Tamte dni, tamte noce (film)
![]() | |||
Gatunek | melodramat | ||
---|---|---|---|
Rok produkcji | 2017 | ||
Data premiery | 22 stycznia 2017 | ||
Kraj produkcji | Włochy, Francja, Brazylia, Stany Zjednoczone | ||
Język | angielski, włoski, francuski, niemiecki | ||
Czas trwania | 132 minuty | ||
Reżyseria | Luca Guadagnino | ||
Scenariusz | James Ivory | ||
Główne role | Armie Hammer | ||
Zdjęcia | Sayombhu Mukdeeprom | ||
Montaż | Walter Fasano | ||
Produkcja | Peter Spears | ||
Wytwórnia | Frenesy Film Company, La Cinéfacture, RT Features, Water’s End Productions, M.Y.R.A. Entertainment, Ministero per i Beni e le Attività Culturali (MiBAC), Lombardia Film Commission | ||
Budżet | 3,5 mln USD | ||
Nagrody | |||
1 Oscar (z 4 nominacji) | |||
| |||
| |||
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Luca_Guadagnino_and_Andr%C3%A9_Aciman_at_the_screening_of_Call_Me_By_Your_Name%2C_2017_Berlin_International_Film_Festival.jpg/200px-Luca_Guadagnino_and_Andr%C3%A9_Aciman_at_the_screening_of_Call_Me_By_Your_Name%2C_2017_Berlin_International_Film_Festival.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/Hammer_and_Chalamet_at_Berlinale_2017.jpg/200px-Hammer_and_Chalamet_at_Berlinale_2017.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Armie_Hammer_Luca_Guadagnino_Timoth%C3%A9e_Chalamet_Call_Me_By_Your_Name_Photo_Call_Berlinale_2017.jpg/200px-Armie_Hammer_Luca_Guadagnino_Timoth%C3%A9e_Chalamet_Call_Me_By_Your_Name_Photo_Call_Berlinale_2017.jpg)
Tamte dni, tamte noce (tytuł oryg. Call Me by Your Name) – film dramatyczny z 2017 roku w reżyserii Luki Guadagnino. Obraz powstał na podstawie scenariusza Jamesa Ivory’ego, opartego na powieści André Acimana z 2007 pod tym samym tytułem. Jest to ostatnia część trylogii tematycznej Guadagnino, na którą składają się jego wcześniejsze produkcje: Jestem miłością (2009) oraz Nienasyceni (2015).
Film, którego akcja osadzona jest w 1983 roku w północnych Włoszech, opowiada historię letniego romansu siedemnastoletniego Elio Perlmana (Timothée Chalamet) i dwudziestoczteroletniego asystenta jego ojca-profesora, Olivera (Armie Hammer). Powstał w koprodukcji czterech państw: Włoch, Francji, Brazylii i Stanów Zjednoczonych. W pozostałych rolach wystąpili Michael Stuhlbarg, Amira Casar, Esther Garrel i Victoire Du Bois.
Inicjalne prace nad filmem ruszyły w 2007 roku, kiedy producenci Peter Spears i Howard Rosenman nabyli prawa do ekranizacji powieści Acimana. Ivory miał początkowo wyreżyserować film, ale ostatecznie napisał scenariusz i zajął się produkcją. Na stanowisko reżysera wytypowano Lukę Guadagniniego, który wstępnie miał pełnić rolę konsultanta do spraw lokalizacji plenerów zdjęciowych. Film współfinansowany był przez kilka międzynarodowych wytwórni; sceny kręcono w Cremie w maju i czerwcu 2016. Operator, Sayombhu Mukdeeprom, postanowił użyć taśmy filmowej 35 mm. Na ścieżkę dźwiękową składają się zarówno utwory z lat 80., jak i kompozycje twórców klasycznych i minimalizmu; znajdują się na niej również dwie piosenki napisane oryginalnie dla filmu przez Sufjana Stevensa i jeden remix jego innego, wcześniej wydanego utworu.
Obraz miał swoją światową premierę podczas Sundance Film Festival 22 stycznia 2017[1]. Już wcześniej firma Sony Pictures Classics wykupiła prawa do jego dystrybucji. W kinach brytyjskich film zadebiutował 27 października, a w kinach amerykańskich – 24 listopada[1]. W Polsce film wyświetlono w trakcie American Film Festival 25 października 2017, później wszedł do dystrybucji kinowej 26 stycznia 2018[1].
Film spotkał się z bardzo entuzjastycznym odbiorem krytyków, chwalących m.in. reżyserię, ton scenariusza, grę aktorską oraz ścieżkę dźwiękową. James Ivory otrzymał Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany, ponadto film otrzymał nominacje do Nagrody Akademii w kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor (Chalamet) i najlepsza piosenka („Mystery of Love”). Ivory został nagrodzony za scenariusz również Nagrodą Brytyjskiej Akademii Filmowej i podczas Critics’ Choice Awards i Writers Guild of America Awards. Chalamet otrzymał nominacje do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej i Złotego Globu. American Film Institute oraz National Board of Review uznały film za „jedno z najlepszych dzieł roku”[2][3].
Opis fabuły
Elio, muzycznie uzdolniony i introwertyczny siedemnastolatek, który ma żydowskie korzenie i płynnie mówi kilkoma językami, mieszka z rodzicami w małym miasteczku w północnych Włoszech. Jego ojciec, pan Perlman, profesor archeologii, zaprasza dwudziestoczteroletniego amerykańskiego doktoranta, Olivera, do swojego domu, aby spędził tam z rodziną Perlmanów część lata i pomógł profesorowi przy jego pracach. Elio, który jest młodym melomanem i bibliofilem, początkowo nie znajduje wiele wspólnego z Oliverem, który ma zupełnie odmienną od Elia beztroską i żywiołową osobowość. Elio opiera się przed oddaniem swojej sypialni Oliverowi na czas jego wizyty. Spędza większość lata czytając, grając na fortepianie i spotykając się ze swoją przyjaciółką i dziewczyną Marzią. Z czasem między dwoma młodymi mężczyznami rodzi się romans.
Obsada
- Timothée Chalamet – Elio Perlman
- Armie Hammer – Oliver
- Michael Stuhlbarg – pan Perlman[a]
- Amira Casar – Annella Perlman
- Esther Garrel – Marzia
- Victoire Du Bois – Chiara
- Vanda Capriolo – Mafalda
- Antonio Rimoldi – Anchise
- Marco Sgrosso – Nico
- André Aciman – Mounir
- Peter Spears – Isaac
Produkcja
Preprodukcja
W 2007 roku, po przeczytaniu przedpremierowej kopii powieści Tamte dni, tamte noce autorstwa André Acimana, producenci Peter Spears i Howard Rosenman nabyli prawa do ekranizacji utworu[4]. Miało to miejsce zanim książka została opublikowana[4]. Spears i Rosenman zaprosili do współpracy Jamesa Ivory’ego, który miał pełnić funkcję producenta wykonawczego opracowywanego filmu[5]. Niestety, wkrótce ekipa znalazła się na etapie tzw. „development hell”, narastały bowiem kłopoty realizacyjne[6]. Zaangażowanych w prace zostało kilku różnych reżyserów; każdy z nich ostatecznie rezygnował jednak z posady, a wielu jako powód podawało zbyt niską gażę[4][7]. Film miał zostać nakręcony we Włoszech, letnią porą, co także okazało się problematyczne[4][7].
Luca Guadagnino, pochodzący z północnych Włoch, zatrudniony został na stanowisko konsultanta do spraw lokacji zdjęciowych[8][9]; jako lokalny mieszkaniec miał pomóc „zaprojektować film z włoskiej perspektywy”[10]. W 2008 roku producenci zaproponowali Guadagniniemu, by film wyreżyserował, ale on odmówił[11]. Najpierw przyjął rolę producenta, a później, jeszcze przed podpisaniem jakiekolwiek kontraktu, zasugerował, że może wyreżyserować projekt wspólnie z Jamesem Ivorym[10][6]. Ivory uznał tę propozycję za intratną. W 2014 roku zaczął opracowywać scenariusz; zajęło mu to blisko dziewięć miesięcy[11][5][6]. Guadagnino, który powieść Acimana uznał za inspirowaną dziełami Marcela Prousta, pomagał Ivory’emu w dokonaniu adaptacji[12]. Przyszły reżyser określił Tamte dni, tamte noce jako książkę o „rozpamiętywaniu przeszłości” oraz „rozpływaniu się w melancholii rzeczy utraconych”[12]. Pomoc w pracach nad skryptem zaoferował też montażysta Walter Fasano[13]. Scenariusz pisano w Cremie we Włoszech oraz w Nowym Jorku[14].
Scenariusz został zaaprobowany przez Acimana, który uznał go za materiał „bezpośredni, szczery i przekonujący”. Artysta przyznał: „Jako autor pierwowzoru byłem pod wrażeniem; wierzę, że adaptacja jest lepsza niż książka”[4]. Gotowy skrypt spotkał się ze sporym zainteresowaniem; szybko znaleźli się fundatorzy, mający opłacić produkcję filmu[5][6]. Projekt został ufundowany przez sześć wytwórni: La Cinéfacture (Francja), Frenesy Film Company (Włochy; studio należy do Guadagniniego), M.Y.R.A. Entertainment (Niemcy), RT Features (Brazylia), Water’s End Productions (USA) i Lombardia Film Commission (Włochy)[15][16][17]. Dofinansowało go również Ministerstwo Dziedzictwa i Aktywności Kulturowej (Ministero per i Beni e le Attività Culturali)[16][17]. Budżet filmu miał sięgać dwunastu milionów dolarów, ale ostatecznie wyniósł 3,5 mln USD[18][19].
W 2016 Ivory zrezygnował z posady reżysera, by uniknąć „konfliktów”, „bójek” i „niezręcznych sytuacji” na planie zdjęciowym[5][20]. W ten sposób ustalono, że Guadagnino samodzielnie będzie sprawował funkcję reżyserską[10][11]. W wywiadzie dla serwisu signature-reads.com Guadagnino powiedział, że Tamte dni, tamte noce reżyserowane lub współreżyserowane przez Ivory’ego byłyby „zupełnie innym filmem”, „dużo bardziej kosztownym”; taki projekt nie mógł powstać, ze względu na „marketingowe standardy”, obowiązujące w branży filmowej[21]. Ivory, choć ostatecznie nie objął roli reżysera, zyskał tytuł głównego fabularzysty: tylko on wymieniany jest w napisach filmu jako scenarzysta[22]. Skrypt autorstwa Ivory’ego wykupiony został przez studio należące do Guadagniniego[5][20]. Scenariusz Tamtych dni, tamtych nocy jest pierwszym wyprodukowanym skryptem Ivory’ego od czasu Rozwodu po francusku – na podstawie którego powstała komedia romantyczna z 2003 roku. Sam projekt jest jedynym filmem wyłącznie przez Ivory’ego napisanym, ale nie wyreżyserowanym (odliczając dokumenty i krótkie metraże)[22]. Pomimo ograniczonej funkcji, Ivory był mocno zaangażowany w produkcję filmu[22]. Guadagnino dedykował obraz aktorowi Billowi Paxtonowi, który zmarł w lutym 2017 roku[23]. Paxton był przyjacielem reżysera, producenta Petera Spearsa i jego małżonka, Briana Swardstroma[23].
Adaptacja
Tamte dni, tamte noce stanowią finalną część trylogii tematycznej Guadagniniego, na którą składają się wcześniejsze produkcje: Jestem miłością (2009) oraz Nienasyceni (2015)[24]. Film różni się od poprzednich dokonań reżysera; jest „mniej agresywny” i prostszy[25]. Według samego Guadagniniego, to jego „najspokojniejsze” dzieło[10]. Obraz stanowi adaptację materiału literackiego, ale wiele zawartych w nim scen rozgrywa się bezdialogowo[26]. Liczne sekwencje oparte na komunikacji werbalnej zostały przez reżysera uznane za zbędne, a potem usunięte ze scenariusza[26]. Aktor Michael Stuhlbarg, odtwórca roli pana Perlmana, powiedział: „Słowa są nieodłączną częścią tego, co dzieje się wokół nas, ale nie musi przekładać się na to na przeżycia podskórne. To właśnie te doznania celebrowane są przez nasz film”[26] Jak wyznał Guadagnino, Tamte dni, tamte noce stanowią „hołd złożony ojcom” – jego własnemu ojcu, a także czterem filmowcom, którzy stanowili dla reżysera źródło inspiracji: Jeanowi Renoirowi, Jacquesowi Rivette’owi, Érikowi Rohmerowi oraz Bernardo Bertolucciemu[27].
Guadagnino określił Tamte dni, tamte noce jako film „poniekąd familijny”, „przekazujący widzom pewną wiedzę”, taki, który powinien być oglądany przez przedstawicieli różnych pokoleń[13]. Według reżysera, nie jest to projekt stricte gejowski czy też queerowy, a raczej film o „nowo narodzonym pożądaniu – pozbawionym uprzedzeń i cynizmu”[25]. Takie pożądanie uznał Guadagnino za „piękne”[25], odzwierciedlające jego własne motto, jakoby najważniejsze znaczenie posiadała radość życia (franc. „joie de vivre”)[10]. W wywiadzie dla dziennika USA Today reżyser powiedział, że film ma funkcję edukacyjną: „uczy, że emocji nigdy nie powinno się ukrywać i nie należy traktować ich jak tarczy”[24]. Projekt opowiada o rozterkach dorastającego bohatera i przynależy do podgatunku dramatu „coming-of-age”; Guadagnino usiłował nie powtórzyć błędów reżyserskich i narracyjnych, jakie dostrzegał oglądając inne tego typu produkcje[9]. Swój film uczynił mniej mechanicznym, pozbawionym klisz (takich, jak konieczność wyboru między dwoma kochankami)[9].
Nagrody
- 2018: Oscar w kategorii „Najlepszy scenariusz adaptowany” – James Ivory
- 2018: BAFTA w kategorii „Najlepszy scenariusz adaptowany” – James Ivory
- 2018: Critics’ Chocie w kategorii „Najlepszy scenariusz adaptowany” – James Ivory
- 2018: Independent Spirit w kategorii „Najlepszy aktor” – Timothée Chalamet
- 2018: Independent Spirit w kategorii „Najlepsze zdjęcia” – Sayombhu Mukdeeprom
- 2018: Europejska Nagroda Filmowa w kategorii „Nagroda publiczności – najlepszy film europejski” – Luca Guadagnino
- 2018: Amerykańska Gildia Scenarzystów w kategorii „Najlepszy scenariusz adaptowany” – James Ivory
- 2018: GLAAD Media w kategorii „Najlepszy film szeroko rozpowszechniony”
Odbiór
Odbiór filmu przez krytyków był pozytywny. Agregujący recenzje filmowe serwis Rotten Tomatoes, w oparciu o dwieście sześćdziesiąt trzy omówienia, okazał obrazowi 96-procentowe wsparcie[28]. Analogiczna witryna, Metacritic, wykazała, że dziewięćdziesiąt trzy procent opiniodawców uważa Tamte dni, tamte noce za film udany[29]. W lutym 2018 roku Tamte dni, tamte noce zajęły pierwsze miejsce listy najlepiej ocenianych przez Rotten Tomatoes filmów romantycznych, pokonując między innymi Casablankę (1942)[30], a także objęły piątą pozycję listy najlepszych filmów wszech czasów[31]. Po premierze na Sundance Film Festival projekt zebrał przychylne opinie recenzentów[32][33], a po emisji na festiwalu w Nowym Jorku został wyróżniony dziesięciominutowymi owacjami na stojąco (nota bene, najdłuższymi w historii festiwalu)[34].
W recenzji dla czasopisma The Hollywood Reporter Boyd van Hoeij okrzyknął Tamte dni, tamte noce jako adaptację „niesłychanie zmysłową, intymną i przenikliwie szczerą”, a rolę Chalameta uznał za „prawdziwie przełomową”[35]. Magdalena Maksimiuk (Wirtualna Polska) określiła projekt Guadagniniego jako „magiczną odtrutkę na zbyt uproszczone kinowe romanse i niespecjalnie wiarygodne ekranowe związki”[36]. Według Bernadetty Trusewicz (fdb.pl), projekt, „nie używając wielkich liter, mówi o rzeczach wielkich; nie rozpustnie, ale pięknie i niesamowicie energicznie – bez prostych chwytów”[37].
Według krytyczki Mirandy Wilkie, Tamte dni, tamte noce stanowią – obok dramatu Moonlight (2016) i tragi-horroru Rökkur (2017) – część „nowej fali filmów o tematyce LGBT, które zapewniają queerowym postaciom odpowiedni kontekst fabularny oraz pełnokrwiste rysy osobowościowe”[38].
Sklasyfikowany jako jeden z dziesięciu najlepszych filmów o miłości przez serwis AZN Entertainment[39].
Film nominowany był do zdobycia nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej w czterech kategoriach: „Najlepszy film”, „Najlepszy aktor pierwszoplanowy” (Timothée Chalamet), „Najlepsza piosenka” („Mystery of Love”) i „Najlepszy scenariusz adaptowany”. Podczas 90. ceremonii wręczenia Oscarów produkcja otrzymała statuetkę za wygraną w ostatniej z tych kategorii.
Uwagi
- ↑ W filmie pada pełne imię bohatera: Samuel „Sammy” Perlman.
Przypisy
- ↑ a b c „Call Me by Your Name (2017) – Release Info”. imdb.com. (ang.) [dostęp 2018-01-07].
- ↑ „AFI AWARDS 2017”. afi.com. 2017. (ang.) [dostęp 2018-01-07].
- ↑ „NATIONAL BOARD OF REVIEW ANNOUNCES 2017 AWARD WINNERS”. nationalboardofreview.org. 2017-11. (ang.) [dostęp 2018-01-07].
- ↑ a b c d e Hicklin, Aaron (2017-10-02). „The Art of Seduction: Armie Hammer & the Hottest Movie of the Season”. out.com. (ang.) [dostęp 2018-01-07].
- ↑ a b c d e McKittrick, Christopher (2017-05-15). „James Ivory on Screenwriting”. creativescreenwriting.com. (ang.) [dostęp 2018-01-07].
- ↑ a b c d Vivarelli, Nick (2017-10-06). „James Ivory on ‘Call Me by Your Name’ and Why American Male Actors Won’t Do Nude Scenes (EXCLUSIVE)”. variety.com. (ang.) [dostęp 2018-01-07].
- ↑ a b Gray, Tim (2017-11-08). „'Call Me by Your Name’: A Global Effort to Create a Simple, Well-Told Tale”. variety.com. (ang.) [dostęp 2018-01-07].
- ↑ Sharf, Jack (2017-10-06). „'Call Me By Your Name’ Screenwriter is Disappointed There’s No Male Full Frontal Nudity”. indiewire.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ a b c Blessing, Joe (2017-01-24). „'Call Me By Your Name’: Luca Guadagnino Discusses Avoiding Cliches, Costumes & Narration (NYFF)”. theplaylist.net. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ a b c d e Vivarelli, Nick (2017-02-13). „Berlinale: Luca Guadagnino on Why 'Call Me by Your Name’ Strikes Such Deep Chords”. variety.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ a b c Brady, Tara (2017-10-19). „'Why do people want to see other people’s penises?”. irishtimes.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ a b Gilligan, Meghan (2017-10-11). „Luca Guadagnino Discusses 'Call Me By Your Name’ at the 55th New York Film Festival”. screenprism.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ a b Meza, Ed (2017-02-13). „Berlinale: 'Call Me by Your Name’ Was a 'Universal Effort'”. variety.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ Thompson, Anne (2017-11-27). „'Call Me by Your Name’ Could Land (at Least) Seven Oscar Nominations: Here’s Why”. indiewire.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ „Call Me by Your Name (2017) – Company Credits”. imdb.com. (ang.) [dostęp 2018-01-17].
- ↑ a b De Marco, Camillo (2016-12-06). „Luca Guadagnino’s Call Me by Your Name goes to Sundance”. cineuropa.org. (ang.) [dostęp 2018-01-17].
- ↑ a b Grater, Tom (2017-12-31). „Luca Guadagnino on the 10-year journey behind 'Call Me By Your Name'”. screendaily.com. (ang.) [dostęp 2018-01-17].
- ↑ Brunamonti, Filippo (2017-09-11). „Toronto, 'Call me by your name’: Guadagnino racconta l’estate di Elio e Oliver”. repubblica.it. (wł.) [dostęp 2018-01-17].
- ↑ Grater, Tom (2017-10-11). „NEWS 'Call Me By Your Name’ director Luca Guadagnino: shooting on digital is 'laziness'”. screendaily.com. (ang.) [dostęp 2018-01-17].
- ↑ a b Roxborough, Scott (2018-01-19). „James Ivory on His Film Legacy and Adapting 'Call Me by Your Name'”. hollywoodreporter.com. (ang.) [dostęp 2018-02-14].
- ↑ Phillips, Tony (2017-11-23). „Writer and Director Luca Guadagnino Reflects on ‘Call Me By Your Name’”. signature-reads.com. (ang.) [dostęp 2018-02-14].
- ↑ a b c Erbland, Kate (2017-11-23). „‘Call Me by Your Name’ Screenwriter James Ivory Loves the Story Too Much to Think About Sequels”. indiewire.com. (ang.) [dostęp 2018-02-14].
- ↑ a b Kelly, Emma (2017-10-24). „Call Me By Your Name producer gives beautiful reason why the film is dedicated to Bill Paxton”. metro.co.uk. (ang.) [dostęp 2018-02-14].
- ↑ a b Ryan, Patrick (2017-01-24). „Sundance: Critics fall for Armie Hammer gay romance 'Call Me By Your Name'”. usatoday.com. (ang.) [dostęp 2018-02-23].
- ↑ a b c Olivier, Martine (2017-08-20). „Luca Guadagnino Talks ‘Call Me By Your Name’ And ‘Suspiria’”. theplaylist.net. (ang.) [dostęp 2018-02-23].
- ↑ a b c „Mongrel Presents: Call Me by Your Name” (PDF)”. mongrelmedia.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-28)].. mongrelmedia.com. 2017. (ang.) [dostęp 2018-02-23].
- ↑ Kellaway, Kate (2017-01-24). „Call Me By Your Name’s Oscar-tipped double act on their summer of love”. theguardian.com. (ang.) [dostęp 2018-02-23].
- ↑ „CALL ME BY YOUR NAME (2017)”. rottentomatoes.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ „Call Me by Your Name Reviews – Metacritic”. metacritic.com. (ang.) [dostęp 2018-01-08].
- ↑ „TOP 100 ROMANCE MOVIES”. rottentomatoes.com. (ang.) [dostęp 2018-02-20].
- ↑ „TOP 100 MOVIES OF ALL TIME”. rottentomatoes.com. (ang.) [dostęp 2018-02-20].
- ↑ Buchanan, Kyle (2017-01-23). „Why Sundance Fell in Love With the Gay Romance Call Me by Your Name”. vulture.com.
- ↑ Aftab, Kaleem (2017-10-26). „Call Me By Your Name director Luca Guadagnino on the film everyone is talking about”. independent.co.uk. (ang.) [dostęp 2018-02-20].
- ↑ Marotta, Jenna (2017-11-17). „‘Call Me by Your Name’: Timothée Chalamet is Learning How to Be a Man, Onscreen and Off”. indiewire.com. (ang.) [dostęp 2018-02-20].
- ↑ Hoeij, Boyd van (2017-01-23). „'Call Me by Your Name’: Film Review | Sundance 2017”. hollywoodreporter.com. (ang.) [dostęp 2018-02-20].
- ↑ Maksimiuk, Magdalena (2017-12-17). „Taka niezwykła love story. Recenzja filmu «Tamte dni, tamte noce»”. film.wp.pl. [dostęp 2018-02-20].
- ↑ Trusewicz, Bernadetta (2017-11-06). „RECENZJA: Tamte dni, tamte noce”. fdb.pl. [dostęp 2018-02-20].
- ↑ Wilkie, Miranda (2018-02-19). „Rift | Project Myopia”. projectmyopia.com. (ang.) [dostęp 2018-02-25].
- ↑ Nowicki, Albert: „Top 10: najlepsze filmy o miłości”. AZN.pl. MDK Management Sp. z o.o., 2021-10-26. [dostęp 2021-10-26].
Linki zewnętrzne
![]() | Zobacz multimedia związane z tematem: Tamte dni, tamte noce (film) |
- Oficjalna strona internetowa filmu (ang.)
- Tamte dni, tamte noce w bazie IMDb (ang.)
- Tamte dni, tamte noce w bazie Filmweb
- p
- d
- e
1990–99 |
|
---|---|
2000–2009 |
|
2010–2019 |
|
2020–2029 |
|