Simonetta Sommaruga
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 14 maja 1960 | ||
---|---|---|---|
Prezydent Szwajcarii | |||
Okres | od 1 stycznia 2020 | ||
Przynależność polityczna | Socjaldemokratyczna Partia Szwajcarii | ||
Poprzednik | Ueli Maurer | ||
Następca | Guy Parmelin | ||
Prezydent Szwajcarii | |||
Okres | od 1 stycznia 2015 | ||
Poprzednik | Didier Burkhalter | ||
Następca | Johann Schneider-Ammann | ||
Członek szwajcarskiej Rady Federalnej | |||
Okres | od 1 listopada 2010 | ||
Przynależność polityczna | Socjaldemokratyczna Partia Szwajcarii | ||
Poprzednik | Moritz Leuenberger | ||
Następca | Élisabeth Baume-Schneider | ||
|
Simonetta Sommaruga (ur. 14 maja 1960 w Zug) – szwajcarska polityk, deputowana do Rady Narodowej w latach 1999–2003 oraz do Rady Kantonów od 2003 do 2010. Członek szwajcarskiej Rady Federalnej od 1 listopada 2010 do 1 stycznia 2023. Wiceprezydent Szwajcarii w 2014 i 2019. Prezydent Konfederacji Szwajcarskiej w 2015 i 2020.
Życiorys
Simonetta Sommaruga urodziła się w 1960 w Zug. Wychowała się w Sins w kantonie Argowia razem z dwoma braćmi i siostrą. Jej ojciec był dyrektorem w firmie Lonza AG. W 1980 zdała maturę w Gimnazjum Bethlehem w Immensee w kantonie Schwyz. Następnie od 1980 do 1983 kształciła się jako pianistka w Konserwatorium w Lucernie oraz w szkołach w Kalifornii i w Rzymie (1983–1984)[1].
Po studiach, od 1985 do 1994 koncertowała w kraju, nauczała w Konserwatorium i Seminarium kantonu Fryburg oraz pracowała jako organistka w kościele Św. Jana we Fryburgu. W latach 1980–1994 pracowała w ośrodku dla kobiet-ofiar przemocy domowej we Fryburgu. W latach 1988–1991 studiowała literaturę angielską i hiszpańską na Uniwersytecie we Fryburgu[1].
Była członkinią bądź przewodniczyła wielu organizacjom. W latach 1993–1999 była dyrektorem Fundacji na rzecz Ochrony Konsumentów w Bernie. W latach 1996–2002 była członkinią Rady Fundacji Swissaid, a od 2003 do 2008 jej przewodniczącą. Z ramienia fundacji wizytowała jej projekty rozwojowe w Czadzie (2004), Nikaragui (2005), Indiach (2006) i Nigrze (2007). W 2002 została współprzewodniczącą Forum Muzyki i Kobiet. W 2008 stanęła na czele Rady Fundacji EQUAM. W 2009 weszła w skład Fundacji „Slow Food Suisse” oraz Rady Fundacji Bärenpark Bern, a w 2010 w skład Rady Administracyjnej Concret AG[1].
W 1986 wstąpiła do Socjaldemokratycznej Partii Szwajcarii (SP). W latach 1997–2005 zasiadała w radzie miejskiej Köniz w kantonie Berno. Od 6 grudnia 1999 do 30 listopada 2003 była deputowaną do Rady Narodowej z Berna. W parlamencie wchodziła w skład Komisji Ochrony Środowiska, Planowania i Energii. Od 1 grudnia 2003 do 31 października 2010 zasiadała Radzie Kantonów, wyższej izbie parlamentu, reprezentując w niej kanton Berno. W tym czasie była w niej przewodniczącą Komisji Gospodarki i Podatków, a także członkiem Komisji Ochrony Środowiska, Planowania i Energii oraz Komisji Polityki Zagranicznej[1].
22 września 2010 została wybrana przez obie izby parlamentu w skład Szwajcarskiej Rady Związkowej. Wymaganą większość głosów uzyskała w czwartej rundzie głosowania, pokonując w niej kandydata Szwajcarskiej Partii Ludowej Jean-François Rime’go (stosunkiem głosów 159 do 81). W trzeciej rundzie głosowania z rywalizacji odpadła jego partyjna koleżanka, Jacqueline Fehr. Po jej wyborze po raz pierwszy w historii większość miejsc w Szwajcarskiej Radzie Federalnej (4 z 7) obsadziły kobiety[2]. Urząd objęła 1 listopada 2010, kiedy zastąpiła Moritza Leuenbergera, który swoją rezygnację zapowiedział już w lipcu 2010[3]. Równocześnie stanęła na czele resortu sprawiedliwości i policji[4]. 3 grudnia 2014 została wybrana na urząd prezydenta Szwajcarii, który objęła 1 stycznia 2015. Jej kandydaturę poparło 181 spośród 236 deputowanych[5]. W grudniu 2018 w wyniku wyboru Ueliego Maurera na prezydenta Szwajcarii na 2019, została po raz drugi wybrana na wiceprezydenta[6].
11 grudnia 2019 głosami 186 na 200 deputowanych została wybrana na urząd prezydenta Szwajcarii, który objęła 1 stycznia 2020[7].
W listopadzie 2022 ogłosiła rezygnację z członkostwa Rady Związkowej, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023[8][9] i zastąpiła ją Élisabeth Baume-Schneider[10].
Życie prywatne
Jest zamężna z pisarzem Lukasem Hartmannem, ma troje dzieci. Mówi w językach: niemieckim, francuskim, angielskim, hiszpańskim i włoskim[1].
Przypisy
- ↑ a b c d e Portrait. sommaruga.ch. [dostęp 2010-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-26)]. (fr.).
- ↑ Elections produce female majority in cabinet. swissinfo.ch, 22 września 2010. [dostęp 2010-09-22]. (ang.).
- ↑ Long-serving Swiss cabinet minister resigns. swissinfo.ch, 9 lipca 2010. [dostęp 2010-09-22]. (ang.).
- ↑ Federal Councillor Simonetta Sommaruga Head of the Federal Department of Justice and Police. ejpd.admin.ch. [dostęp 2010-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-10-09)]. (ang.).
- ↑ Sommaruga elected as next Swiss president. thelocal.ch, 3 grudnia 2014.
- ↑ Ueli Maurer sarà il presidente di un Governo ringiovanito. m.tio.ch. [dostęp 2018-12-05]. (wł.).
- ↑ Simonetta Sommaruga, presidente della Confederazione per il 2020. svizzeri.ch, 1 stycznia 2020. [dostęp 2022-12-07].
- ↑ Le couple Sommaruga-Hartmann: les anticonformistes magnifiques. illustre.ch, 2 listopada 2022. [dostęp 2022-12-02].
- ↑ Bundesratswahlen: 7. Dezember 2022. www.admin.ch, 29 listopada 2022. [dostęp 2022-12-04].
- ↑ Elisabeth Baume-Schneider, première élue jurassienne au Conseil fédéral. rfj.ch, 7 grudnia 2022. [dostęp 2023-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu].
Linki zewnętrzne
- Strona oficjalna (fr. • niem.)
- p
- d
- e
- p
- d
- e
- p
- d
- e
|
- [u] Śmierć w trakcie kadencji.
- p
- d
- e
- p
- d
- e
|