Ignacy Witz
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 20 marca 1919 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 9 lipca 1971 | ||
Alma Mater | Państwowy Instytut Sztuk Plastycznych we Lwowie | ||
Dziedzina sztuki | malarstwo | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() | |||
| |||
|
Ignacy Witz (ur. 20 marca 1919 we Lwowie, zm. 9 lipca 1971 w Kazimierzu Dolnym) – polski malarz, rysownik, twórca plakatów, krytyk sztuki.
Życiorys
Syn Alfreda[1]. Absolwent Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych we Lwowie. Debiutował w roku 1938 jako rysownik satyryczny i karykaturzysta w czasopismach lwowskich – „Kontrataku” i „Omnibusie”. W roku 1940 został wcielony we Lwowie do Armii Czerwonej. Był ranny w bitwie pod Stalingradem, leczył się w szpitalu w Kujbyszewie. Z 1 Armią Wojska Polskiego powrócił do kraju.
Po wojnie zamieszkał w Warszawie. Tworzył plakaty, rysunki satyryczne, ilustracje książkowe i opracowania graficzne dla takich wydawnictw jak „Książka i Wiedza”, „Nasza Księgarnia”, „Iskry”. Oprócz twórczości plastycznej zajmował się krytyką artystyczną. Swoje teksty publikował w prasie – w drugiej połowie lat 40. w „Odrodzeniu” i „Kuźnicy”, a następnie – przez niemal dwadzieścia lat - był stałym współpracownikiem „Życia Warszawy”. Autor książek o sztukach plastycznych, uczestnik wystaw w kraju i za granicą, zdobywał nagrody. Zajmował się grafiką, malarstwem sztalugowym i litografią. W ostatnich latach życia cierpiał na depresję. Zmarł w Kazimierzu Dolnym, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B19-1-27)[2][3].
Dzieła (wybór)
- Ignacy Witz: Jestem moim czasem. Twórcy i dzieła, Arkady, Warszawa 1959.
- Ignacy Witz: 50 lat karykatury polskiej: 1900–1950, „Arkady”, Warszawa 1961.
- Irena Tuwim – autor tekstu, Ignacy Witz – ilustracje Pampilio, Nasza Księgarnia, 1962.
- Ignacy Witz: Oko i dłoń malarza, „Nasza Księgarnia”, Warszawa. wyd. 2 1969.
- Ignacy Witz: Portret w malarstwie, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1970.
- Ignacy Witz: Krajobraz w malarstwie, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1970.
- Ignacy Witz: Polscy Malarze Polskie Obrazy, „Nasza Księgarnia”, Warszawa 1970.
- Ignacy Witz: Przechadzki po warszawskich wystawach 1945-1968, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1972.
- Julian Tuwim – autor tekstu, ilustracje: Ignacy Witz Słoń Trąbalski i inne wiersze, Siedmioróg, 2008 ISBN 978-83-7568-235-9.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955)[1]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[4]
Przypisy
- ↑ a b M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2023-09-29] .
- ↑ Juliusz Jerzy Malczewski: Cmentarz komunalny (dawny Wojskowy) na Powązkach. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1975, s. 28.
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
![]() | Zobacz kolekcję cytatów Ignacego Witza w Wikicytatach |
Bibliografia
- Dorota Jarecka o twórczości Ignacego Witza
- ISNI: 0000000122125929
- VIAF: 74404996
- LCCN: n83237786
- GND: 174290047
- BnF: 12777730n
- SUDOC: 110972570
- SBN: CUBV121595
- NKC: ola2009507795
- NTA: 074832603
- CiNii: DA14541665
- Open Library: OL1021296A
- PLWABN: 9810677466705606
- NUKAT: n94209027
- J9U: 987007276362805171
- PTBNP: 1726293
- LNB: 000271872
- BLBNB: 000386633
- LIH: LNB:BGyD;=Bc
- PWN: 3996963