Kamienica Gustawa Pala w Warszawie
![]() | |||
![]() Kamienica od strony Alej Jerozolimskich | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Miejscowość | Warszawa | ||
Adres | |||
Styl architektoniczny | umiarkowany modernizm[2] | ||
Architekt | Jerzy Gelbard, Roman Sigalin | ||
Kondygnacje | 5 | ||
Rozpoczęcie budowy | 1937 | ||
Ukończenie budowy | 1940 | ||
Pierwszy właściciel | Gustaw Pal | ||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
|
Kamienica Gustawa Pala[1][3] – zabytkowa kamienica znajdująca się w warszawskiej dzielnicy Ochota, przy Alejach Jerozolimskich 101.
Opis
Kamienica została zaprojektowana przez Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina dla rodziny Palów, właścicieli wolskiej Fabryki Przetworów Chemicznych „Dobrolin”[4]. Ma układ dwupodwórzowy, półotwarty od strony zachodniej w pierwszym dziedzińcu i otwarty w drugim[3]. Pięciopiętrowy budynek frontowy powstał w latach 1937−1938, a trzy czteropiętrowe oficyny w latach 1939−1940[3]. Fasada z okładziną z płyt piaskowca ma umieszczone w jednoosiowych odstępach cztery pięciokondygnacyjne wykusze (rozwiązanie typowe dla tej spółki architektów)[5] oraz wnęki balkonowe w osiach skrajnych[3]. Klatka schodowa została obłożona marmurem i lastrykiem[3]. Zainstalowano również kute kraty w stylu art déco[5].
Budynek stanowi wybitny przykład luksusowej architektury mieszkaniowej w Warszawie końca lat 30. XX wieku[3]. W 2011 roku został wpisany do rejestru zabytków[1].
W latach 1960−1968 w kamienicy mieszkała Ida Kamińska, co upamiętnia tablica umieszczona na fasadzie[6].
Przypisy
- ↑ a b c Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków (księga A) − stan na 30 czerwca 2022 roku. Woj. mazowieckie (Warszawa). [w:] Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 8. [dostęp 2022-07-24].
- ↑ Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 125. ISBN 83-60350-00-0.
- ↑ a b c d e f Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 1. Agrykola–Burmistrzowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1996, s. 63. ISBN 83-902793-5-5.
- ↑ Mateusz Bzówka, Ewelina Klećkowska: OCH. Ilustrowany atlas architektury Ochoty. Centrum Architektury, 2016, s. 18. ISBN 978-83-943750-2-7.
- ↑ a b Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 125. ISBN 83-60350-00-0.
- ↑ Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 23. ISBN 83-912463-4-5.