Współczynnik uczenia
Współczynnik uczenia (ang. learning rate) – parametr wiążący lokalne właściwości funkcji błędu sieci neuronowej, wyznaczane na przykład z pomocą algorytmu wstecznej propagacji błędu, odwołujące się (w procesie różniczkowania) do nieskończenie małych zmian wag – z działaniem polegającym na makroskopowych (a więc nie nieskończenie małych) zmianach wag w każdym kolejnym kroku uczenia[1].
Algorytm uczenia wskazuje, w jakim kierunku należy zmienić wagi, żeby błąd popełniany przez sieć zmalał, natomiast wybór współczynnika uczenia decyduje o tym, jak bardzo zdecydujemy się te wagi we wskazanym kierunku zmienić. Jeśli współczynnik uczenia wybierzemy zbyt mały, to proces uczenia może bardzo długo trwać, bo będziemy bardzo wolno zmierzać do finalnego (optymalnego) zestawu wartości wszystkich wag. Jeśli jednak zastosujemy zbyt duży współczynnik uczenia – to będziemy wykonywać zbyt duże kroki i na skutek niemonotonicznej charakterystyki funkcji błędu może się zdarzyć, że „przeskoczymy” właściwą drogę zmierzającą do punktu zapewniającego minimum funkcji błędu. W efekcie błąd po wykonaniu poprawki wag może być większy, a nie mniejszy niż poprzednio[1].
W skrajnym przypadku zbyt duża wartość współczynnika uczenia może prowadzić do niestabilności procesu uczenia, gdyż wartości wag zamiast się stabilizować w trakcie uczenia – uciekają do nieskończoności[1].