Pacyfikał
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/97/WLANL_-_Pachango_-_Catharijneconvent_-_Paxtafel_met_kruisiging.jpg/250px-WLANL_-_Pachango_-_Catharijneconvent_-_Paxtafel_met_kruisiging.jpg)
Pacyfikał (z łac. pacificale, od pacificus – pokój czyniący) – dawny sprzęt liturgiczny w Kościele katolickim.
Pacyfikał wprowadzono jako namiastkę pocałunku pokoju - przekazywanego wśród duchowieństwa podczas odprawiania mszy - początkowo w formie prostokątnej lub owalnej tabliczki ze stopką, bez relikwii, którą podawano wiernym do ucałowania[1].
Sprzęty te, bogato zdobione, dawniej stały w zakrystii nakryte pelerynką w odpowiednim kolorze liturgicznym, z ręczniczkiem do wycierania miejsca ucałowania[2].
Po XIII wieku pacyfikał przybrał kształt ośmiobocznej tarczy, krzyża lub monstrancji, z pojemnikiem na relikwie na awersie, stał się relikwiarzem podawanym wiernym do ucałowania[2].
![]() | Zobacz multimedia związane z tematem: Pacyfikał |
![]() | Zobacz hasło pacyfikał w Wikisłowniku |
Przypisy
- ↑ Leksykon liturgii 2013 ↓, s. 1189.
- ↑ a b Sztuka świata 2013 ↓, s. 116.
Bibliografia
- Bogusław Nadolski: Leksykon liturgii. Poznań: Wydawnictwo Pallottinum, 2006. ISBN 83-7014-531-0.
- Sztuka świata. Słownik terminów tom 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4727-1.