Leningradzki Okręg Wojskowy (Federacja Rosyjska)
![]() Emblemat Leningardzkiego Okręgu Wojskowego | |
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Tradycje | |
Kontynuacja | Zachodni Okręg Wojskowy Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej |
Organizacja | |
Dyslokacja | Leningrad |
Podległość |
Leningradzki Okręg Wojskowy (ros. Ленинградский военный округ) – jednostka administracyjno-wojskowa Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej obejmująca całość obiektów militarnych – w tym jednostki wojskowe, zakłady przemysłu zbrojeniowego, jednostki paramilitarne – stacjonujących w północno-zachodniej części Federacji.
Miał swoją genezę w Piotrogrodzkim Okręgu Wojskowym Imperium Rosyjskiego (od 6 sierpnia 1864 do 1918), a następnie Leningradzkim Okręgu Wojskowym Rosji Radzieckiej i ZSRR.
Okręg w okresie 1991–2010 liczył około 33 tysięcy żołnierzy, a na jego uzbrojenie składało się: 320–330 czołgów, 500 wozów bojowych, 18 wyrzutni rakiet taktycznych „Toczka-U”, 690 systemów artyleryjskich[1].
1 września 2010 razem z Kaliningradzkim Okręgiem Specjalnym i Moskiewskim Okręgiem Wojskowym wszedł w skład Zachodniego Okręgu Wojskowego.
Został odtworzony 26 lutego 2024 obejmując Petersburg, Karelię, Republikę Komi, obwody Archangielski, Królewiecki (Kaliningradzki, leningradzki, wołogodzki, murmański, nowogrodzki, pskowski, Nieniecki Okręg Autonomiczny oraz Flotę Północną[2][3]. Sztab Okręgu znajduje się w Petersburgu. Od 15 maja 2024 dowódcą Leningradzkiego Okręgu Wojskowego jest Aleksandr Łapin[4].
Struktura organizacyjna
- W 2009[5]
Nazwa jednostki | Garnizon |
---|---|
25 Gwardyjska Sewastopolska BZmot im. Strzelców Łotewskich | Wałdymirskij Łagier |
138 Gwardyjska Krasnosiełska BZmot | Kamienka |
200 Gwardyjska Peczengska BZmot | Pieczenga |
216 BSiU (formowana w 4 BZmot) | Pietrozawodsk |
56 Okręgowe Centrum Szkolenia Młodszych Specjalistów | |
26 Niemeńska BROT | Ługa; |
9 Gwardyjska Klecko-Berlińska Brygada Artylerii | Ługa; |
7014 Baza Sprzętu i Uzbrojenia | Ługa; |
302 BSiU | Sapjomoje; |
95 Leningradzka Brygada Łączności | |
132 Brygada Łączności |
Przypisy
- ↑ Grabowski 2011 ↓, s. 123.
- ↑ Министерство обороны Российской Федерации (Минобороны России) Военные округа
- ↑ Воссозданы Московский и Ленинградский военные округа. interfax.ru. [dostęp 2024-05-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-03-02)]. (ros.).
- ↑ Христина Піцуряк: У Росії генерала Лапіна, відомого провалами в Україні, призначили «охороняти» кордон з НАТО — ЗМІ. nv.ua, 2024-05-15. [dostęp 2024-05-27]. (ukr.).
- ↑ Depczyński 2015 ↓, s. 383.
Bibliografia
- Marek Depczyński: Rosyjskie siły zbrojne: od Milutina do Putina. Warszawa: Bellona SA, 2015. ISBN 978-83-11-13505-5.
- Tomasz Grabowski: Rosyjska siła. Siły Zbrojne i główne problemy polityki obronnej Federacji Rosyjskiej w latach 1991-2010. Częstochowa: Instytut Geopolityki, 2011. ISBN 978-83-61294-52-8.
- Grzegorz Pazura, Współczesne konwencjonalne siły zbrojne Federacji Rosyjskiej, UMCS, Lublin 2010.
- p
- d
- e
Organy dowodzenia | |
---|---|
Rodzaje sił zbrojnych | |
Samodzielne rodzaje wojsk |
|
Okręgi wojskowe |
|