Michał Kamiński (polityk)
![]() | Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku. |
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 28 marca 1972 | ||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | polityk | ||
Alma Mater | Wyższa Szkoła Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie | ||
Stanowisko | poseł na Sejm III, IV i VIII kadencji (1997–2004, 2015–2019), poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji (2004–2007, 2009–2014), rzecznik prasowy prezydenta RP (2007–2009), sekretarz stanu w KPRM (2015), senator X i XI kadencji (od 2019), wicemarszałek Senatu X i XI kadencji (od 2019) | ||
Partia | ZChN (1990–2001) | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Draba_Kaminski_2007.jpg/220px-Draba_Kaminski_2007.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ad/Stanis%C5%82aw_Huskowski_Jacek_Protasiewicz_Stefan_Niesio%C5%82owski_Micha%C5%82_Kami%C5%84ski_Sejm_2016.jpg/220px-Stanis%C5%82aw_Huskowski_Jacek_Protasiewicz_Stefan_Niesio%C5%82owski_Micha%C5%82_Kami%C5%84ski_Sejm_2016.jpg)
Michał Tomasz Kamiński (ur. 28 marca 1972 w Warszawie) – polski polityk. Poseł na Sejm III, IV i VIII kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji, w latach 2007–2009 rzecznik prasowy prezydenta Lecha Kaczyńskiego, w 2015 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, senator X i XI kadencji, od 2019 wicemarszałek Senatu X i XI kadencji.
Życiorys
Absolwent XLIX Liceum Ogólnokształcącego im. Johanna Wolfganga Goethego w Warszawie; studiował stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim[1]. W 2008 ukończył studia licencjackie, a w 2014 magisterskie w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie.
Działał w Narodowym Odrodzeniu Polski, następnie został członkiem założycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i asystentem szefa tej partii, Wiesława Chrzanowskiego. Drukował artykuły w periodyku „Młodzież Narodowa”. Był dziennikarzem radiowym i prasowym oraz dyrektorem rozgłośni radiowych w Bydgoszczy i Łomży. Podczas wyborów prezydenckich w 1995 został rzecznikiem prasowym komitetu wyborczego Hanny Gronkiewicz-Waltz.
W 1997 wybrano go w okręgu łomżyńskim z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność na posła III kadencji. Do 2001 należał do ZChN, w latach 1996–2000 był rzecznikiem prasowym tej partii. Później działał w Przymierzu Prawicy (2001–2002). W 2002 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości, zasiadał we władzach krajowych tego ugrupowania. W 2001 uzyskał po raz drugi mandat poselski z listy PiS w okręgu białostockim. W Sejmie był członkiem Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Spraw Zagranicznych. W 1999 w jednej z dziennikarskich ankiet wybrano go na najlepszego mówcę parlamentu.
W 1999 udał się razem z Markiem Jurkiem i Tomaszem Wołkiem do Wielkiej Brytanii, by spotkać się z osadzonym w areszcie domowym generałem Augustem Pinochetem[2]. W czasie wyjazdu wręczył generałowi pamiątkowy ryngraf z Matką Boską. W 2005 Michał Kamiński stwierdził, że wyjazd ten był błędem, a on sam dopiero później miał poznać prawdę o generale[3].
Od maja do czerwca 2004 był posłem do Parlamentu Europejskiego V kadencji w ramach delegacji krajowej. W 2004 uzyskał mandat posła do PE VI kadencji, który wykonywał do 2007. Od 23 lipca 2007 do 16 kwietnia 2009 był sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta RP, odpowiedzialnym za politykę medialną (zastąpił na stanowisku rzecznika prasowego Macieja Łopińskiego). W 2009 po raz drugi został wybrany na deputowanego do PE z okręgu wyborczego Warszawa I[4].
Był kandydatem Europejskich Konserwatystów i Reformatów na jednego z 14 wiceprzewodniczących PE VII kadencji. Do wyborów stanął także Edward McMillan-Scott z tej samej frakcji, w głosowaniu Michał Kamiński przegrał, otrzymując najmniejsze poparcie spośród wszystkich kandydatów[5]. Został jednocześnie przewodniczącym frakcji ECR, po rezygnacji jednego z torysów. Wkrótce po tej nominacji w mediach brytyjskich pojawiły się opinie określające go mianem homofoba i rasisty, powołujące się na działalność Michała Kamińskiego w Narodowym Odrodzeniu Polski, wspieranie Augusto Pinocheta, przypominane były wypowiedzi polityka dotyczące sprawy pogromu w Jedwabnem i homoseksualistów[6][7][8].
W listopadzie 2010 wystąpił z PiS[9]. W związku z jego uczestnictwem w nowym projekcie Polska Jest Najważniejsza zrezygnował z kierowania frakcją Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy w Europarlamencie[10]. Nie zaangażował się w aktywny sposób w działalność partii PJN. W kwietniu 2012 ukazała się książka Koniec PiS-u, wywiad rzeka z Michałem Kamińskim przeprowadzony kilka miesięcy wcześniej przez Andrzeja Morozowskiego[11]. W lutym 2013 m.in. wraz z Kazimierzem Marcinkiewiczem i Romanem Giertychem założył think tank Instytut Myśli Państwowej[12].
W wyborach europejskich w 2014 był kandydatem Platformy Obywatelskiej z pierwszego miejsca na liście w okręgu lubelskim[13], nie uzyskał reelekcji. 3 lutego 2015 został sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, obejmując nadzór nad Centrum Informacyjnym Rządu[14].
W wyborach parlamentarnych w 2015 z powodzeniem ubiegał się o mandat poselski z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu wyborczym nr 20, zdobywając 5877 głosów[15]. Pod koniec maja 2016 został na miesiąc zawieszony w prawach członka klubu parlamentarnego PO[16]. W lipcu 2016 został wykluczony z klubu i partii (której członkiem został niedługo wcześniej)[17]. We wrześniu 2016 wraz z innymi byłymi posłami PO współtworzył koło poselskie Europejscy Demokraci[18], a w listopadzie tego samego roku partię Unia Europejskich Demokratów (przekształconą z Partii Demokratycznej), w której został członkiem zarządu[19]. W październiku 2017 wydał powieść – thriller polityczny pod tytułem 15 sierpnia. W styczniu 2018, jako przedstawiciel UED, wstąpił do klubu poselskiego PSL (aby liczył on potrzebną do istnienia liczbę posłów)[20]. W następnym miesiącu wraz z innymi posłami UED współtworzył federacyjny klub PSL-UED, zasiadając w jego prezydium[21].
W wyborach w 2019 został wybrany w skład Senatu X kadencji. Kandydował z ramienia PSL w okręgu nr 41, otrzymując 176 496 głosów[22]. 12 listopada 2019 został wicemarszałkiem Senatu[23]. W 2023 jako kandydat koalicji Trzecia Droga z powodzeniem ubiegał się o senacką reelekcję, zdobywając 198 074 głosów[24]. 13 listopada tegoż roku wybrany na wicemarszałka Senatu XI kadencji[25]. W 2024 startował bezskutecznie w wyborach europejskich jako lider listy Trzeciej Drogi w okręgu szczecińskim[26].
Wyniki w wyborach ogólnopolskich
Wybory | Komitet wyborczy | Organ | Okręg | Wynik | |
---|---|---|---|---|---|
1997 | Akcja Wyborcza Solidarność | Sejm III kadencji | nr 26 | 20 806 (18,38%)![]() | |
2001 | Prawo i Sprawiedliwość | Sejm IV kadencji | nr 24 | 11 035 (2,77%)![]() | |
2004 | Parlament Europejski VI kadencji | nr 4 | 99 702 (15,50%)![]() | ||
2009 | Parlament Europejski VII kadencji | 88 791 (10,74%)![]() | |||
2014 | Platforma Obywatelska | Parlament Europejski VIII kadencji | nr 8 | 23 264 (5,82%)![]() | |
2015 | Sejm VIII kadencji | nr 20 | 5877 (1,20%)![]() | ||
2019 | Polskie Stronnictwo Ludowe | Senat X kadencji | nr 41 | 176 496 (58,56%)![]() | |
2023 | Trzecia Droga | Senat XI kadencji | 198 074 (53,44%)![]() | ||
2024 | Parlament Europejski X kadencji | nr 13 | 19 490 (2,57%)![]() |
Życie prywatne
Syn Andrzeja i Grażyny[30]. Ma żonę Annę i dwie córki, Antoninę i Anastazję.
Odznaczenia i wyróżnienia
- Order „Za Zasługi” III klasy (2008, Ukraina)[31]
- Krzyż Wielki Orderu Zasługi (2008, Portugalia)[32]
- Honorary Officer Narodowego Orderu Zasługi (2009, Malta)[33]
- Krzyż Komandorski Orderu Zasługi (2009, Węgry)[34]
- Krzyż Komandorski Orderu „Za zasługi dla Litwy” (2009, Litwa)[35]
- Prezydencki Order Zasługi (2010, Gruzja)[36]
- Nagroda Europejskiego Parlamentu Żydowskiego (2014)[37]
Przypisy
- ↑ Michał Kamiński w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 2018-08-29].
- ↑ Pinochet w „Życiu”. wprost.pl, 18 lipca 1999. [dostęp 2011-03-26].
- ↑ Magdalena Grzebałkowska: Sztabowcy Kaczyńskich: Bielan i Kamiński. wyborcza.pl, 18 października 2005. [dostęp 2022-09-21].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2009. pkw.gov.pl. [dostęp 2010-05-10].
- ↑ Kamiński nie będzie wiceprzewodniczącym PE. newsweek.pl, 14 lipca 2009. [dostęp 2010-05-10].
- ↑ Dominika Pszczółkowska: Kamiński ciąży torysom. wyborcza.pl, 20 lipca 2009. [dostęp 2010-05-10].
- ↑ Profile: Michal Kaminski MEP. bbc.co.uk, 16 lipca 2009. [dostęp 2010-05-10]. (ang.).
- ↑ Toby Helm, Rajeev Syal: Rabbi urges Tories: cut link to Polish MEP. guardian.co.uk, 19 lipca 2009. [dostęp 2010-05-10]. (ang.).
- ↑ Poncyljusz, Kamiński i Bielan wyszli z PiS. tvn24.pl, 20 listopada 2010. [dostęp 2011-02-24].
- ↑ Michał Kamiński zapowiada rezygnację z szefowania frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. uniaeuropejska.org, 27 stycznia 2011. [dostęp 2011-02-03].
- ↑ „Koniec PiS-u”, czyli tajemnice Jarosława Kaczyńskiego. wp.pl, 18 kwietnia 2013. [dostęp 2014-04-11].
- ↑ Think tank Niesiołowskiego, Giertycha, Marcinkiewicza. natemat.pl, 16 lutego 2013. [dostęp 2013-02-17].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2014. pkw.gov.pl. [dostęp 2014-04-11].
- ↑ Małgorzata Kidawa-Błońska nowym rzecznikiem rządu. premier.gov.pl, 3 lutego 2015. [dostęp 2015-02-03].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2015. pkw.gov.pl. [dostęp 2015-10-27].
- ↑ Michał Kamiński zawieszony w prawach członka klubu PO. onet.pl, 31 maja 2016. [dostęp 2016-06-01].
- ↑ Michał Kamiński, Jacek Protasiewicz, Stanisław Huskowski wykluczeni z PO. „Szkodzili wizerunkowi”. rmf24.pl, 20 lipca 2016. [dostęp 2016-07-21].
- ↑ Wyrzuceni z PO założyli nowe koło poselskie. Wśród nich Stefan Niesiołowski. gazeta.pl, 21 września 2016. [dostęp 2016-09-21].
- ↑ Władze partii. uniaeuropejskichdemokratow.pl. [dostęp 2018-02-08].
- ↑ Kosiniak-Kamysz: Michał Kamiński dołączył do klubu parlamentarnego PSL. 22 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-22].
- ↑ Kosiniak-Kamysz: Powstał federacyjny klub PSL i UED. gazetaprawna.pl, 8 lutego 2018. [dostęp 2018-02-08].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2023. pkw.gov.pl. [dostęp 2019-10-15].
- ↑ Senat wybiera wicemarszałków. tvn24.pl, 12 listopada 2019. [dostęp 2019-11-12].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. pkw.gov.pl. [dostęp 2023-10-20].
- ↑ Senat wybrał wicemarszałków Izby, poparcia nie uzyskał Marek Pęk. wnp.pl, 13 listopada 2023. [dostęp 2023-11-13].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2024. pkw.gov.pl. [dostęp 2024-06-10].
- ↑ Wybory do Sejmu w 1997 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-08].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2001. pkw.gov.pl. [dostęp 2024-08-08].
- ↑ Parlament Europejski 2004. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-08].
- ↑ Dane osoby z wykazu osób publicznych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2014-05-19].
- ↑ Указ Президента України № 33/2008. president.gov.ua, 17 stycznia 2008. [dostęp 2011-04-13]. (ukr.).
- ↑ Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas. dre.pt, 26 lutego 2009. [dostęp 2010-09-12]. (port.).
- ↑ Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545. doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. s. 1312. [dostęp 2013-11-19]. (malt. • ang.).
- ↑ 44/2009. (III. 28.) KE határozata, kitüntetés adományozásáról. kozlonyok.hu, 28 marca 2009. [dostęp 2012-04-12]. (węg.).
- ↑ Apdovanotų asmenų duomenų bazė. grybauskaite.is.lt. [dostęp 2011-07-15]. (lit.).
- ↑ Saakaszwili dziękuję Polakom – order dla Kamińskiego. wpolityce.pl, 4 października 2010. [dostęp 2017-02-14].
- ↑ EJP awarded the Member of European Parliament. ejp.eu. [dostęp 2014-05-16]. (ang.).
Bibliografia
- Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2014-04-11].
- Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-08-29].
- Michał Kamiński w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 2018-08-29].
- p
- d
- e
Rzecznicy prasowi Prezydenta RP |
|
---|---|
Dyrektorzy Biura Prasowego Prezydenta RP |
|
Rzecznicy prasowi Prezydenta RP |
|
- p
- d
- e
- p
- d
- e
- od 13 listopada 2023
Marszałek Senatu | |
---|---|
Wicemarszałkowie |
|
- p
- d
- e
- od 12 listopada 2019 do 12 listopada 2023
Marszałek Senatu |
|
---|---|
Wicemarszałkowie |
|