Leon Marchwicki
![]() | |
Data urodzenia | 28 grudnia 1902 |
---|---|
Data śmierci | 28 października 1990 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 4 Pułk Piechoty Legionów |
Stanowiska | dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | wojna polsko-bolszewicka |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Leon Marchwicki (ur. 28 grudnia 1902, zm. 28 października 1990[1]) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 w stopniu sierżanta służył w szeregach 4 pułku piechoty Legionów. Za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari.
W 1924 roku ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1924 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W latach 1924–1933 pełnił służbę w 18 pułku piechoty w Skierniewicach[3][4][5][6]. 2 maja 1927 roku został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1926 roku i 1,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. 26 stycznia 1934 roku otrzymał przeniesienie do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem[8][9]. 22 lutego 1934 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 98. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1935–1937 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 96. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. Wiosną 1939 roku pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Głównego na stanowisku kierownika referatu broni[11].
Po wybuchu II wojny światowej 1939 i kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, wstąpił do Wojska Polskiego we Francji w ramach Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po kampanii francuskiej 1940 w obliczu klęski obrony Francji przedostał się z żołnierzami 2 Dywizji Strzelców Pieszych na południe i 19/20 czerwca 1940 przekroczył granicę francusko-szwajcarską. Wraz z żołnierzami dywizji został internowany w Szwajcarii. Przebywał w miejscowości Madiswil, gdzie pełnił funkcję dowódcy III batalionu 6 Kresowego pułku strzelców pieszych. W tym czasie utrzymywał dobre kontakty z lokalną społecznością oraz wspierał działalność oświatową prowadzoną wśród polskich żołnierzy. W 1942 sprawował funkcję komendanta wszystkich obozów pracy w Graubünden[12].
Po wojnie, w ramach rządu RP na uchodźstwie, został członkiem IV kadencji Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, powołanej w listopadzie 1951 na trzyletnią kadencję.
W 2008 nakładem Muzeum Polskiego w Rapperswilu została wydana publikacja pt. Spuścizna Leona Marchwickiego[13].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari
- Krzyż Niepodległości
- Krzyż Walecznych – trzykrotnie
- Srebrny Krzyż Zasługi
Publikacje
- Jednodniówka 3 batalionu 6 Pułku Strz[elców] Kres[owych] 15.VIII. 1940 Madiswil (1940)
- Jednodniówka 3 komp. c.k.m. 6 Kres[owego] P[ułku] S[trzelców] P[ieszych] : 11 XI 1918 - 11.XI 1940 (1940)
- Szwajcaria i my. Garść spostrzeżeń, wrażeń i uwag z internowania w Szwajcarii (1942)
- Czwarty rok... Jednodniówka odcinka Graubünden (1942)
- Graubünden – dwa lata internowania (1943, współautor: Zdzisław Smoczyński)
Przypisy
- ↑ ssdmf.info
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 87 z 29 sierpnia 1924 roku, s. 495.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 166, 407.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 34, 274.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 106, 548.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec 1933 r. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 113.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 125.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 9.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 85.
- ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 23, Fundacja CDCN, Kraków 2003, ISBN 978-83-7188-691-1, s. 476.
- ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 29, Fundacja CDCN, Kraków 2006, ISBN 978-83-7188-899-1, s. 34, 421.
- ↑ Adam Vetulani, Poza płomieniami wojny ..., s. 21, 31, 32, 34, 35, 51, 54, 241.
- ↑ Spuścizna Leona Marchwickiego. issuu.com. [dostęp 2015-07-08].
Bibliografia
- Adam Vetulani: Poza płomieniami wojny. Internowani w Szwajcarii 1940–1945. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1976.
- Leon Marchwicki – lista publikacji w bazie WorldCat. worldcat.org. [dostęp 2015-07-08].
- Leon Marchwicki – lista publikacji w bazie Google Books. google.pl. [dostęp 2015-07-08].