Illa Kywa
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | |||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 6 grudnia 2023 | ||
Stanowisko | Deputowany do Rady Najwyższej Ukrainy IX kadencji (2019–2022) | ||
Partia | Prawy Sektor, Socjalistyczna Partia Ukrainy, Opozycyjna Platforma – Za Życie | ||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/Victory_Day_in_Kyiv%2C_2019_%2808%29.jpg/220px-Victory_Day_in_Kyiv%2C_2019_%2808%29.jpg)
Illa Wołodymyrowycz Kywa (ukr. Ілля Володимирович Кива; ur. 2 czerwca 1977 w Połtawie, zm. 6 grudnia 2023 w Odincowie, Rosja) – ukraiński polityk, urzędnik państwowy i parlamentarzysta. Oficer milicji ukraińskiej i uczestnik operacji antyterrorystycznych podczas konfliktu w Donbasie[1]. W latach 2017–2019 lider Socjalistycznej Partii Ukrainy. Deputowany do Rady Najwyższej Ukrainy IX kadencji[2]. Kandydat na urząd prezydenta Ukrainy w wyborach w 2019. Wspierał rosyjską inwazję na Ukrainę i wielokrotnie krytykował władze swojego kraju. Kiwa ogłaszał także informację o udziale szefa ukraińskiego kontrwywiadu w zabójstwie byłej głowy DRL Aleksandra Zacharczenki
Życiorys
Jego dziadek był Bohaterem Związku Radzieckiego[3].
Studiował na Połtawskim Narodowym Uniwersytecie Technicznym im. Jurija Kondratiuka oraz Połtawskim Narodowym Pedagogicznym Uniwersytecie im. Władimira Korolenki[3]. W 2008 przez kilka miesięcy pełnił funkcję inżyniera technologa na Kolei Donieckiej. W 2009 ukończył studia prawnicze na Narodowym Uniwersytecie Prawniczym im. Jarosława Mądrego w Charkowie.
W 2011 przez około dwa miesiące pracował jako zastępca szefa Wydziału Ochrony Konsumentów w obwodzie połtawskim.
Później otrzymał stopień majora milicji i został mianowany dowódcą batalionu specjalnej służby patrolowej „Połtawa”, który został utworzony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Ukrainy w obwodzie połtawskim[4]. 10 grudnia 2014, zarządzeniem ministra spraw wewnętrznych Arsena Awakowa, został mianowany zastępcą szefa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Ukrainy w obwodzie donieckim. W dniach od 1 do 5 lutego 2015 prowadził operację, podczas której ponad tysiąc mieszkańców zostało ewakuowanych z Debalcewa. 1 lipca 2015 został przeniesiony na stanowisko zastępcy szefa Oddziału Regionalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w obwodzie chersońskim. Od sierpnia 2015 posiada stopień podpułkownika[5][6].
Przez pewien czas kierował połtawskim oddziałem Prawego Sektora. Był również doradcą Dmytro Jarosza[7]. Od października 2016 do czerwca 2017 był doradcą ministra spraw wewnętrznych Ukrainy.
W 2017 został absolwentem Narodowej Akademii Spraw Wewnętrznych. 8 lipca 2017 został wybrany na przewodniczącego Socjalistycznej Partii Ukrainy. 3 listopada 2018 z ramienia tej partii został ogłoszony kandydatem na urząd prezydenta Ukrainy. 25 stycznia 2019 Centralna Komisja Wyborcza zarejestrowała oficjalnie jego kandydaturę. 6 lipca 2019 zrezygnował z funkcji lidera SPU. W wyborach prezydenckich w 2019 zdobył jedynie 5 869 głosów (0,03% poparcia). W tym samym roku wystartował w wyborach parlamentarnych z ramienia Opozycyjnej Platformy – Za Życie, uzyskując mandat deputowanego do Rady Najwyższej Ukrainy[8][9].
21 stycznia 2020 został wybrany szefem połtawskich struktur Opozycyjnej Platformy – Za Życie[10]. W 2022 został pozbawiony mandatu parlamentarnego[11] za zdradę państwa na rzecz Rosji[12].
Śmierć
6 grudnia 2023 Ilja Kiwa został znaleziony martwy w podmoskiewskim Odincowie[13]. Został on zlikwidowany w wyniku zorganizowanej akcji służb specjalnych Ukrainy.[14]
Ordery i odznaczenia
- Order Daniela Halickiego (2015)[15]
- Odznaka „Za zasługi dla Sił Zbrojnych Ukrainy” (2015)[16]
Przypisy
- ↑ Кива Ілля Володимирович — вся правда Біографія, Балотування, Фракції, Декларація [online], www.chesno.org [dostęp 2020-10-28] .
- ↑ Офіційний портал Верховної Ради України [online], itd.rada.gov.ua [dostęp 2020-10-29] .
- ↑ a b 10 фактів із життя Іллі Киви [online], espreso.tv [dostęp 2020-10-29] .
- ↑ Корсун порівняв новостворений батальйон "Полтавщина" із штрафбатом [online], web.archive.org, 11 września 2014 [dostęp 2020-10-29] [zarchiwizowane z adresu 2014-09-11] .
- ↑ Начальник УМВД Полтавщины Иван Корсун прокомментировал скандальное назначение Ильи Кивы [online], web.archive.org, 10 września 2014 [dostęp 2020-10-29] [zarchiwizowane z adresu 2014-09-10] .
- ↑ Из Дебальцево за сегодня эвакуировали 150 человек [online], www.unian.net [dostęp 2020-10-29] (ros.).
- ↑ Ярош формує новий підрозділ "Правого сектору" на Сході України [online], www.unian.ua [dostęp 2020-10-29] (ukr.).
- ↑ Ківа: новини і свіжі рейтинги на виборах президента України 2019 [online], РБК-Украина [dostęp 2020-10-29] (ros.).
- ↑ Кива пішов із посади голови СПУ - балотуватиметься в Раду від платформи "За життя" Бойка й Медведчука [online], espreso.tv [dostęp 2020-10-29] .
- ↑ Илья Кива избран главой партийной организации г.Полтава [online], ОПЗЖ. Оппозиционная платформа - За Жизнь [dostęp 2020-10-29] (ros.).
- ↑ Кива більше не народний депутат [online], pravda.com.ua [dostęp 2022-03-15] .
- ↑ ŻanetaŻ. Gotowalska ŻanetaŻ., Rosja chciała stworzyć sieć kolaborantów. Nie zdołała. Kim są nieliczni zdrajcy? [online], wiadomosci.wp.pl, 10 maja 2022 [dostęp 2022-05-11] (pol.).
- ↑ Nie żyją rosyjscy kolaboranci. Jeden z nich konkurował z Zełenskim [online], wydarzenia.interia.pl [dostęp 2023-12-06] (pol.).
- ↑ Nie żyją rosyjscy kolaboranci. Jeden z nich konkurował z Zełenskim [online], wydarzenia.interia.pl [dostęp 2023-12-07] (pol.).
- ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №575/2015 [online], Офіційне інтернет-представництво Президента України [dostęp 2020-10-29] (ukr.).
- ↑ Аваков нагородив полтавця «Вогнепальною зброєю» (ФОТО) [online], web.archive.org, 23 lutego 2016 [dostęp 2020-10-29] [zarchiwizowane z adresu 2016-02-23] .