Max Wünsche
![]() Max Wünsche (1943) | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 20 kwietnia 1914 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 17 kwietnia 1995 | ||
Przebieg służby | |||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | |||
Główne wojny i bitwy |
| ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Max Wünsche (ur. 20 kwietnia 1914 w Kittlitz, zm. 17 kwietnia 1995 w Monachium) – SS-Standartenführer (pułkownik Waffen-SS), podczas II wojny światowej dowódca m.in. 12 Pułku Pancernego SS.
Kariera wojskowa
W wieku 20 lat wstąpił do SS-VT (nr legitymacji SS 153508). W 1936 roku ukończył SS-Junkerschule (szkołę wojskową dla kandydatów na oficerów SS) i otrzymał stopień SS-Untersturmführera. Wkrótce potem został przyjęty w szeregi elitarnego pułku (później dywizji) Leibstandarte Adolf Hitler, gdzie powierzono mu dowodzenie nad jednym z plutonów. W okresie 1938–39 był oddelegowany do Reichssicherheitsdienst, czyli wąskiej grupy SS-manów stanowiących osobistą ochronę Führera. Został adiutantem Adolfa Hitlera i towarzyszył mu m.in. podczas inspekcji wojsk walczących w Polsce.
W styczniu 1940 roku powrócił do Leibstandarte. Wziął udział w kampanii francuskiej, podczas której został ranny, ale też odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy. Podczas kampanii bałkańskiej otrzymał awans na SS-Hauptsturmführera, a także pełnił funkcję adiutanta Seppa Dietricha.
W czasie ataku Niemiec na ZSRR walczył wraz z Leibstandarte w ramach GA Południe. W lutym 1942 roku został dowódcą batalionu dział szturmowych. Pomiędzy czerwcem a wrześniem tego samego roku przebywał w Niemczech, gdzie kształcił się w Akademii Wojskowej. Po jej ukończeniu powrócił w stopniu SS-Sturmbannführera na front wschodni, aby objąć dowództwo nad batalionem w nowo sformowanym 1 Pułku Pancernym SS. Zimą 1943 roku wyróżnił się podczas trzeciej bitwy o Charków. W uznaniu za wzorowe dowodzenie swymi czołgami podczas tej bitwy, otrzymał Krzyż Niemiecki w Złocie oraz najwyższe niemieckie odznaczenie wojskowe – Krzyż Rycerski. W wieku 28 lat został awansowany na SS-Obersturmbannführera (podpułkownika).
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Bundesarchiv_Bild_146-1988-028-25A%2C_Frankreich%2C_Invasionsfront.jpg/200px-Bundesarchiv_Bild_146-1988-028-25A%2C_Frankreich%2C_Invasionsfront.jpg)
W lipcu 1943 roku został przeniesiony z Leibstandarte do formującej się w Belgii 12 Dywizji Pancernej SS "Hitlerjugend", w której objął dowodzenie nad 12 Pułkiem Pancernym SS. Dywizja weszła do boju 6 czerwca 1944 roku w Normandii i walczyła tam przeciwko Kanadyjczykom, Brytyjczykom i Polakom, aż do czasu jej rozbicia w bitwie pod Falaise (7–21 sierpnia). Zanim to jednak nastąpiło 12 Pułk Pancerny SS zapisał na swoim koncie zniszczenie 250 alianckich czołgów (z czego kilkadziesiąt 9 sierpnia w bitwie o wzgórze 140). Za te dokonania 11 sierpnia Wünsche otrzymał Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego. Udało mu się wydostać pieszo z kotła pod Falaise, ale w trakcie przedzierania się przez alianckie linie został ranny w nogę. 24 sierpnia 1944 roku został wzięty do niewoli. Do 1948 roku przebywał w obozie jenieckim w Szkocji.
Po powrocie do Niemiec został kierownikiem przedsiębiorstwa przemysłowego w Wuppertalu. Zmarł w 1995 roku w Monachium.
Odznaczenia[1]
- Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu
- Krzyż Rycerski – 28 lutego 1943
- Liście Dębu (nr 548) – 11 sierpnia 1944
- Krzyż Niemiecki w Złocie
- Krzyż Żelazny I Klasy
- Krzyż Żelazny II Klasy
- Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942
- Odznaka Szturmowa Piechoty
Linki zewnętrzne
- Max Wünsche (sylwetka).. das-ritterkreuz.de. [dostęp 2011-04-03]. (niem.).
Przypisy
- ↑ Wünsche, Max - TracesOfWar.com [online], www.tracesofwar.com [dostęp 2021-06-02] .
Bibliografia
- Rupert Butler: SS-Hitlerjugend. Historia 12. Dywizji SS 1943–1945. Warszawa: Bellona, 2009, s. 182. ISBN 978-83-11-11494-4.
- Gordon Williamson Malcolm McGregor: German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2). Oksford: Osprey Publishing, 2006, s. 24-25. ISBN 1-84176-597-X.