Zygmunt Katlewicz
Data i miejsce urodzenia | 27 kwietnia 1914 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 5 września 1986 | ||
Zawód, zajęcie | inżynier, nauczyciel akademicki | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
Zygmunt Katlewicz (ur. 27 kwietnia 1914 w Stanisławowie, zm. 5 września 1986 w Gliwicach) – polski inżynier, nauczyciel akademicki.
Życiorys
Specjalista w zakresie miernictwa przemysłowego, kierownik Laboratorium Prototypów, szef produkcji Zakładu Doświadczalnego Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Konstruktor przyrządów pomiarowych, kondensatorów, rezystorów, jeden z organizatorów przemysłu precyzyjnego w Polsce po II wojnie światowej. Członek zespołu konstruktorów pierwszego polskiego płucoserca.
Był współpracownikiem prof. Edmunda Romera w Zakładzie Pomocy Naukowych we Lwowie, a po zakończeniu wojny współorganizatorem Zakładu Optyki i Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Śląskiej.
Syn Adama Katlewicza (rusznikarza i obrońcy Lwowa w 1918[1]) i Michaliny (z d. Tadler). Brat Mariana Stefana Katlewicza, lotnika 308 Dywizjonu Myśliwskiego „Krakowskiego” za służbę w RAF w czasie II wojny światowej czterokrotnie odznaczonego Medalem Lotniczym[2]. Ze związku ze Stefanią (z d. Karaś) miał dwoje dzieci: Elżbietę i Romualda.
Jego grób znajduje się na cmentarzu Witomińskim w Gdyni (kwatera 60-28-11_1)[3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/Gr%C3%B3b_Zygmunta_Katlewicza.jpg/220px-Gr%C3%B3b_Zygmunta_Katlewicza.jpg)
Śląskie płucoserce
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/81/PSerce1968.jpg/200px-PSerce1968.jpg)
W latach 60. XX w. w kraju funkcjonowały tylko dwa importowane płucoserca. W sytuacji braku dewiz pozwalających na zaspokojenie zapotrzebowania na te ratujące życie urządzenia, w 1967 roku rozpoczęto w Zakładzie Doświadczalnym Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Śląskiej prace nad konstrukcją polskiego aparatu, opartego w całości na materiałach i częściach dostępnych w kraju. Lekarze Śląskiej Akademii Medycznej wystąpili z inicjatywą skonstruowania takiego urządzenia do Politechniki Śląskiej. Doc. Tadeusz Paliwoda (kierownik zespołu kardiochirurgicznego) i anestezjolog dr Zygmunt Antoszewski oraz mgr inż. Józef Wajchenig i inż. Andrzej Zembala oraz zespół inżynierów-konstruktorów: Rudolf Wojnar, Karol Mosler, Günter Völkel, Romuald Stefanicki, Zygmunt Katlewicz i Harald Mosler przekazali w kwietniu 1968 Klinice Chirurgicznej Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu pierwszy aparat „Zabrze”, który do 1972 roku pozwolił przeprowadzić przeszło 100 zabiegów chirurgicznych na otwartym sercu. Następnie przekazano go Klinice Chorób Zakaźnych i zastąpiono modelem 1972 „Seria” tej samej produkcji. Aparat „Seria” wykonany w 25 egzemplarzach w całości pokrył zapotrzebowanie krajowych klinik kardiochirurgicznych[4].
Przypisy
- ↑ Wużet. Robotnik w obronie Lwowa. „Pobudka”, s. 5–7, 22 listopada 1928. [dostęp 2014-10-21]. (pol.).
- ↑ n, Katlewicz Marian Stefan (Kay) [online], Lista Krzystka - Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii 1940-1947, 1 marca 2014 [dostęp 2024-08-14] (pol.).
- ↑ https://gdynia.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=70303&inni=0&cinki=1 [dostęp 2020-06-03]
- ↑ Karol Mosler: O Śląskim Płucosercu. [dostęp 2017-07-28].
Linki zewnętrzne
- Strona Wydziału Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej
- Historia Śląskiego Płucoserca. [dostęp 2013-02-05].
- Wycinki prasowe. [dostęp 2013-02-05].
- Znani Polacy pochodzący ze Stanisławowa. [dostęp 2021-09-25].