Przepiórka chińska
Excalfactoria chinensis[1] | |||
(Linnaeus, 1766) | |||
![]() Samiec przepiórki chińskiej | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | grzebiące | ||
Rodzina | kurowate | ||
Podrodzina | bażanty | ||
Plemię | Coturnicini | ||
Rodzaj | Excalfactoria | ||
Gatunek | przepiórka chińska | ||
Synonimy | |||
| |||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
| |||
|
Przepiórka chińska[4] (Excalfactoria chinensis) – gatunek małego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae).
Systematyka
Wyróżniono kilka podgatunków E. chinensis[5]:
- E. chinenisis chinensis – Indie do Sri Lanki, Półwysep Malajski, Indochiny, południowo-wschodnie Chiny i Tajwan.
- E. chinenisis trinkutensis – Nikobary.
- E. chinenisis palmeri – Sumatra, Jawa.
- E. chinenisis lineata – Filipiny, Borneo, Małe Wyspy Sundajskie, Celebes, Moluki.
- E. chinenisis novaeguineae – górzyste rejony Nowej Gwinei.
- E. chinenisis papuensis – południowo-wschodnia Nowa Gwinea.
- E. chinenisis lepida – Archipelag Bismarcka.
- E. chinenisis australis – wschodnia Australia.
- E. chinenisis colletti – północna Australia.
Taksony novaeguineae i papuensis bywają wliczane do lepida, a takson palmeri do podgatunku nominatywnego[5].
Występowanie
Dziko żyjące przepiórki chińskie występują od południowych Chin, Indii, Sri Lanki, do Nowej Gwinei, Archipelagu Bismarcka i Australii.
Ekologia
Ptaki te zamieszkują tereny otwarte: stepy, pola uprawne, tereny trawiaste. Przepiórki chińskie są ptakami monogamicznymi, czyli żyją w parach, w przeciwieństwie do większych przepiórek japońskich.
Hodowla
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/05/Caille_de_Chine_MHNT.jpg/200px-Caille_de_Chine_MHNT.jpg)
Ptaki są trzymane ze względu na ich miniaturowy rozmiar (ok. 13 cm) i łatwą hodowlę. W wolierach ogrodowych i większych klatkach rozmnażają się bez najmniejszych problemów, w przeciwieństwie do swojego „siostrzanego gatunku” jakim jest przepiórka japońska (ok. 20), która częściowo zatraciła instynkt rozrodczy. Samiczka przepiórki chińskiej składa ok. 10 jaj (maksymalnie nawet 30) w naziemnym gnieździe, jednak nie jest w stanie wysiedzieć takiej liczby jaj. Wysiadywanie trwa 18 dni. Młode dojrzewają płciowo w wieku 6 miesięcy.
Podczas inkubacji najlepiej oddzielić koguta i ponownie go przywrócić po wykluciu się młodych. Jest jednak jeden warunek, trzeba obserwować samca kilka dni czy nie atakuje piskląt, jeżeli to robi, należy natychmiast go oddzielić i ewentualnie z powrotem złączyć po wychowaniu młodych.
W naturalnej odmianie barwnej (standard) samiec wyraźnie różni się od samicy. Samica ubarwiona jest na brązowo (szata ochronna), a samiec jest granatowo-brązowy. Głównym pożywieniem tych kuraków są nasiona traw, przede wszystkim proso (ok. 70%) później kanar i owsik. Można im również podawać mak. Spłoszona przepiórka gwałtownie wzbija się do lotu, trzymana w klatce może się roztrzaskać o dach, więc większość hodowców trzyma te ptaki w klatkach, których dach jest zabezpieczonym czymś miękkim np. styropianem. Z reguły ptaki wolą poruszać się „pieszo”. Lot jest ostatecznością.
Status
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody gatunek został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski) pod nazwą Synoicus chinensis[3].
Przypisy
- ↑ a b Coturnix chinensis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2010-11-11] (ang.).
- ↑ Asian Blue Quail (Coturnix chinensis). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-23)]. (ang.).
- ↑ a b BirdLife International, Synoicus chinensis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2019-3 [dostęp 2020-03-15] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Coturnicini Reichenbach, 1848 (wersja: 2020-09-15). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. [dostęp 2021-03-19].
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Pheasants, partridges, francolins. IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-15]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).