Via Egnatia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/Via_Egnatia-pl.gif/220px-Via_Egnatia-pl.gif)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Via_Egnatia%2C_Philippi_%287272790132%29.jpg/220px-Via_Egnatia%2C_Philippi_%287272790132%29.jpg)
Via Egnatia – starożytna droga rzymska, zbudowana w latach 146-120 p.n.e. na Półwyspie Bałkańskim.
![]() | Zobacz galerię związaną z tematem: Via Egnatia |
Przebiegała od Dyrrachium na wybrzeżu Adriatyku przez Egnatię do Bizancjum (dzis. Stambuł), stanowiąc zamorskie przedłużenie Via Appia[1] i tym samym główny szlak komunikacyjny pomiędzy Rzymem i jego posiadłościami na Wschodzie[2].
Jej budowę rozpoczął prokonsul Macedonii Gnejusz Egnatiusz[3]. Początkowo przebiegała do Tesaloniki na dystansie ponad 700 km, następnie przedłużono ją do Bizancjum i całkowita długość wynosiła ok. 1100 kilometrów[1]. Jako transkontynentalna magistrala była w istocie drogą wojskową, przeznaczoną do szybkiego przemieszczania legionów z Italii przez cieśninę Otranto do Macedonii i krain małoazjatyckich. Miała liczne odgałęzienia i połączenia z Grecją (przez Tesalię), północną Macedonią i Dolną oraz Górną Mezją (aż do Viminacium)[4].
Znana z opisu w Geografii Strabona (VII, 7,4), z niewielkich zachowanych fragmentów nawierzchni oraz ze znaczących jej przebieg licznych kamieni milowych. Podróżował nią m.in. apostoł Paweł (Dzieje 16-17). Dawne znaczenie odzyskała jako główny szlak wojskowy w czasach bizantyjskich; korzystali z niej później również europejscy krzyżowcy i osmańscy zdobywcy.
Do antycznej tradycji i przebiegu większej części tej trasy nawiązuje dziś grecka autostrada Egnatia Odos, łącząca przez Saloniki port Igumenitsa nad Morzem Jońskim ze wschodnią granicą państwa, a ukończona w 2009 roku[5].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b A. Rosset: Starożytne drogi i mosty, dz. cyt., s. 109.
- ↑ J. Wielowiejski: Na drogach i szlakach Rzymian, dz. cyt., s. 152.
- ↑ Wielka Historia Świata, dz. cyt., s. 277.
- ↑ J. Wielowiejski: Na drogach i szlakach Rzymian, dz. cyt., s. 155.
- ↑ Strona autostrady Egnatia Odos (ang.) [dostęp 2010-01-09].
Bibliografia
- A. Rosset: Starożytne drogi i mosty. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1970, s. 109
- Jerzy Wielowiejski: Na drogach i szlakach Rzymian. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1984, ISBN 83-06-00973-8
- Wielka Historia Świata. T. 10. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 276-277, ISBN 83-7425-365-7
- p
- d
- e
|
- NKC: ge194459
- PWN: 3992653
- Britannica: place/Via-Egnatia
- SNL: Via_Egnatia_-_Egnatiske_vei
- DSDE: Via_Egnatia