park. Hull City AFC. [dostęp 2009-04-11]. (ang.).
- ↑ Prestigious Award for The KC Stadium. [dostęp 2009-04-11]. (ang.).
- ↑ a b Appearances. Hull City Online. [dostęp 2009-03-01]. (ang.).
- ↑ Most Goals for Hull City AFC. Hull City Football Club. [dostęp 2009-03-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 lutego 2009)]. (ang.).
- ↑ Find out about Hull City Football Club. BBC Humber. [dostęp 2009-03-01]. (ang.).
- ↑ Mark Ashden: Hull 1-3 Arsenal. BBC Sport, 17 stycznia 2009. [dostęp 2009-03-01]. (ang.).
- ↑ Tigers Complete Bullard Signing. Hull City OWS, 23 stycznia 2009. [dostęp 2009-03-01]. (ang.).
- ↑ Profiles. Hull City A.F.C.. [dostęp 2017-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (19 października 2013)]. (ang.).
- ↑ Manager History for Hull City. Soccerbase. [dostęp 2009-03-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 sierpnia 2009)]. (ang.).
- ↑ a b c Rivalry Uncovered!. The Football Fans Census. [dostęp 2009-03-19]. (ang.).
- ↑ Barmby excited by Iron clash. TEAMtalk. [dostęp 19 marca 209]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-12)]. (ang.).
- ↑ Hull City Online Vote Interactive. Hull City-Mad. [dostęp 2009-03-19]. (ang.).
- ↑ a b Cut to the Blades. City Independent. [dostęp 2009-03-19]. (ang.).
- ↑ League Tables. Blades-Mad. [dostęp 2009-03-19]. (ang.).
- ↑ Sponsorzy. hullcityafc.info. [dostęp 2009-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (20 maja 2009)].
- ↑ a b Pontins Holidays League Table. The Football League. [dostęp 2009-03-09]. (ang.).
- ↑ Reserves. Hull City AFC. [dostęp 2009-03-09]. (ang.).
- ↑ Reserves results 2006–07. Sporthull. [dostęp 2009-03-09]. (ang.).
- ↑ Juniors. Hull City AFC. [dostęp 2009-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (18 lutego 2009)]. (ang.).
- ↑ Gunners' Hullabaloo. 18 stycznia 2007. [dostęp 2009-03-09]. (ang.).
- ↑ Youngsters Finish On A High. Hull City OWS, 7 maja 2008. [dostęp 2009-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 stycznia 2009)]. (ang.).
- ↑ Hull City Ladies. Hull City AFC, 17 maja 2007. [dostęp 2009-03-09]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona klubu (ang.)
- Oficjalna polska strona (pol.)
- Newsy na temat Hull – Sky Sports (ang.)
- Newsy na temat Hull – BBC Sport (ang.)
- Hull City Online (ang.)
- Historia strojów (ang.)
- p
- d
- e
Sezony |
| ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Kluby w sezonie 2024/2025 |
|
- p
- d
- e
Sezony |
| ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Kluby w sezonie 2024/2025 | |||||||
Byłe kluby ligi |
| ||||||
Zwycięzcy |
| ||||||
Inne |
|
- SNL: Hull_City