SuperMUC
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/HLRB.II-SuperMUC-Munich.jpg/300px-HLRB.II-SuperMUC-Munich.jpg)
SuperMUC – superkomputer o mocy obliczeniowej 2,897 PFLOPS. Został wyprodukowany przez IBM w 2012 roku i zainstalowany w Leibniz-Rechenzentrum w Niemczech. W czerwcu 2012 był najszybszym superkomputerem w Europie i czwartym na świecie[1].
Architektura
SuperMUC jest zbudowany z ośmio- i dziesięciordzeniowych procesorów Intel Xeon Sandy Bridge z Hyper-Threadingiem, zamontowanych w serwerach IBM iDataPlex. Całkowity system obejmuje[2]:
- 155 656 rdzeni
- > 300 TB RAM
- 4 petabajty przestrzeni dyskowej NAS
- 10 petabajtów przestrzeni dyskowej GPFS
- > 30 petabajtów pamięci taśmowej
System wykorzystuje system chłodzenia gorącą wodą Aquasar. Woda chłodząca procesory oddaje ciepło pasywnie, stygnąc do około 40 °C i jednocześnie ogrzewając budynki LRZ (procesory ogrzewają ją do około 70 °C). Pozwala to zrezygnować ze skomplikowanych i energochłonnych systemów chłodzenia i zwiększa efektywność energetyczną całego systemu[3]. Dzięki takiemu rozwiązaniu SuperMUC zużywa 3,4 MW mocy[1].
Wykorzystanie
SuperMUC został zbudowany jako kluczowy element projektu PRACE. Jest wykorzystywany do obliczeń naukowych, obejmujących medycynę, astrofizykę, chromodynamikę kwantową, dynamikę płynów, chemię obliczeniową, genomikę i analizy trzęsień ziemi.
Przypisy
- ↑ a b TOP500 List – June 2012 (1-100). TOP500, 2012-06-18. [dostęp 2012-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-13)]. (ang.).
- ↑ SuperMUC Petascale System. Leibniz-Rechenzentrum. [dostęp 2012-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-25)]. (ang.).
- ↑ First Commercial IBM Hot-Water Cooled Supercomputer to Consume 40% Less Energy. IBM, 2012-06-18. [dostęp 2012-06-18]. (ang.).
![]() | Zobacz multimedia związane z tematem: SuperMUC |