Neri Oxman
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 6 lutego 1976 | ||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | Profesor nadzwyczajny, projektantka | ||
Tytuł naukowy | Profesor nadzwyczajny | ||
Alma Mater | Hebrew Reali School w Hajfie (Izrael) | ||
Uczelnia | Media Arts and Sciences w MIT | ||
Małżeństwo | Osvaldo Golijov (rozwiedziona), Bill Ackman (od 2019) | ||
Dzieci | Raika | ||
Odznaczenia | |||
nagroda Vilcek, Contemporary Vision Award w 2019 | |||
| |||
Strona internetowa |
Neri Oxman, hebr. נרי אוקסמן (ur. 6 lutego 1976[1]) – amerykańsko-izraelska projektantka, architektka, dizajnerka, ekolożka, wizjonerka i profesor w MIT Media Lab w Cambridge, gdzie kieruje grupą badawczą Mediated Matter. Tworzy na styku czterech dziedzin: projektowanie komputacyjne, drukowanie przestrzenne, inżynieria materiałowa, biologia syntetyczna. Jest znana ze sztuki i architektury, w której łączy technologię z biologią, wzornictwo z ekologią, naturę z kulturą[2].
Jej prace ucieleśniają projektowanie środowiskowe i cyfrową morfogenezę. Obiekty tworzone przez Oxman są umieszczone w swoim własnym, naturalnym kontekście, co zostaje odzwierciedlone w ich kształtach i właściwościach. Oxman ukuła termin „ekologia materiałowa” (ang. material ecology)[3]. Oznacza on posługiwanie się materiałami, które nie tylko imitują naturę, ale bezpośrednio z nią współpracują[4][5]. Oznacza projektowanie przedmiotów odwzorowujących systemy, struktury i estetykę przyrody dzięki dogłębnym badaniom zjawisk i zachowań przyrodniczych[6]. „Ekologia materiałowa” stanowi nową filozofię projektowania otaczającego nas świata[7].
Wiele projektów Oxman wykorzystuje techniki drukowania 3D i produkcji. Należą do nich Silk Pavilion – przędzony przez jedwabniki uwalniane na nylonową ramę[8], Ocean Pavilion – platforma produkcyjna na bazie wody, która zbudowała konstrukcje z chitozanu[9], G3DP – pierwsza drukarka 3D do optycznie przezroczystego szkła i zestaw produkowanych przez nią wyrobów szklanych[10] oraz kolekcji odzieży i ubrań z nadrukiem 3D noszonych podczas pokazów mody i przedstawień[11].
Prowadziła wystawy w Museum of Modern Art i Boston’s Museum of Science, które mają niektóre z jej dzieł w swoich stałych kolekcjach. Kuratorka MoMA, Paola Antonelli, nazwała ją „osobą wyprzedzającą swój czas”[12] a Bruce Sterling nazwał jej dzieło „wstrząsająco innym od wszystkiego, co wcześniej”.
Wczesne życie i edukacja
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e8/RivkaOxman.jpg/220px-RivkaOxman.jpg)
Oxman urodziła się i wychowała w Hajfie w Izraelu, w żydowskiej rodzinie[13]. Jej rodzice, Robert i Rivka Oxman, są architektami. Jej młodsza siostra, Keren Oxman, jest artystką. Oxman ukończyła Hebrew Reali School w Hajfie w 1994 roku. Oxman dorastała „między naturą a kulturą”, spędzając czas w ogrodzie babci i pracowni architektonicznej rodziców.
Jak większość izraelskiej młodzieży, Neri Oxman służył w siłach zbrojnych, zaciągając się do izraelskich sił powietrznych w latach 1996–1999, uzyskując stopień porucznika. Po służbie przeprowadziła się do Jerozolimy, aby wstąpić do Hadassah Medical School Uniwersytetu Hebrajskiego. Po dwóch latach przeszła na studia architektoniczne w Technion – Israel Institute of Technology, a następnie w London Architectural Association School of Architecture, które ukończyła w 2004 r.[14]
W 2005 r. przeprowadziła się do Bostonu, aby dołączyć do programu doktorantów architektury w MIT pod kierunkiem Williama J. Mitchella. Jej praca magisterska dotyczyła projektowania materiałowego[15]. W 2010 r. została profesorem nadzwyczajnym w MIT w MIT Media Lab jako profesor Sony Corporation ds. Rozwoju kariery (tzw. Stanowisko finansowane z grantu od Sony).
Oxman był wcześniej zamężna z argentyńskim kompozytorem Osvaldo Golijovem[12]. W styczniu 2019 r. poślubiła Billa Ackmana[16]. Mają córkę Raikę[17].
Kariera
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Neri_Oxman_and_Chuck_Hoberman.jpg/220px-Neri_Oxman_and_Chuck_Hoberman.jpg)
Prace Oxman były prezentowane na całym świecie. Część z nich znajduje się w stałych zbiorach Museum of Modern Art, The Design Museum Cooper Hewitt, Centre Georges Pompidou, Muzeum Sztuki Stosowanej w Wiedniu, SFMOMA i Boston Museum of Fine Arts i Muzeum Nauki w Bostonie[18]. Eksponaty zostały również pokazane na Smithsonian i Międzynarodowym Biennale Sztuki w Pekinie[19].
Opublikowała prace na temat projektowania parametrycznego i kontekstowego oraz opracowała specjalne techniki inżynieryjne do realizacji tych projektów z różnych materiałów. W 2006 r. Uruchomiła interdyscyplinarny projekt badawczy w MIT o nazwie materialecology, aby eksperymentować z projektowaniem generatywnym[20][21]. Ten projekt i związana z nim współpraca nawiązywały do jej wcześniejszej sztuki. Oxman promowała pomysł znalezienia nowych sposobów komunikowania się i współpracy przy projektowaniu. W 2016 roku pomogła uruchomić otwarty interdyscyplinarny Journal of Design Science[22].
Występowała na okładkach Fast Company[23], Wired UK[24], ICON[25] i magazynu Surface[26]. Jej prace są wymieniane jako inspiracja do zmiany sposobu projektowania materiałów i konstrukcji, a jej prace artystyczne zostały opisane przez Andrew Boltona jako „pozaziemskie – nieokreślone ani czasem ani miejscem”[27].
Po otrzymaniu tytułu profesora w 2010 r. Oxman założyła grupę badawczą Med Medatory Matter w MIT Media Lab. Tam rozszerzyła współpracę o biologię, medycynę i urządzenia ubieralne.
Filozofia projektowania
Oxman pisze o świecie i środowisku jako o organizmach, zmieniających się regularnie i reagujących na użycie, pełnych gradientów koloru i właściwości fizycznych, a nie ostrych granic. Zaproponowała opracowanie ekologii materiałowej z „holistyczne produkty charakteryzowane przez własności gradientów i wielofunkcyjność” – w przeciwieństwie do linii montażowych i „świata zbudowanego z części”. O wzajemnym oddziaływaniu między projektowaniem i metodami wytwarzania powiedziała: „założenie, że części są wykonane z pojedynczych materiałów i spełniają określone funkcje, jest głęboko zakorzenione w projektowaniu ... [i] egzekwowane przez sposób działania łańcuchów dostaw przemysłowych”[28].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e4/Neri_Oxman_-_Pop%21Tech_2009_-_Camden%2C_ME.jpg/220px-Neri_Oxman_-_Pop%21Tech_2009_-_Camden%2C_ME.jpg)
Oxman opisuje swoją pracę jako dążenie do „przejścia od konsumowania natury jako zasobu geologicznego do edytowania jej jako zasobu biologicznego”[29][30]. Prowadzi to do wykorzystania w wielu skalach biologicznych kształtów i tekstur do inspiracji i uwzględnienia żywych elementów w procesach wytwarzania, tak jak w przypadku świecących bakterii w projekcie Mushtari, i wykorzystania jedwabników do budowy Jedwabnego Pawilonu[8]. Projektantka uważa, że nauka, inżynieria, projektowanie i sztuka powinny być bardziej powiązane – dorobek każdej z tych dyscyplin powinien służyć pozostałym[31].
Oxman przedstawiła prezentacje na temat projektowania cyfrowego i interdyscyplinarnego oraz wychodzenia poza masowo produkowane elementy projektowe. Obejmowały one prezentację na temat generowania form i projektowania środowiskowego[32] oraz popularny wykład w ramach konferencji TED na temat projektowania „na styku technologii i biologii”[28]. W swoim przemówieniu w 2016 r. na konferencji American Institute of Architects postulowała „głębszą rolę architektury w społeczeństwie” poprzez współpracę z nauką i inżynierią[33].
Wystąpienia telewizyjne
Na temat Oxman wyprodukowano odcinek serialu dokumentalnego Netflix Abstract: The Art of Design (sezon 2, odcinek 2)[34].
Grupa Mediated Matter
Grupa Mediate Matter korzysta z projektowania komputacyjnego, drukowania przestrzennego, inżynierii materiałowej i biologii syntetycznej.do badania możliwości projektowania w małych i dużych strukturach[18][29]. Czasami wymagało to zrobienia zdjęć próbki biologicznej, opracowania algorytmów do tworzenia podobnych struktur i opracowania nowych procesów produkcyjnych w celu uzyskania wyników. Projekty obejmowały urządzenia ubieralne (inspirowane obecnymi i przyszłymi środowiskami)[35], projekty biodegradowalne i zasilane energią słoneczną[36], nowe techniki artystyczne oraz eksperymentalne powierzchnie, ściany, pokrycia i elementy nośne. Niektóre z nich polegały na łączeniu pracy z wielu dziedzin.
Instalacje organiczne
Wiele prac Oxman bazuje na naturalnych procesach, w których materiał prac jest wytwarzany przez zwierzęta.
Silk Pavilion – instalacja zaprojektowana w 2013 r. Znana zarówno z metody wytwarzania, jak i ostatecznej formy. Instalacja została utkana przez 6500 swobodnie poruszających się jedwabników na nylonowej kopule[37]. Eksperymenty z jedwabnikami wykazały w jaki sposób zwierzęta zareagują na różne powierzchnie i co zachęci ich do spinania się do istniejącej struktury zamiast wirowania kokonu. Rama dużej wielościennej kopuły była luźno utkana przez ramię robota z cienkich nylonowych nici i zawieszona w otwartym pomieszczeniu[38]. Proces tkania przez jedwabniki związany również z ich hodowlą był kontrolowany dzięki modelowaniu światłem słonecznym i w pomieszczeniu i wpływaniem na temperaturę między nićmi.
Ocean Pavilion – instalacja z 2014 roku, obejmowała platformę produkcyjną na bazie wody, na której budowano struktury z chitozanu, rozpuszczalnego w wodzie włókna organicznego podobnego do chityny. Słupy strukturalne i długie delikatne liście zostały wykonane poprzez zmianę sposobu osadzania włókien. Rezultatem była kombinacja twardych i miękkich struktur, zmieniających się z litych w wierzbowe na długości gałęzi lub liścia. Wszystkie zostały wykonane z tego samego materiału podstawowego[9].
Syntetyczna pasieka – instalacja wielkości pomieszczenia zbudowana w 2015 r., badała zachowanie pszczół w środowisku całkowicie wewnętrznym, w tym sposób, w jaki budowali ule w różnych strukturach i wokół nich. Zostało to opracowane we współpracy z firmą pszczelarską, w celu przetestowania możliwych reakcji na utratę kolonii i zbadania, w jaki sposób można wyraźnie zintegrować nisze biologiczne z budynkami[39].
Projekty w druku 3D
Grupa Mediation Matter intensywnie pracowała z różnymi technikami drukowania 3D, opracowując własne metody i współpracując z firmami poligraficznymi, takimi jak Stratasys. Projekty miały różną skalę – od ogrodzeń i dużych mebli, przez dzieła sztuki i ubrania, po biokompozyty, sztuczne zastawki i sekwencje DNA. Grupa zaprojektowała prototypową drukarkę ze zrobotyzowanym ramieniem, która mogłaby budować wokół siebie wysokie na 8 stóp konstrukcje w przestrzeniach zewnętrznych, a także drukarka używająca szybkoschnącego materiału, która tworzy wolnostojące obiekty bez konstrukcji wsporczych[40].
W 2012 roku Oxman wydrukowała kolekcję Imaginary Beans – urządzenia ubieralne wielkości ciała inspirowane wyglądem legendarnych stworzeń. Potem pojawiła się Anthozoa, suknia opracowana we współpracy z projektantką mody Iris van Herpen i inżynierem materiałowym Craigiem Carterem. Były to jedne z pierwszych przykładów drukowania 3D w wielu kolorach i na wielu materiałach w ludzkiej skali[41] przy użyciu jasnej palety z drobną ziarnistą kontrolą koloru i tekstury. W 2015 roku zaprojektowała kolekcję Wanderers wspólnie z Christophem Baderem i Dominikiem Kolbem, zainspirowana pomysłami eksploracji międzyplanetarnej. Dzięki tej kolekcji zdobyła nagrodę Fast Company za innowacje w projektowaniu. Najbardziej wpływowym projektem z Wanderers był model Living Mushtari, modelowy przewód pokarmowy wypełniony płynem oraz kolonia bakterii fotosyntetycznych i E. coli[42]. Produkcja Mushtari wymagała nowych metod modelowania do drukowania długich elastycznych rurek o różnej grubości.
W 2016 roku wyprodukowała Rottlace, zestaw masek, które zostały wydrukowane w 3D z materiału składającego się z piór i włókna. Maski zostały wykonane dla artystki Björk[43] na podstawie skanu 3D jej twarzy. Björk nosił je podczas pierwszego na świecie wystąpienia 360° VR[11][44]. Oxman zaczęła także projektować Vespers, zbiór 15 masek śmierci, które przypominają stylistykę Obcego. Każda maska jest wielkości twarzy. Wyglądają jak zakrzywione półprzezroczyste powłoki, na których szczegółowy wzór jest drukowany wewnątrz w postaci kłębów kolorów i cieni. Metoda ta miała przetestować jak małe woksele kolory mogą znaleźć się w wydrukowanej w 3D bryle[45][46].
Oxman wprowadziła także na rynek nowe narzędzia i procesy drukowania. W 2015 roku zaprojektowała Gemini, duży szezlong łączący frezowaną skorupę z powierzchnią z nadrukiem 3D. Zarówno zewnętrzna skorupa, jak i tekstura wewnętrznej powierzchni zostały zaprojektowane tak, aby stworzyć kojące środowisko akustyczne dla osoby w nim leżącej. Gemini zostały później przejęte przez SF MoMA[47].
Również w 2015 r. zespół Mediated Matter opracował G3DP[48], pierwszą drukarkę 3D do optycznie przezroczystego szkła[49][50]. W tym czasie spiekające drukarki 3D mogły drukować przy użyciu proszku szklanego, ale wyniki były kruche i nieprzezroczyste[51]. G3DP został zaprojektowany we współpracy z MIT’s Glass Lab i Wyss Institute, naśladując tradycyjne procesy obróbki szkła. Stopione szkło wlano do drobnych strumieni i schłodzono w komorze do wyżarzania, uzyskując precyzję odpowiednią dla produktów artystycznych i konsumenckich oraz wytrzymałość szkła odpowiednią dla elementów architektonicznych[52]. Proces ten umożliwił ścisłą kontrolę koloru, przezroczystości, grubości i tekstury[50]. Zmiana wysokości i prędkości dyszy spowodowała powstanie jednolitych pętli, zamieniając drukarkę w „maszynę do szycia z formowanego szkła”[53]. Zestaw szklanych naczyń wykonanych za pomocą tej drukarki wystawiono na wystawie w Cooper Hewitt i innych muzeach[54], a 10-metrowa rzeźba lekkiego i drukowanego szkła YET została zaprojektowana na 2017 Milan Design Week[55].
Publikacje i eseje
- 2016: What if our buildings were grown, not built?[29]
- 2015: Material Ecology[56]
- 2014: Gemini: Multi-Material Digital Design Fabrication[57]
- 2011: Variable Property Rapid Prototyping[58]
- 2006: Tropisms: Computing Theoretical Morphospaces of Branching Growth Systems[59]
Publikacje zbiorowe
- 2016: 3D Printed Multimaterial Microfluidic Valve[60]
- 2016: DNA Assembly in 3D Printed Fluidics[61]
- 2015: Flow-based Fabrication[62]
- 2015: Additive Manufacturing of Optically Transparent Glass[63]
Wystawione prace
Wczesne projekty Oxman przybrały formę przykładowych powierzchni, mebli lub przedmiotów, które można nosić lub wystawiać. Większość była wystawiana w muzeach. Nowsze prace obejmowały instalacje tymczasowe i interaktywne. Niektóre, takie jak Ocean Pavilion i G3DP, obejmowały proces produkcji[52]; inne, takie jak Silk Pavilion i Synthetic Pasieka, obejmowały obserwacje biologiczne i badania eksponatu[39].
Wybrane prace
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/G3DP_glass_bowl-sm.png/90px-G3DP_glass_bowl-sm.png)
- Cartesian Wax, Monocoque, Subterrain[64] (2007, MoMA)[65]
- Raycounting, Penumbra (2007, MoMA)
- Fibonacci’s Mashrabiya (2009, 12, Centre Pompidou)
- Beast: Prototype for a Chaise Longue (2010, MoS)
- Carpal Skin[66] (2010, Museum of Science)
- Silk Pavilion (2012), installation
- Imaginary Beings (2012, Centre Pompidou)
- 18 ‘wearables for demigods’: Gravida, Pneuma, Remora
- Ocean Pavilion (2013), installation
- Anthozoa (2013, MFA), couture dress
- Gemini (2015, SF MoMA), acoustical chaise
- Wanderers collection (2015)[67]:
- Otaared, Qamar, Zuhai
- Living Mushtari
- G3DP (2015), 3D printer & glasswork
- Synthetic Apiary (2015), installation[68]
- Rottlace (2016, Björk), masks[11]
- Vespers (2016–2018), death mask series
Galeria
- Sztuka, powierzchnie i meble
- Powierzchnia wosku kartezjańskiego
- Raycounting, mnożenie świeci
- Pneuma 2
- Nadruk szklany G3DP
- Urządzenia do noszenia, maszyny i instalacje
- Sukienka Anthozoa
- Proces drukowania G3DP
- 2d gen G3DP
- Proces Silk Pavilion
- Badania syntetycznej pasieki
- Żywy gorset Mushtari
- Rodzina morfologii używanych dla Wanderers
- Maski śmierci Vespers
Wybrane eksponaty
- Beijing Art Biennale: 2006–2010
- MoMA, New York: 2007, 2010 (Action: Design over Time), 2015 (This Is for Everyone)
- Museum of Science, Boston: 2012 (Neri Oxman: At the Frontier of Ecological Design[69])
- Cooper Hewitt Museum: 2015 (Making Design), 2016 (Beauty)
- Centre Pompidou, Paris: 2012 (Imaginary Beings exhibit, Multiversités Créatives[70])
- Science Museum, London: 2012 & 2013 (3D PRINT SHOW[71])
- Museum of Fine Arts, Boston: 2013, 2016 (#techstyle: Production[72])
- Museum of Applied Arts, Vienna: 2014 (150 Years of the MAK[73])
- National Gallery of Victoria, Victoria: 2017 (NGV Triennial[74])
Nagrody i wyróżnienia
Oxman jest starszym członkiem Rady Design Futures i zdobyła nagrodę Vilcek w dziedzinie projektowania w 2014 roku[75].
W 2009 roku znalazła się na liście ICON „20 najbardziej wpływowych architektów kształtujących naszą przyszłość”. W 2012 r. Shalom Life umieściła swój numer 1 na liście „najbardziej utalentowanych, inteligentnych, zabawnych i wspaniałych żydowskich kobiet na świecie”[13].
Inne nagrody obejmują:
- London Design Festival Design Innovation medal (2018)[1]
- MIT Collier Medal (2016)[76]
- Cultural Leader, World Economic Forum (2016)[77]
- Innovation by Design Award, Fast Company (2015), for Wanderers[78]
- American Institute of Architects Women in Design (2014)
- Carnegie „Pride of America” Award (2014)
- Vilcek Prize in Design (2014)[75]
- Senior Fellow, Design Futures Council (2013)[79]
- Earth Award for Future Crucial Design (2009)[80]
- Carter Manny Citation, Graham Foundation for the Arts (2008)
- Holcim Foundation Next Generation Award (2008), for „microstructure research for building skins”[81]
Przypisy
- ↑ PaolaP. Antonelli PaolaP., Design and the elastic mind, New York: Museum of Modern Art, 2008, ISBN 978-0-87070-732-2, OCLC 780473124 [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ Laboratorium ee-JerzyL.J. Zientek Laboratorium ee-JerzyL.J., JakubJ. Wojdak JakubJ., Neri Oxman: Powinniśmy zacząć matkować naturze [online], MagazynPismo [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ PaolaP. Antonelli PaolaP., AnnaA. Burckhardt AnnaA., Neri Oxman. Material ecology., New York: Museum of Modern Art, 2020, ISBN 978-1-63345-105-6, OCLC 1137198070 [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ Neri Oxman [online], neri.media.mit.edu [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ Material Ecology « The Dirt [online], web.archive.org, 18 lipca 2011 [dostęp 2020-04-11] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-18] .
- ↑ Neri Oxman: Material Ecology | MoMA [online], The Museum of Modern Art [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ JoelJ. McKim JoelJ., Radical Infrastructure? A New Realism and Materialism in Philosophy and Architecture, [w:] Lahiji, Nadir, 1948- (red.), The missed encounter of radical philosophy with architecture, London 2014, s. 141, ISBN 978-1-4725-1218-5, OCLC 857981622 [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ a b Silkworms and Robot work together to weave silk pavilion, Dezeen, June 3, 2013.
- ↑ a b Mogas-Soldevila, Laia; Duro-Royo, Jorge; Lizardo, Daniel; Kayser, Markus; Patrick, William; Sharma, Sunanda; Keating, Steven; Klein, John; Inamura, Chikara; Oxman, Neri (2015). „DESIGNING THE OCEAN PAVILION: Biomaterial Templating of Structural, Manufacturing, and Environmental Performance” (PDF). Proceedings of the International Association for Shell and Spatial Structures (IASS) Symposium. Retrieved September 16, 2016.
- ↑ The G3DP Environment, from the Mediated Matter Lab.
- ↑ a b c Björk to perform the world’s first 360 VR stream [online], Dancing Astronaut, 28 czerwca 2016 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ a b Neri Oxman Is Redesigning the Natural World [online], SURFACE, 7 czerwca 2016 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ a b Adam K.A.K. Raymond Adam K.A.K., Who the Hell Is Your New Wonder Woman? [online], Esquire, 4 grudnia 2013 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Her master’s thesis was on using „structural, spatial and environmental” cues to drive shape generation. Oxman, Neri (2004). Performative Morphologies.http://neri.media.mit.edu/assets/pdf/Publications_VH.pdf.
- ↑ Material-based design computation, Neri Oxman, 2010. DSpace@MIT.
- ↑ Vincent M.V.M. Mallozzi Vincent M.V.M., As If by Design, Their Connection Was Inevitable, „The New York Times”, 19 stycznia 2019, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Neri Oxman on Her Extraordinary Visions for the “Biological Age” [online], Time Sensitive [dostęp 2020-04-27] (ang.).
- ↑ a b Group Overview ‹ Mediated Matter [online], MIT Media Lab [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ NeriN. Oxman NeriN., Structuring Materiality: Design Fabrication of Heterogeneous Materials, „Architectural Design”, 80 (4), 2010, s. 78–85, DOI: 10.1002/ad.1110 .
- ↑ Material Ecology blog, 2006–2013.
- ↑ MATERIALECOLOGY: Neri Oxman [online], materialecology.blogspot.com [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ MIT Media Lab’s Journal of Design Science, Liz Stinson, WIRED. March 10, 2016.
- ↑ AnyaA. Kamenetz AnyaA., 43. Neri Oxman [online], Fast Company, 8 maja 2009 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Wired are 3D Printing Obsessed [online], 3D Printing Industry, 5 października 2012 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Neri Oxman on 3D printing: „There is more to the notion of rapid craft than hitting the ‘on’ button” - Icon Magazine [online], iconeye [dostęp 2020-04-11] [zarchiwizowane z adresu 2020-04-11] (ang.).
- ↑ NO. 129 JUNE/JULY 2016 [online], SURFACE [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Sullivan, Robert. “Future Perfect”, in VOGUE, Met Gala Special Edition, June 2016, s. 44–45.
- ↑ a b Design at the Intersection of Technology and Biology, 2015.
- ↑ a b c What if our buildings were grown, not built? [online], World Economic Forum [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Printing 3D Buildings: Five tenets of a new kind of architecture [online], CNN [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ The Age of Entangelement, Neri Oxman, Journal of Design and Science. January 13, 2016.
- ↑ On Designing Form, PopTech 2009.
- ↑ „Perspectives on BEST of SHOW 2016”, Architosh, June 3, 2016. The talk proposed „a more profound role for the architecture field in society”, and received a standing ovation.
- ↑ Neri Oxman and Olafur Eliasson feature in second series of Netflix design documentary [online], Dezeen, 20 września 2019 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Design Fiction: Neri Oxman, “Imaginary Beings: Mythologies of the Not Yet”, Wired magazine. May 12, 2012.
- ↑ “Mushtari” Is a 3D Printed Wearable That Makes Products from Sunlight, ArchDaily. July 12, 2015.
- ↑ FabioF. Gramazio FabioF., MatthiasM. Kohler MatthiasM., SilkeS. Langenberg SilkeS. (red.), Fabricate: Negotiation design and making [online] .
- ↑ Thousands of silkworms and one robot made this intricate sculpture [online], io9 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ a b Neri Oxman + Mediated Matter Create Synthetic Apiary to Combat Honeybee Colony Loss [online], ArchDaily, 5 października 2016 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ N.N. Oxman N.N. i inni, Freeform 3D Printing: toward a Sustainable Approach to Additive Manufacturing, [w:] MichaelM. Tomlinson, JohnJ. Woodward (red.), Green Design, Materials and Manufacturing Processes, Leiden, The Netherlands: Taylor & Francis, 2013, s. 479–482, ISBN 978-1-138-00046-9, OCLC 852190656 [dostęp 2020-04-12] .
- ↑ The not-so-secret Objet multi-color 3D printer [online], 3D Printer, 7 maja 2012 [dostęp 2020-04-11] [zarchiwizowane z adresu 2020-04-11] (ang.).
- ↑ MIT professor creates 3D printed \'wearable skin\' for space exploration [online], International Business Times UK, 3 grudnia 2014 [dostęp 2020-04-12] (ang.).
- ↑ „Roðlaus” oznacza „oskórowany”, a maska stworzona dla piosenkarki ma odzwierciedlać jej ukrytą tożsamość, wyrażoną poprzez twarz bez skóry.
- ↑ AleksandraA. Skimina AleksandraA., Björk w świecie druku 3D. Zaskakująca kreacja piosenkarki [online], Rabbit Form, 26 września 2016 [dostęp 2020-04-11] (pol.).
- ↑ VictoriaV. Woollaston VictoriaV., Haunting 3D-printed death masks are like something out of Alien [online], WIRED UK [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ Vespers, the Latest Mask Collection by MIT’s Neri Oxman [online], www.architectmagazine.com [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ Neri Oxman Further Pursues 3D Printing with Multi-Materials for her Latest Mythical Installation – “GEMINI” [online], 3D Printing Industry, 27 marca 2014 [dostęp 2020-04-12] (ang.).
- ↑ Klein, John (2015). Additive Manufacturing of Optically Transparent Glass. Mediated Matter.
- ↑ Printing transparent glass in 3-D [online], MIT News [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ a b JasonJ. Dorrier JasonJ., Watch MIT’s Breakthrough 3D Printer Pour Molten Glass Like Honey [online], Singularity Hub, 9 września 2015 [dostęp 2020-04-12] (ang.).
- ↑ you can now 3D print in glass with Shapeways - Shapeways Blog [online], www.shapeways.com [dostęp 2020-04-11] .
- ↑ a b US group develops 3D-printing technique for optical glass [online], optics.org [dostęp 2020-04-12] .
- ↑ Beauty–Cooper Hewitt Design Triennial | Cooper Hewitt, Smithsonian Design Museum [online], Cooper Hewitt Smithsonian Design Museum, 25 stycznia 2016 [dostęp 2020-04-11] (ang.).
- ↑ Beauty–Cooper Hewitt Design Triennial | Cooper Hewitt, Smithsonian Design Museum [online], Cooper Hewitt Smithsonian Design Museum, 25 stycznia 2016 [dostęp 2020-04-12] (ang.).
- ↑ L’exposition « Lexus Yet » à la Milan Design Week en collaboration avec Neri Oxman | Linformatique.org [online], web.archive.org, 17 lutego 2017 [dostęp 2020-04-11] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-17] .
- ↑ NeriN. Oxman NeriN. i inni, Material ecology, „Computer-Aided Design”, 60, 2015, s. 1–2, DOI: 10.1016/j.cad.2014.05.009 .
- ↑ NeriN. Oxman NeriN. i inni, Gemini: Engaging Experiential and Feature Scales Through Multimaterial Digital Design and Hybrid Additive–Subtractive Fabrication, „3D Printing and Additive Manufacturing”, 3, 1, 2014, s. 108–114, DOI: 10.1089/3dp.2014.1505, ISSN 2329-7662 .
- ↑ NeriN. Oxman NeriN., Variable property rapid prototyping, „Virtual and Physical Prototyping”, 1, 6, 2011, s. 3–31, DOI: 10.1080/17452759.2011.558588, ISSN 1745-2759 .
- ↑ NeriN. Oxman NeriN., Collective Intelligence in Design, pg 20., „AD (Architectural Design)”, 5, 76, 2006 .
- ↑ Steven J.S.J. Keating Steven J.S.J. i inni, 3D Printed Multimaterial Microfluidic Valve, „PLoS ONE”, 8, 11, 2016, e0160624, DOI: 10.1371/journal.pone.0160624, ISSN 1932-6203, PMID: 27525809, PMCID: PMC4985141, Bibcode: 2016PLoSO..1160624K .
- ↑ William G.W.G. Patrick William G.W.G. i inni, DNA Assembly in 3D Printed Fluidics, „PLoS ONE”, 12, 10, 2015, e0143636, DOI: 10.1371/journal.pone.0143636, ISSN 1932-6203, PMID: 26716448, PMCID: PMC4699221, Bibcode: 2015PLoSO..1043636P .
- ↑ JorgeJ. Duro-Royo JorgeJ., LaiaL. Mogas-Soldevila LaiaL., NeriN. Oxman NeriN., Flow-based fabrication: An integrated computational workflow for design and digital additive manufacturing of multifunctional heterogeneously structured objects, „Computer-Aided Design”, 69, 2015, s. 143–154, DOI: 10.1016/j.cad.2015.05.005 .
- ↑ JohnJ. Klein JohnJ. i inni, Additive Manufacturing of Optically Transparent Glass, „3D Printing and Additive Manufacturing”, 3, 2, 2015, s. 92–105, DOI: 10.1089/3dp.2015.0021, ISSN 2329-7662 .
- ↑ Variable Property Analysis and Fabrication of a Butterfly Wing.
- ↑ Project list, MIT Media Lab [dostęp 2016-06-01] .
- ↑ Prototype for a Carpal Tunnel Syndrome Splint.
- ↑ Wearable skins, Sarah Anderson Goehrke. 3DPrint.com, November 25, 2014.
- ↑ Synthetic apiary. matter.media.mit.edu. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-17)].: a perpetual spring environment. Retrieved September 15, 2016.
- ↑ Neri Oxman: At the Frontier of Ecological Design, Museum of Science, Boston, 2009 [dostęp 2016-07-01] .
- ↑ Imaginary Beings: Mythologies of the Not Yet, Wired, May 2012.
- ↑ 3-D printing produces a fresh creative outlet for artists, L.J. Williamson, LA Times. March 10, 2013.
- ↑ What is the future of fashion?, Joe Incollingo, Boston Globe. March 7, 2016.
- ↑ Remora – EXEMPLARY: 150 YEARS OF THE MAK, MAK Blog. July 8, 2014.
- ↑ The NGV announces its biggest installation of the year. vogue.com.au. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-03)]., Angelica Xidias. Vogue Magazine, March 8, 2017.
- ↑ a b Media Lab’s Neri Oxman awarded Vilcek Prize [online], MIT News [dostęp 2020-04-12] .
- ↑ 2016 Collier Medal | Neri Oxman [online] [dostęp 2017-03-23] .
- ↑ Arts and Culture at Davos 2016 [online] [dostęp 2017-03-23] .
- ↑ Neri Oxman and SOM Among Fast Company’s Innovation By Design Award Winners [online], 2015 [dostęp 2016-07-02] (ang.).
- ↑ Senior Fellows - Design Futures Council [online], Design Futures Council [dostęp 2017-03-23] [zarchiwizowane z adresu 2017-03-24] (ang.).
- ↑ Neri Oxman named winner of first Earth Award, Bustler, January 13, 2009.
- ↑ „Top sustainable construction projects in North America honored”, Holcim Foundation.
Linki zewnętrzne
- Strona oficjalna. matter.media.mit.edu. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-13)].