Małgorzata Omilanowska
![]() Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk (2014) | |||
Państwo działania | Polska | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 10 kwietnia 1960 | ||
Profesor nauk humanistycznych | |||
Specjalność: historia architektury XIX i XX wieku, historia sztuki | |||
Alma Mater | Uniwersytet Warszawski | ||
Doktorat | 1994 – nauki o sztuce | ||
Habilitacja | 2005 – historia | ||
Profesura | 9 września 2013 | ||
Nauczyciel akademicki | |||
Uczelnia | Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk | ||
Uczelnia | |||
Minister kultury i dziedzictwa narodowego | |||
Okres spraw. | 17 czerwca 2014–16 listopada 2015 | ||
Poprzednik | Bogdan Zdrojewski | ||
Następca | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Ma%C5%82gorzata_Omilanowska%2C_Olga_Tokarczuk%2C_Irek_Grin2.jpg/240px-Ma%C5%82gorzata_Omilanowska%2C_Olga_Tokarczuk%2C_Irek_Grin2.jpg)
Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk[1] z domu Jakubowska[2] (ur. 10 kwietnia 1960 w Warszawie[3]) – polska historyk sztuki i nauczycielka akademicka, profesor nauk humanistycznych. W latach 2012–2014 podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w latach 2014–2015 minister kultury i dziedzictwa narodowego.
Życiorys
W 1979 ukończyła XVIII Liceum Ogólnokształcące im. Jana Zamoyskiego w Warszawie[3]. W 1984 została absolwentką historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim[4]. Kształciła się także na wydziale architektury Uniwersytetu Technicznego w Berlinie[3]. W 1994 na podstawie napisanej pod kierunkiem Tadeusza Jaroszewskiego rozprawy zatytułowanej Stefan Szyller (1857–1933) – życie i twórczość uzyskała na Wydziale Historycznym UW stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce. Habilitowała się w 2005 w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w oparciu o pracę Świątynie handlu. Warszawska architektura komercyjna doby wielkomiejskiej[1]. W 2013 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznych[1][5].
Uzyskiwała stypendia zagraniczne, m.in. przyznane przez British Academy. Od 1985 zawodowo związana z Instytutem Sztuki PAN, gdzie była m.in. zastępczynią dyrektora (1999–2007) i redaktor naczelną Słownika Architektów Polskich. Została też wykładowczynią Uniwersytetu Gdańskiego, od 2006 na stanowiskach profesorskich[1]. W 2008 objęła stanowisko dyrektora Instytutu Historii Sztuki UG. Została członkinią rady naukowej Instytutu Herdera w Marburgu, a także członkinią Komitetu Nauk o Sztuce PAN[1]. W 2006 powołana na funkcję prezesa stowarzyszenia Patria Polonorum[6].
12 stycznia 2012 objęła stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 17 czerwca 2014 powołana na urząd ministra kultury i dziedzictwa narodowego, zastępując Bogdana Zdrojewskiego. 22 września 2014 objęła to samo stanowisko w rządzie Ewy Kopacz. 16 listopada 2015 zakończyła pełnienie funkcji ministra.
Została następnie przez radę powierniczą wybrana na stanowisko dyrektora Zamku Królewskiego w Warszawie w miejsce przechodzącego na emeryturę Andrzeja Rottermunda. Nowy minister kultury Piotr Gliński odmówił jednak powołania jej na to stanowisko, motywując to względami politycznymi[7].
W 2019 wybrana w skład Rady Doskonałości Naukowej I kadencji[8]. W 2023 wybrana na kolejną kadencję rady, w styczniu 2024 objęła funkcję przewodniczącej Zespołu I Nauk Humanistycznych RDN[9].
W kadencji 2021–2024 członkini Rady Uniwersytetu Gdańskiego[10]. W 2022 powołana w skład rady Muzeum Gdańska[11] i Rady Odbudowy Pałacu Saskiego[12].
Odznaczenia i wyróżnienia
W 2014 odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Włoskiej[13] oraz Krzyżem Wielkim Orderu Oranje-Nassau[14]. W 2018 udekorowana Orderem Sztuki i Literatury I klasy[15].
W 2016 wyróżniona tytułem honorowego obywatela Połągi[16].
Wybrane publikacje
- Architekt Stefan Szyller 1857–1933. Warszawski architekt doby historyzmu, Wydawnictwa Fundacji „Historia pro Futuro”, Warszawa 1995.
- Atlas zabytków architektury w Polsce (współautorka), PWN, Warszawa 2001.
- Berlin, „Wiedza i Życie”, Warszawa 2000.
- Gdańsk i Pomorze Wschodnie (współautorka), „Wiedza i Życie”, Warszawa 2001.
- Most i wiadukt księcia Józefa Poniatowskiego, PWN, Warszawa 1991.
- Nadbałtyckie Zakopane – Połąga w czasach Tyszkiewiczów, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2011.
- Polska. Pałace i dwory, Sport i Turystyka – Muza, Warszawa 2004.
- Polska. Świątynie, klasztory i domy modlitwy, Sport i Turystyka – Muza, Warszawa 2008.
- Świątynie handlu. Warszawska architektura komercyjna doby wielkomiejskiej, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2004.
- Zagadki z historii sztuki, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2001.
Przypisy
- ↑ a b c d e Prof. dr hab. Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2021-12-02] .
- ↑ Omilanowska Małgorzata [online], memoiresdeguerre.com, 26 grudnia 2022 [dostęp 2023-03-19] (fr.).
- ↑ a b c Omilanowska-Kiljańczyk Małgorzata [online], gedanopedia.pl [dostęp 2023-03-19] .
- ↑ Prof. dr hab. Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk [online], radon.nauka.gov.pl [dostęp 2023-10-23] .
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 2013 r. nr 115-10-13 w sprawie nadania tytułu profesora (M.P. z 2013 r. poz. 809).
- ↑ Dr hab. Małgorzata Omilanowska, prof. IS PAN, ispan.pl [zarchiwizowane 2014-04-13] .
- ↑ Minister Gliński nie chce powołać Małgorzaty Omilanowskiej na stanowisko dyrektora Zamku Królewskiego [online], polityka.pl, 5 lutego 2016 [dostęp 2016-05-05] .
- ↑ Lista kandydatów wybranych na członków RDN, odrębna dla każdej dyscypliny, zawierająca nazwiska i imiona wybranych kandydatów wraz z nazwami podmiotów ich zgłaszających, konstytucjadlanauki.gov.pl, maj 2019 [zarchiwizowane 2019-05-25] .
- ↑ Prof. Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk Przewodniczącą zespołu Rady Doskonałości Naukowej [online], ug.edu.pl, 17 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-26] .
- ↑ Rada Uczelni Uniwersytetu Gdańskiego wybrana [online], ug.edu.pl, 17 grudnia 2020 [dostęp 2020-12-22] .
- ↑ Nowa rada Muzeum Gdańska [online], gdansk.pl, 5 października 2022 [dostęp 2022-10-05] .
- ↑ TomaszT. Urzykowski TomaszT., Gliński powołał Radę Odbudowy Pałacu Saskiego. Znaleźli się w niej też przeciwnicy sztandarowej inwestycji PiS [online], wyborcza.pl, 9 września 2022 [dostęp 2022-09-13] .
- ↑ Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana [online], quirinale.it [dostęp 2015-09-26] (wł.).
- ↑ Minister Małgorzata Omilanowska kawalerem Orderu Oranje-Nassau MKiDN [online], mkidn.gov.pl, 25 czerwca 2014 [dostęp 2020-08-19] .
- ↑ Cérémonie de remise de décorations dans l’ordre des Arts et des Lettres [online], pl.ambafrance.org, 17 sierpnia 2018 [dostęp 2023-10-23] (fr.).
- ↑ Lenkijos mokslininkei – Palangos garbės pilietės titulas [online], diena.lt, 30 grudnia 2016 [dostęp 2017-04-13] (lit.).
Bibliografia
- Małgorzata Omilanowska: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, powołana 17 czerwca 2014 r., mkidn.gov.pl [zarchiwizowane 2015-01-19] .
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
W dniu zaprzysiężenia |
|
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|
- kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
- p
- d
- e
W dniu zaprzysiężenia |
|
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|
- kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
- ISNI: 0000000071420564
- VIAF: 12483682
- LCCN: n94053569
- GND: 103474455
- BnF: 136281843
- SUDOC: 057786070
- NLA: 35295563
- NKC: xx0001401
- NTA: 213081768
- BIBSYS: 3029052
- CiNii: DA1737855X
- Open Library: OL264139A
- PLWABN: 9810607359905606
- NUKAT: n95005511
- J9U: 987007427525105171
- PTBNP: 1703093
- LNB: 000000021
- NSK: 000505795
- CONOR: 7450467
- LIH: LNB:osp;=Cc
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 18672
- Ludzie Nauki: PNyE1yJ8dnN