Tyson Fury
![]() Fury w 2017 | |||
Pseudonim | Gypsy King | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 12 sierpnia 1988 | ||
Obywatelstwo | Wielka Brytania | ||
Wzrost | 206 cm | ||
Styl walki | praworęczny | ||
Debiut | 2008 | ||
Kategoria wagowa | |||
Bilans walk zawodowych[a] | |||
Liczba walk | 36 | ||
Zwycięstwa | 34 | ||
Przez nokauty | 24 | ||
Porażki | 1 | ||
Remisy | 1 | ||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Tyson Luke Fury (ur. 12 sierpnia 1988 w Manchesterze) – brytyjski bokser wagi ciężkiej irlandzkiego pochodzenia. Były mistrz świata organizacji WBC, WBO, IBO, IBF oraz były superczempion WBA; były mistrz Wielkiej Brytanii w wadze ciężkiej, a także były mistrz federacji CBC.
Przy wzroście 206 cm ma zasięg ramion 216 cm[1].
Kariera amatorska
W 2006 zdobył brązowy medal na Mistrzostwach Świata Juniorów w Agadirze w Maroku, a w 2007 złoty medal Juniorów Unii Europejskiej w Warszawie oraz srebrny Mistrzostw Europy Juniorów w Somborze w Serbii.
Kariera zawodowa
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Tyson_fury.jpg/180px-Tyson_fury.jpg)
Mierzący 206 cm o zasięgu ramion 216 cm Brytyjczyk zadebiutował na zawodowym ringu 6 grudnia 2008 w Nottingham, wygrywając przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie z Węgrem Belą Gyongyosim (3-9-2) w sześciorundowym pojedynku[2].
20 kwietnia 2013 w Madison Square Garden walczył z byłym mistrzem świata w kategorii junior ciężkiej Steve’em Cunninghamem (25-5-0), pokonując go przez nokaut w siódmej rundzie[3]. Dzięki tej wygranej Fury zagwarantował sobie drugie miejsce w rankingu IBF[4].
15 lutego 2014 w Copper Box w Londynie wygrał przez techniczny nokaut z Amerykaninem Joey′m Abellem (29-7-0) w czwartej rundzie[5].
29 listopada 2014 w londyńskim ExCeL London pokonał przez techniczny nokaut Derecka Chisorę (20-4-0) w dziesiątej rundzie[6].
28 lutego 2015 na gali w londyńskiej O2 Arena pokonał przed czasem Christiana Hammera (17-3, 10 KO). Po ósmej rundzie pojedynek został poddany przez Rumuna[7].
Walka z Wołodymyrem Kłyczko
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Tyson_Fury_-_2016-04-30.jpg/180px-Tyson_Fury_-_2016-04-30.jpg)
28 listopada 2015, po pokonaniu ukraińskiego superczempiona Wołodymyra Kłyczko, został mistrzem świata kategorii ciężkiej organizacji IBF, WBO, WBA i IBO. Anglik wygrał jednogłośnie na punkty stosunkiem głosów 115-112, 116-111 i 115-112. Jego waga przed walką wynosiła 112 kg[8].
Fury odmówił spotkania z oficjalnym pretendentem z ramienia IBF Wiaczesławem Głazkowem (21-0-1, 13 KO), wybierając rewanż z Kliczką, za co został pozbawiony tytułu w zaledwie dziesięć dni po jego zdobyciu. Rewanż z Ukraińcem został zaplanowany na 9 lipca 2016 w Manchesterze, jednak nie doszło do niego z powodu kontuzji kostki Fury’ego w czerwcu[9]. Ostatecznie Fury postanowił oddać bez walki zdobyte pasy, nie przystępując do walki rewanżowej z powodu problemów z alkoholem i narkotykami[10].
9 czerwca 2018 w Manchester Arena w Manchesterze zwycięsko powrócił na ring po dwuipółrocznej przerwie, wygrywając przez RTD w czwartej rundzie z Albańczykiem Seferem Seferim (23-1, 21 KO)[11].
18 sierpnia 2018 w Belfaście w swojej drugiej walce po powrocie na ring pokonał na punkty Włocha Francesco Pianetę (35-4-1, 21 KO). Sędzia wypunktował tę walkę na jego korzyść w stosunku 100-90[12].
Walka z Deontayem Wilderem
1 grudnia 2018 w Staples Centre w Los Angeles spotkał się z Deontayem Wilderem (40-0-1, 39 KO) w walce o mistrzowski pas federacji WBC[13]. Po dwunastu rundach, podczas których dwukrotnie był liczony (w dziewiątej i dwunastej rundzie), sędziowie orzekli remis. Punktowali niejednogłośnie – 115:111 Wilder, 114:112 Fury i 113:113[14].
Kolejne pojedynki
15 czerwca 2019 w Las Vegas, wygrał przez techniczny nokaut w drugiej rundzie z Niemcem Tomem Schwarzem (24-1, 16 KO)[15].
14 września 2019 w T-Mobile Arena w Las Vegas pokonał na punkty (116:112, 117:111 i 118:110) Szweda Otto Wallina (20-1, 13 KO)[16].
Walka rewanżowa z Deontayem Wilderem
22 lutego 2020 roku w Las Vegas wygrał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie rewanżowy pojedynek z Deontayem Wilderem (42-1-1, 41 KO), odbierając mu tytuł mistrza świata wagi ciężkiej federacji WBC[17].
Trzecia walka z Deontayem Wilderem
9 października 2021 w Las Vegas po raz trzeci spotkał się w ringu z Deontayem Wilderem (42-2-1, 41 KO)[18]. Był liczony dwukrotnie w czwartej rundzie, a jego rywal – w trzeciej, dziesiątej i jedenastej. Ostatecznie wygrał przez nokaut w jedenastej rundzie, broniąc pasa WBC w kategorii ciężkiej. Do momentu przerwania walki sędziowie punktowali 95-92, 95-91, 94-92 na jego korzyść[19].
Dalsze obrony pasa WBC
23 kwietnia 2022 na stadionie Wembley w Londynie przystąpił do obowiązkowej obrony tytułu mistrza świata federacji WBC. Jego rywalem był inny Brytyjczyk, Dillian Whyte[20]. Wygrał przez TKO w 6. rundzie i zachował pas mistrzowski[21].
3 grudnia 2022 na Tottenham Hotspur Stadium w Londynie po raz trzeci zmierzył się z Derekiem Chisorą (33-13, 23 KO)[22]. Zwyciężył przez TKO w 10. rundzie i udanie obronił pas mistrza świata federacji WBC[23].
Walka z Francisem Ngannou
28 października 2023 roku w Rijadzie zmierzył się byłym mistrzem UFC wagi ciężkiej, debiutującym w boksie Francisem Ngannou. Pojedynek został zakontraktowany na 10 rund, a jego stawką nie był należący do Brytyjczyka mistrzowski pas WBC. Choć Fury był zdecydowanym faworytem, to z trudem pokonał wywodzącego się z innej dyscypliny zawodnika, za co spotkała go duża krytyka ze strony środowiska bokserskiego. Sędziowie punktowali na jego korzyść niejednomyślnie: 95:94, 94:95 i 96:93[24].
Walka z Oleksandrem Usykiem
18 maja 2024 roku w Rijadzie stanął do walki o wszystkie mistrzowskie pasy kategorii ciężkiej - WBC, WBA, IBF oraz WBO - z Oleksandrem Usykiem (21-0, 14 KO). Walka miała niezwykle wyrównany przebieg. W 9. rundzie Fury po kilku otrzymanych od Ukraińca mocnych ciosach był liczony przez sędziego ringowego. Ostatecznie walka potrwała pełne 12 rund, a o jej wyniku zadecydowali sędziowie punktowi. Ci punktowali 113-114, 114-113, 112-115 na korzyść Usyka[25].
Lista walk na zawodowym ringu
Rekord | Wynik | Data | Rywal | Rodzaj | Runda, czas | Miejsce | Uwagi |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1-0 | Zwycięstwo | 6 grudnia 2008 | Bela Gyongyosi | TKO | 1 (6) 2:14 | National Ice Centre, Nottingham, Wielka Brytania | Debiut na zawodowym ringu |
2-0 | Zwycięstwo | 17 stycznia 2009 | Marcel Zeller | TKO | 3 (6) 2:30 | Robin Park Centre, Wigan, Wielka Brytania | |
3-0 | Zwycięstwo | 28 lutego 2009 | Daniel Peret | TKO | 2 (6) 3:00 | Norwich Showground, Norwich, Wielka Brytania | |
4-0 | Zwycięstwo | 14 marca 2009 | Lee Swaby | TKO | 4 (6) 3:00 | Aston Events Centre, Birmingham, Wielka Brytania | |
5-0 | Zwycięstwo | 11 kwietnia 2009 | Matthew Ellis | KO | 1 (6) 0:48 | York Hall, Londyn, Wielka Brytania | |
6-0 | Zwycięstwo | 23 maja 2009 | Scott Belshaw | TKO | 2 (8) 0:52 | Colosseum, Watford, Wielka Brytania | |
7-0 | Zwycięstwo | 18 lipca 2009 | Aleksandrs Selezens | TKO | 3 (6) 0:48 | York Hall, Londyn, Wielka Brytania | |
8-0 | Zwycięstwo | 11 września 2009 | John McDermott | PTS | 10 | Brentwood Centre, Brentwood, Wielka Brytania | Zdobycie tytułu mistrza Anglii w wadze ciężkiej |
9-0 | Zwycięstwo | 26 września 2009 | Tomáš Mrázek | PTS | 6 | The O2, Dublin, Irlandia | |
10-0 | Zwycięstwo | 5 marca 2010 | Hans-Joerg Blasko | TKO | 1 (8) 2:14 | Huddersfield Sports Centre, Huddersfield, Wielka Brytania | |
11-0 | Zwycięstwo | 25 czerwca 2010 | John McDermott | TKO | 9 (12) 1:08 | Brentwood Centre, Brentwood, Wielka Brytania | Zdobycie wakującego tytułu mistrza Anglii w wadze ciężkiej Brytyjski Eliminator wagi ciężkiej |
12-0 | Zwycięstwo | 10 września 2010 | Rich Power | PTS | 8 | York Hall, Londyn, Wielka Brytania | |
13-0 | Zwycięstwo | 19 grudnia 2010 | Zack Page | UD | 8 | Colisée Pepsi, Quebec City, Kanada | |
14-0 | Zwycięstwo | 19 lutego 2011 | Marcelo Luiz Nascimento | KO | 5 (10) 2:48 | Wembley Arena, Londyn, Wielka Brytania | |
15-0 | Zwycięstwo | 23 lipca 2011 | Dereck Chisora | UD | 12 | Wembley Arena, Londyn, Wielka Brytania | Zdobycie tytułów mistrza Wielkiej Brytanii oraz Wspólnoty Narodów w wadze ciężkiej |
16-0 | Zwycięstwo | 18 września 2011 | Nicolai Firtha | TKO | 5 (12) 2:19 | King’s Hall, Belfast, Irlandia Północna | |
17-0 | Zwycięstwo | 12 listopada 2011 | Neven Pajkic | TKO | 3 (12) 2:44 | Event City, Manchester, Wielka Brytania | |
18-0 | Zwycięstwo | 14 kwietnia 2012 | Martin Rogan | TKO | 5 (12) 3:00 | Odyssey Arena, Belfast, Irlandia Północna | Zdobycie tytułu mistrza Irlandii w wadze ciężkiej |
19-0 | Zwycięstwo | 7 lipca 2012 | Vinny Maddalone | TKO | 5 (12) 1:35 | Hand Arena, Clevedon, Wielka Brytania | Zdobycie tytułu mistrza WBO Inter-Continental w wadze ciężkiej |
20-0 | Zwycięstwo | 1 grudnia 2012 | Kevin Johnson | UD | 12 | Odyssey Arena, Belfast, Northern Ireland | Eliminator WBC w wadze ciężkiej |
21-0 | Zwycięstwo | 20 kwietnia 2013 | Steve Cunningham | KO | 7 (12) 2:55 | Madison Square Garden, Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone | Eliminator IBF w wadze ciężkiej |
22-0 | Zwycięstwo | 15 lutego 2014 | Joey Abell | TKO | 4 (10) 1:48 | Copper Box, Londyn, Wielka Brytania | |
23-0 | Zwycięstwo | 29 listopada 2014 | Dereck Chisora | RTD (decyzja sędziego) | 10 (12) 3:00 | ExCeL, Londyn, Wielka Brytania | Zdobycie tytułu mistrza WBO International oraz Mistrza Europy w wadze ciężkiej |
24-0 | Zwycięstwo | 28 lutego 2015 | Christian Hammer | RTD (decyzja sędziego) | 8 (12) 3:00 | O2 Arena, Londyn, Wielka Brytania | |
25-0 | Zwycięstwo | 28 listopada 2015 | Wladimir Klitschko | UD | 12 | Esprit Arena, Düsseldorf, Północna Nadrenia-Westfalia, Niemcy | Zdobycie tytułu mistrza WBA, WBO, IBF i IBO w wadze ciężkiej |
26-0 | Zwycięstwo | 9 czerwca 2018 | Sefer Seferi | RTD | 4 (10) 3:00 | Manchester Arena, Manchester, Wielka Brytania | |
27-0 | Zwycięstwo | 18 sierpnia 2018 | Francesco Pianeta | PTS | 10 | Windsor Park, Belfast, Irlandia Północna | |
27-0-1 | Remis | 1 grudnia 2018 | Deontay Wilder | SD | 12 | Staples Centre, Los Angeles, Stany Zjednoczone | Walka o tytuł mistrza WBC w wadze ciężkiej |
28-0-1 | Zwycięstwo | 15 czerwca 2019 | Tom Schwarz | TKO | 2 (12) 2:54 | MGM Grand Garden Arena, Las Vegas, Stany Zjednoczone | |
29-0-1 | Zwycięstwo | 14 września 2019 | Otto Wallin | UD | 12 | T-Mobile Arena, Las Vegas, Stany Zjednoczone | |
30-0-1 | Zwycięstwo | 22 lutego 2020 | Deontay Wilder | TKO | 7 (12) 1:39 | MGM Grand Garden Arena, Las Vegas, Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. | Zdobycie tytułu mistrza świata WBC i The Ring w wadze ciężkiej |
31-0-1 | Zwycięstwo | 9 października 2021[26] | Deontay Wilder | TKO | 11 (12), 1:10 | T-Mobile Arena, Las Vegas | Obrona tytułu mistrza świata WBC i The Ring w wadze ciężkiej |
32-0-1 | Zwycięstwo | 23 kwietnia 2022 | Dillian Whyte | TKO | 6 (12), 2:59 | Wembley, Londyn | Obrona tytułu mistrza świata WBC i The Ring w wadze ciężkiej |
33-0-1 | Zwycięstwo | 3 grudnia 2022 | Derek Chisora | TKO | 10 (12), 2:51 | Tottenham Hotspur Stadium, Londyn | Obrona tytułu mistrza świata WBC w wadze ciężkiej |
34-0-1 | Zwycięstwo | 28 października 2023 | Francis Ngannou | SD | 10 | Boulevard Hall, Rijad, Arabia Saudyjska | |
34-1-1 | Przegrana | 18 maja 2024 | Ołeksandr Usyk | SD | 12 | Kingdom Arena, Rijad, Arabia Saudyjska |
TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty
Życie prywatne
Ojciec John „Gypsy” Fury był wielkim fanem Mike’a Tysona, dlatego nazwał syna na cześć słynnego amerykańskiego mistrza „Tyson”[27]. Był zawodowym pięściarzem wagi ciężkiej i trenerem Tysona w początkowej fazie kariery. W lutym 2011 został skazany na jedenaście lat za udział w ulicznej bójce w 2010, w której pozbawił swojego „przeciwnika” oka. Został zwolniony 11 lutego 2014 r.[28]
Irlandzki bokser Andy Lee jest kuzynem Tysona. W 2013 zadebiutował na zawodowym ringu drugi kuzyn Hughie Fury, syn trenera i wujka Tysona – Petera Fury′ego. Przed odwołaną walką rewanżową z Władimirem Kliczką w organizmie Anglika wykryto obecność kokainy. Sam bokser przyznał, że zażywa ją w dużych ilościach[10].
Tyson Fury został wybrany bokserem 2018 roku według czytelników portalu World Boxing News[29].
12 lutego 2020 odbyła się polska premiera książki „Tyson Fury. Bez maski. Autobiografia”[30].
Przypisy
- ↑ BoxRec: Tyson Fury. boxrec.com. [dostęp 2023-09-20]. (ang.).
- ↑ AlamyA. Limited AlamyA., Boxing – Tyson Fury v Bela Gyongyosi – Heavyweight Fight – Trent FM Arena, Nottingham – 6/12/08 Tyson Fury celebrates victory Mandatory Credit: Action Images / Paul Childs Stock Photo – Alamy [online], www.alamy.com [dostęp 2022-12-07] [zarchiwizowane z adresu 2022-12-07] (ang.).
- ↑ Tyson Fury vs Steve Cunningham – nokaut. sportwizja.pl. [dostęp 2013-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-03)]. (pol.).
- ↑ Steve Cunningham po bohaterskiej walce przegrywa z Tysonem Furym w 7. rundzie. boxing.pl. (pol.).
- ↑ JosephJ. Zucker JosephJ., Tyson Fury vs. Joey Abell: Winner, Recap and Analysis [online], Bleacher Report [dostęp 2022-12-07] (ang.).
- ↑ Fury nie dał szans Chisorze. „Kliczko, idę po ciebie”. wp.pl. (pol.).
- ↑ Tyson Fury porozbijał i zastopował Hammera-teraz Kliczko?. Bokser.org. [dostęp 29 lutego 2015]. (pol.).
- ↑ Kliczko – Fury: mistrz minimalnie lżejszy (WIDEO). polsatsport.pl, 2015-11-27. [dostęp 2015-11-27].
- ↑ Fury skręcił kostkę i nie powalczy z Kliczką. Starcie roku przełożone. sport.tvn24.pl, 24 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-24].
- ↑ a b Felieton: Fury „narobił bałaganu” i zwakował mistrzowskie pasy!. boxingnews.pl. [dostęp 2016-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-20)].
- ↑ Tyson Fury wrócił i wygrał! KABARET zamiast walki [RELACJA NA ŻYWO] [online], sport.se.pl [dostęp 2022-12-07] .
- ↑ Tyson Fury vs Francesco Pianeta – STsport: STsport [online], stsport.pl, 13 lipca 2018 [dostęp 2022-12-07] (pol.).
- ↑ BOKSERSKA WALKA O MISTRZOSTWO ŚWIATA WILDER – FURY WYŁĄCZNIE W CANAL+ SPORT [online], media.pl.canalplus.com [dostęp 2022-12-07] (pol.).
- ↑ Bryan ArmenB.A. Graham Bryan ArmenB.A., Deontay Wilder retains WBC heavyweight title over Tyson Fury after split draw [online], The Guardian, 2 grudnia 2018 [dostęp 2019-03-14] (ang.).
- ↑ GregG. Beacham GregG., Tyson Fury Stays Unbeaten, Stops Tom Schwarz Late 2nd Round, „Bloomberg”, 16 czerwca 2019 .
- ↑ GregG. Beacham GregG., Trener Tysona Fury’ego:12 rund przed Wilderem to świetna sprawa, „Bloomberg”, 14 września 2019 .
- ↑ Fury: Król wrócił na tron! – Wilder: Zero wymówek, wrócę silniejszy, „Bokser.org”, 23 lutego 2019 .
- ↑ Telewizja PolskaT.P. S.A Telewizja PolskaT.P., Fury kontra Wilder. Pierwsza taka trylogia od 20 lat! [online], sport.tvp.pl, 9 października 2021 [dostęp 2022-12-07] (pol.).
- ↑ FANTASTYCZNA WOJNA! FURY ZNOKAUTOWAŁ WILDERA! [online], Bokser.org [dostęp 2021-10-10] .
- ↑ Tyson Fury i Dillian Whyte zmierzą się o pas WBC. 100 tysięcy widzów zobaczy mistrzowskie starcie na Wembley – Wiadomości – polskieradio24.pl [online], polskieradio24.pl [dostęp 2022-12-07] (pol.).
- ↑ KRÓL TYSON FURY ZNOKAUTOWAŁ WHYTE’A! [online], Bokser.org [dostęp 2022-04-23] .
- ↑ Tyson Fury wraca na ring. Zmierzy się z Dereckiem Chisorą [online], www.rmf24.pl [dostęp 2022-12-07] (pol.).
- ↑ ŚWIETNY TYSON FURY POBIŁ TWARDEGO JAK SKAŁA CHISORĘ PRZED CZASEM! [online], Bokser.org [dostęp 2022-12-03] .
- ↑ FURY LICZONY - NGANNOU PRZEGRAŁ MINIMALNIE NA PUNKTY! [online], Bokser.org [dostęp 2023-10-29] .
- ↑ WOJNA! USYK POKONAŁ FURY'EGO I ZEBRAŁ 4 PASY WAGI CIĘŻKIEJ [online], Bokser.org [dostęp 2024-05-19] .
- ↑ Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Jest nowa data gali Fury – Wilder 3. Adam Kownacki potwierdza – WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 15 lipca 2021 [dostęp 2021-09-08] (pol.).
- ↑ Tyson Fury. Boxrec.com. [dostęp 2015-01-29]. (ang.).
- ↑ Tyson Fury zainspirowany wolnością swojego taty. bokser.org, 27 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-29]. (pol.).
- ↑ World Boxing News Awards 2018: The Winners revealed [online], World Boxing News, 21 stycznia 2019 [dostęp 2019-03-14] (ang.).
- ↑ Tyson Fury. Bez maski. Autobiografia. empik.com, luty 2020. [dostęp 2020-06-01]. (pol.).
Linki zewnętrzne
- Lista walk zawodowych Tysona Fury’ego na Boxrec.com
- p
- d
- e
- p
- d
- e
|