Michał Listkiewicz
![]() Michał Listkiewicz (2011) | |||
Data i miejsce urodzenia | 20 maja 1953 | ||
---|---|---|---|
prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej | |||
Okres urzędowania | od 28 czerwca 1999 | ||
Poprzednik | Marian Dziurowicz | ||
Następca | Grzegorz Lato | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
| |||
|
Michał Józef Listkiewicz (ur. 20 maja 1953 w Warszawie[1]) – polski sędzia piłkarski, dziennikarz, hungarysta i działacz sportowy.
W latach 1973–1996 aktywny arbiter piłkarski, od 1986 arbiter międzynarodowy FIFA, sędziujący zarówno jako sędzia główny jak i asystent. Sędziował m.in. na Mistrzostwach Europy w 1988, Igrzyskach Olimpijskich w 1988 oraz Mistrzostwach Świata w 1990 i 1994. Po zakończeniu kariery sędziowskiej członek Komisji Sędziowskiej FIFA, wiceprzewodniczący Komisji Pucharów Europejskich oraz obserwator sędziów UEFA.
W latach 1979–1984 członek zarządu Polskiego Związku Koszykówki. Od 1989 rzecznik prasowy, następnie sekretarz ds. międzynarodowych i zastępca sekretarza generalnego Polskiego Związku Piłki Nożnej, w latach 1995–1998 sekretarz generalny, w latach 1999–2008 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej, od 2023 przewodniczący Komisji Zagranicznej PZPN. W latach 2007–2012 koordynator UEFA ds. Mistrzostw Europy 2012.
Życiorys
Młodość i wykształcenie
Syn Olgi Koszutskiej – aktorki i reżyserki warszawskiego Teatru Polskiego oraz Zygmunta Listkiewicza – aktora filmowego[2]. Jego ciotką od strony matki jest aktorka Maria Broniewska.
Absolwent XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie. W 1977 ukończył filologię węgierską na Uniwersytecie Warszawskim. Uprawiał piłkę nożną w klubie Marymont Warszawa, koszykówkę w Polonii Warszawa oraz piłkę ręczną w Spójni Warszawa. W czasie studiów był kierownikiem drużyny koszykarzy Polonii Warszawa i sekretarzem sekcji piłki nożnej w tym klubie. Podczas odbywania służby wojskowej zapisał się do PZPR (później wystąpił z tej partii).
Dziennikarz
Od 1969 pracował jako dziennikarz sportowy w redakcjach „Tempa” i „Sztandaru Młodych”. Po ukończeniu studiów, w latach 1977–1987, był warszawskim korespondentem dziennika „Sport”. W latach 1987–1989 pracował w tygodniku „Tak i Nie”.
Sędzia piłkarski
W 1973 został sędzią piłkarskim, a 13 lat później arbitrem międzynarodowym (uprawnienia FIFA od 1986). Sędziował w Mistrzostwach Europy w 1988, Igrzyskach Olimpijskich w 1988, Mistrzostwach Świata w 1990 (gdzie jako pierwszy polski sędzia podczas meczu finałowego wystąpił w roli asystenta sędziego głównego. Ponadto został swego rodzaju rekordzistą, ponieważ sędziował najwięcej meczów podczas jednych finałów Mistrzostw Świata (8). Do tego jako jedyny sędziował zarówno mecz otwarcia, półfinał, jak i finał[3]) i Mistrzostwach Świata w 1994. Karierę sędziowską zakończył w 1996 z dorobkiem ok. 1100 meczów, w tym 150 międzynarodowych.
Działacz sportowy
Od 1979 do 1984 zasiadał w zarządzie Polskiego Związku Koszykówki. W 1989 został rzecznikiem prasowym Polskiego Związku Piłki Nożnej, później kolejno sekretarzem ds. międzynarodowych i zastępcą sekretarza generalnego PZPN, w latach 1995–1998 sekretarzem generalnym. Pracując jako sędzia społecznie pełnił także funkcję wiceprezesa PZPN, z której zrezygnował w połowie 1993 po odebraniu mistrzostwa Polski Legii Warszawa w edycji 1992/1993 I ligi polskiej (podczas tzw. „niedzieli cudów” 20 czerwca 1993 sędziował mecz ŁKS Łódź – Olimpia Poznań)[4]. 21 kwietnia 1998, wraz z całym kierownictwem PZPN, zawieszony w pełnionej funkcji przez ówczesnego przewodniczącego Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, ministra Jacka Dębskiego – całkowicie zrezygnował z niej w listopadzie 1998. W 2002 za zasługi na rzecz rozwoju sportu, prezydent RP, Aleksander Kwaśniewski, odznaczył go Złotym Krzyżem Zasługi[5]. Od 28 czerwca 1999 do 30 października 2008 pełnił funkcję 23. prezesa PZPN, zastępując Mariana Dziurowicza. Mianował czterech kolejnych trenerów (Jerzego Engela, Zbigniewa Bońka, Pawła Janasa i Leo Beenhakkera) na stanowisko selekcjonera reprezentacji. W trakcie jego prezesury reprezentacja Polski awansowała do finałów Mistrzostw Świata w 2002 i 2006 oraz Mistrzostw Europy w 2008. Działając aktywnie na forum międzynarodowym został wiceprzewodniczącym Komisji Pucharów Europejskich UEFA oraz obserwatorem UEFA. W lipcu 2007 wszedł w skład ośmioosobowej Komisji Sędziowskiej FIFA[6]. W listopadzie 2007 objął stanowisko koordynatora UEFA ds. Euro 2012. Współorganizował również skuteczną kampanię na rzecz przyznania Polsce wraz z Ukrainą prawa do organizacji Mistrzostw Europy.
Od maja 2016[7] do 5 czerwca 2018[8] pełnił funkcję przewodniczącego komisji sędziowskiej czeskiego związku piłki nożnej (FAČR). W kwietniu 2018 został pełnomocnikiem Zarządu SKS Bałtyk Gdynia[9], następnie został wiceprezesem Zarządu[10]. W 2019 został prezesem Polskiego Związku TeqBall[11]. W 2023 został przewodniczącym Komisji Zagranicznej PZPN[12].
Życie prywatne
Część okresu studenckiego Listkiewicz spędził na Węgrzech, gdzie sędziował w lokalnych ligach okręgowych[13]. Ma dwóch synów: Kajetana[14] oraz Tomasza, który jest sędzią asystentem międzynarodowym oraz członkiem zespołu sędziowskiego Szymona Marciniaka (wystąpił m.in. w finale Mistrzostw Świata 2022[15]). Określa się mianem purysty językowego[16]. W 2002 dwoje napastników zamordowało na tle rabunkowym jego 72-letnią matkę, Olgę Koszutską[17]. W 2020 wyznał, że w dzieciństwie był molestowany przez księdza oraz znanego, niewymienionego z nazwiska aktora[18].
Filmografia
Zagrał epizod w filmie Poranek kojota[19].
Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (2002)[20]
Przypisy
- ↑ Michał Listkiewicz [online], sport.de [dostęp 2021-03-18] (niem.).
- ↑ Stefan Szczepłek: Korzenie Listkiewicza. „Rzeczpospolita”, 9 maja 2008. [dostęp 2012-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (30 października 2013)].
- ↑ według wywiadu dla sportowefakty.pl: https://sportowefakty.wp.pl/amp/mundial-2014/446639/michal-listkiewicz-przelamalem-dwa-sedziowskie-tabu-wideo dostęp: 20-06-2014
- ↑ Sport. Lech Poznań mistrzem Polski. Rezygnacja Michała Listkiewicza. „Nowiny”. Nr 134, s. 2, 13 lipca 1993.
- ↑ WoltersW. Kluwer WoltersW., Nadanie odznaczeń. [online], OpenLEX [dostęp 2020-07-24] (pol.).
- ↑ Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Listkiewicz ponownie w komisji sędziowskiej FIFA - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 5 stycznia 2012 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
- ↑ Michał Listkiewicz powołany na szefa czeskich sędziów piłkarskich, „PrzegladSportowy.pl” [dostęp 2016-12-17] .
- ↑ Michał Listkiewicz odwołany z funkcji przewodniczącego komisji sędziowskiej czeskiej federacji [online], www.90minut.pl [dostęp 2018-06-07] (pol.).
- ↑ Michał Listkiewicz w Bałtyku. baltykgdynia.pl, 2018-04-05. [dostęp 2018-04-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-05)].
- ↑ Zarząd klubu. baltykgdynia.pl. [dostęp 2023-02-17].
- ↑ POLSKI ZWIĄZEK TEQBALL | Rejestr.io [online], rejestr.io [dostęp 2021-01-17] .
- ↑ a (red.), Michał Listkiewicz wraca do PZPN-u [online], weszlo.com, 11 sierpnia 2023 [dostęp 2024-07-06] (pol.).
- ↑ DariuszD. Faron DariuszD., Na Węgrzech byłem królem życia [online], Onet Sport, 17 marca 2021 [dostęp 2021-03-18] .
- ↑ Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Michał Listkiewicz: Byłem samotnym żeglarzem - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 21 lipca 2017 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
- ↑ Listkiewicz: celem finał mistrzostw świata. sport.wp.pl, 2005-05-10. [dostęp 2016-06-14].
- ↑ Michał Listkiewicz: nie róbmy jeszcze z sędziego rasisty [online], Onet Sport, 9 grudnia 2020 [dostęp 2021-01-17] (pol.).
- ↑ Wirtualna Polska MediaW.P.M. S.A Wirtualna Polska MediaW.P.M., Zamordowała matkę Michała Listkiewicza - wpadła w ręce policji [online], wiadomosci.wp.pl, 21 maja 2012 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
- ↑ Michał Listkiewicz opowiedział o molestowaniu. "Robili to przyjaciele mojego domu" [online], Onet Sport, 20 maja 2020 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
- ↑ Michał Listkiewicz w bazie Filmweb
- ↑ M.P. z 2003 r. nr 22, poz. 329
- p
- d
- e
|