Josias von Heeringen
![]() | |||
![]() | |||
Pełne imię i nazwisko | Josias Oskar Otto von Heeringen | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 9 marca 1850 | ||
Data i miejsce śmierci | 9 października 1926 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1867–1918 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | II Korpus Armijny Cesarstwa Niemieckiego | ||
Stanowiska | dowódca korpusu | ||
Główne wojny i bitwy | wojna francusko-pruska, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() | |||
|
Josias von Heeringen (ur. 9 marca 1850 w Kassel, zm. 9 października 1926 w Berlinie Charlottenburgu) – niemiecki generał pułkownik, pruski minister wojny[1].
Życiorys
W 1867 wstąpił do wojska, do 80 pułku fizylierów. W 1868 został porucznikiem. Walczył w wojnie francusko pruskiej (1870–1871). W 1874 został mianowany adiutantem pułku, a w latach 1876–1877 był adiutantem 62 Brygady Piechoty. W latach 1879–1886 służył w Sztabie Generalnym, a w 1887-1890 w Ministerstwie Wojny. W 1889 dowódca kompanii, w 1890 dowódca batalionu w 117 pułku piechoty. W 1892 szef oddziału w Wielkim Sztabie Generalnym, od 1898 dyrektor Oddziału Wojskowo-Administracyjnego w Ministerstwie Wojny. Od 1903 dowódca 22 Dywizji Piechoty, potem w 1906 dowódca 2 Korpusu Armijnego (KA). Od 19 sierpnia 1903 minister Wojny[1]. W dniu 27 stycznia 1913 roku mianowany generałem pułkownikiem[1].
W dniu 2 sierpnia 1914 roku został dowódcą 7 Armii[1]. podporządkowane mu były Oddział Alzacki (3 brygady Landwehry – ok. 20 tys. żołnierzy i 58 dział). Później jednocześnie dowodził lewym skrzydłem frontu niemieckiego na Zachodzie. 20 sierpnia razem z siłami 6 Armii odrzucił wojska francuskie w Alzacji w bitwie pod Mülhausen i zajął rejon Mülhausen. W końcu bitwy nad Marną 14 września 7 Korpus Rezerwowy i 15 Korpus Armijny z jego armii zakryły otwarty styk pomiędzy 1 i 2 Armiami. Pozostałe po bitwie siły korpusów zostały podporządkowane 6 Armii.
Po tym sukcesie otrzymał order Pour le Mérite, najwyższe wojskowe odznaczenie niemieckie za odwagę. Gratulacje złożył mu osobiście cesarz Wilhelm II. Po bitwie nad Marną jakiś czas dowodził środkową częścią frontu niemieckiego pozostając dowódcą 7 Armii. W czasie kampanii jesiennej 1915 w Szampanii na jego armię było nanoszone uderzenie wspomagające 5 Armii francuskiej. Od 28 sierpnia 1916 naczelny dowódca Obrony Wybrzeża. Tego dnia otrzymał Krzyż Żelazny. Pozostał na tym stanowisku do 24 listopada 1918, kiedy to został skierowany do rezerwy.
Po demobilizacji był w Republice Weimarskiej przewodniczącym Imperialnego Związku Wojskowego.
Przypisy
- p
- d
- e
|