Język dondo
Obszar | Celebes Środkowy (Indonezja) | ||
---|---|---|---|
Liczba mówiących | 13 tys. (2001) | ||
Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
Status oficjalny | |||
UNESCO | 2 wrażliwy↗ | ||
Ethnologue | 6b zagrożony↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | dok | ||
IETF | dok | ||
Glottolog | dond1249 | ||
Ethnologue | dok | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język dondo – język austronezyjski używany w prowincji Celebes Środkowy w Indonezji. Według danych szacunkowych z 2001 roku posługuje się nim 13 tys. osób[1][2].
Jego użytkownicy zamieszkują przynajmniej 25 wsi (kecamatany Baolan, Dampal Utara, Dondo, Galang, Tolitoli Utara)[1]. Wykazuje pewne zróżnicowanie wewnętrzne; w 1991 r. zidentyfikowano następujące dialekty: centralny (odmiana wschodniej części regionu Dondo i okolic), dialekt wsi Lais i Ogowele, a także stosunkowo odrębne dialekty wsi Oyom oraz Boangin i Lemba Harapan[3]. Dondo jest blisko spokrewniony z językiem tialo[4].
Potencjalnie zagrożony wymarciem[5]. W 1991 r. odnotowano, że stopień jego użycia różni się w zależności od miejscowości. We wsi Oyom pozostawał preferowanym środkiem komunikacji (w kontaktach domowych i w obrębie miejscowej społeczności), ale we wsi Lais stwierdzono stosunkowo silną pozycję języka indonezyjskiego (zwłaszcza poza kontaktami domowymi), a oprócz tego używany był język bugijski[6]. W edukacji stosowany jest język indonezyjski[5][7].
Zachowaniu dondo sprzyjają interakcje między ludnością nadbrzeżną a ludnością przesiedloną z terenów górzystych[5][8].
Nie został dobrze udokumentowany[9]. Sporządzono skrótowy opis jego gramatyki (1984)[10]. Nie wykształcił piśmiennictwa[1].
Przypisy
- ↑ a b c David M.D.M. Eberhard David M.D.M., Gary F.G.F. Simons Gary F.G.F., Charles D.Ch.D. Fennig Charles D.Ch.D. (red.), Dondo, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- ↑ Himmelmann 2001 ↓, s. 18.
- ↑ Andersen 1991 ↓, s. 152.
- ↑ Himmelmann 2001 ↓, s. 20.
- ↑ a b c Wurm 2007 ↓, s. 486.
- ↑ Andersen 1991 ↓, s. 159–160.
- ↑ David Mead: Dondo. Sulawesi Language Alliance. [dostęp 2023-01-24]. (ang.).
- ↑ Himmelmann 2010 ↓, s. 69.
- ↑ Andersen 1991 ↓, s. 143–144.
- ↑ Ahmad Garantjang, Dahlan Kadja, Hasan Basri, Nuhung: Struktur bahasa Dondo. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1984. OCLC 1075071611. (indonez.).
Bibliografia
- T. David Andersen: Survei sosiolinguistik Bahasa Dondo. W: Timothy Friberg (red.): UNHAS-SIL: more Sulawesi sociolinguistic surveys 1987–1991. Ujung Pandang: Summer Institute of Linguistics in cooperation with the Department of Education and Culture, 1991, s. 143–166, seria: Workpapers in Indonesian Languages and Cultures 11. OCLC 221151939. [dostęp 2023-01-04]. (ang.).
- Nikolaus P. Himmelmann: Sourcebook on Tomini-Tolitoli Languages: General Information and Word Lists. Canberra: Pacific Linguistics, Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University, 2001, seria: Pacific Linguistics 511. DOI: 10.15144/PL-511. ISBN 0-85883-516-9. OCLC 48361406. (ang.).
- Nikolaus P. Himmelmann: Language Endangerment Scenarios: A Case Study from Northern Central Sulawesi. W: Margaret Florey (red.): Endangered Languages of Austronesia. Oxford: Oxford University Press, 2010, s. 45–72. DOI: 10.1093/acprof:oso/9780199544547.003.0003. ISBN 978-0-19-954454-7, ISBN 978-0-19-157121-3. ISBN 978-0-19-172026-0. OCLC 507435850. (ang.).
- Stephen A. Wurm: Australasia and the Pacific. W: Christopher Moseley (red.): Encyclopedia of the World’s Endangered Languages. Abingdon–New York: Routledge, 2007, s. 425–577. DOI: 10.4324/9780203645659. ISBN 978-0-203-64565-9. OCLC 47983733. (ang.).