Inochód
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Muybridge_horse_pacing_animated.gif/240px-Muybridge_horse_pacing_animated.gif)
![]() | Zobacz hasło inochód w Wikisłowniku |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Muybridge_Camel_Racking.gif/240px-Muybridge_Camel_Racking.gif)
Inochód (skrocz, ang. lateral ambling gait, lateral amble) – naturalny sposób poruszania się niektórych ssaków kopytnych i psowatych polegający na unoszeniu jednocześnie obu kończyn z jednej strony ciała, np. lewej przedniej i lewej tylnej, a następnie prawej przedniej i prawej tylnej. W chodzie tym, podobnie jak w kłusie, słychać dwa takty.
Inochód zaliczany jest do chodu dwutaktowego konia. Niektóre konie – np. rasa Paso Fino poruszają się w ten sposób naturalnie niezależnie od prędkości. W polskich hodowlach konie chodzące inochodem zdarzają się bardzo rzadko.
Badania przeprowadzone na kucach islandzkich wykazały, że za zdolność do inochodu odpowiada mutacja genu DMRT3, która pojawiła się w hrabstwie York pomiędzy rokiem 850 a 900 (A. Ludwig, 2012 r.)[1].
Ten rodzaj chodu obserwuje się też np. u wielbłądów, żyraf i zwierząt drapieżnych, takich jak wilk grzywiasty, oraz niektórych ras psów, np. Fila Brasileiro i wilczak czechosłowacki[2].
Zobacz też
- chód konia
- stęp
- kłus
- galop
- cwał
- szłap
Przypisy
- Treccani: ambio
- SNL: passgang