1940 Mareşal Töreni
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Generaal-veldmaarschalkceremonie_van_1940.png/300px-Generaal-veldmaarschalkceremonie_van_1940.png)
1940 mareşal töreni, Berlin'deki Kroll Opera Binası'nda düzenlenen ve Adolf Hitler'in 19 Temmuz 1940'ta on iki generali Generalfeldmarschall ("mareşal") rütbesine terfi ettirdiği bir terfi törenini ifade eder. Bu, II. Dünya Savaşı'nda Hitler'in askeri başarılarından dolayı ilk kez mareşal atamasıydı.
Prestijli mareşal rütbesi Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra yasaklanmıştı Almanya'nın yeniden silahlanmasının bir parçası olarak rütbe yeniden canlandırıldı. Hitler, Berlin'deki tören sırasında, Fransa Savaşı'ndaki hızlı zaferdeki rolleri ve moral yükseltmeleri nedeniyle seçilmiş on iki generali mareşalliğe terfi ettirdi. Törende Wehrmacht'ın gücü ve prestiji vurgulandı; Fransa'nın Avrupa'nın en güçlü ordusuna sahip olduğu düşünülüyordu, ancak sadece altı hafta içinde aşağılayıcı bir şekilde mağlup edilmişti.
Aynı tören sırasında, 1938'den beri Generalfeldmarschall olan Hermann Göring, kendisi için özel olarak yeni oluşturulan Reichsmarschall rütbesine terfi etti.
Feldmareşal
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/Von_Kluge_marshal%27s_baton.jpg/250px-Von_Kluge_marshal%27s_baton.jpg)
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Weimar Cumhuriyeti'nde prestijli mareşal rütbesi, Versailles Antlaşması'nın diğer kısıtlamalarının yanı sıra yasaklandı Hitler ve Nazi Partisi Ocak 1933'te ulusal iktidara geldikten sonra orduyu genişletmeye başladılar; Hitler'in ordunun gücünü ve prestijini yeniden sağlama arzusunun bir parçasıydı.[1] 1936'da mareşal rütbesini yeniden canlandırdı. Almanya'daki en yüksek ve en prestijli askeri rütbeydi ve başlangıçta yalnızca Savaş Bakanı ve Başkomutan Werner von Blomberg'in kullanımına yönelikti[2] Bir Alman mareşalini ayıran geleneksel özellik, süslü bir şekilde dekore edilmiş bir sopaydı.[3] Daha somut faydalar arasında ömür boyu yıllık 36.000 Reichsmark maaşı (bir Mareşalin asla emekli olmayacağı, ancak kalıcı olarak aktif görevde kalacağı kabul edilirdi) ve tüm kazançların gelir vergisinden muaf olması yer alıyordu[4]
Tören
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/WMacht_H_OF10_GenFeldmarschall01_1942.svg/100px-WMacht_H_OF10_GenFeldmarschall01_1942.svg.png)
Avrupa'nın en güçlü ordusu olduğu düşünülen Fransız Ordusunun[5] ve Aşağı Ülkelerin Haziran 1940'taki hızlı yenilgisinden heyecan duyan Hitler, bu olayı büyük bir terfi töreniyle kutlamak istedi.[6] Ayrıca terfilerin geleneksel Alman Genelkurmay Başkanlığı üzerindeki etkisini güçlendireceğini de umuyordu[4] Zaferde önemli rol oynayan, terfi için seçilen on iki general şunlardı (Fransa Muharebesi sırasında işgal ettikleri konumla):
- Albay General Walther von Brauchitsch,[4] Ordu Başkomutanı
- Albay General Fedor von Bock,[7] Ordu B Grubu Komutanı
- Havacılar Generali Albert Kesselring, [4] Hava Filosu 2 Komutanı
- Albay General Wilhelm Keitel,[8] Oberkommando der Wehrmacht Genelkurmay Başkanı ve fiili Savaş Bakanı
- Albay General Günther von Kluge,[9] 4. Ordu Komutanı
- Albay General Wilhelm von Leeb,[10] Ordu C Grubu Komutanı
- Albay General Wilhelm List,[4] 12. Ordu Komutanı
- Albay General Erhard Milch,[4] Reich Havacılık Bakanlığı Dışişleri Baş Müsteşarı (fiili Hava Kuvvetleri Yüksek Komutanlığı)
- Hava Kuvvetleri Başkomutanı Mareşal Hermann Göring
- Albay General Walter von Reichenau,[11] 6. Ordu Komutanı
- Albay General Gerd von Rundstedt,[12] Ordu A Grubu Komutanı
- Havacılar Generali Hugo Sperrle,[4] Hava Filosu 3 Komutanı
- Albay General Erwin von Witzleben,[13] 1. Ordu Komutanı
Özellikle tüm ordu grup komutanları Mareşal rütbesine terfi ettirildi Kesselring ve Sperrle vakasında Albay General rütbesi atlandı.[4] Donanma ve hava kuvvetlerinin başkomutanları sırasıyla Erich Raeder ve Göring, zaten rütbeye (veya sırasıyla eşdeğeri Büyük Amiral) sahip oldukları için Mareşal rütbesine terfi ettirilmediler. Mareşal'in artık eskisi kadar istisnai bir rütbe olmadığı göz önüne alındığında Göring, prestij susuzluğunu gidermek için özel olarak oluşturulmuş Reichsmarschall rütbesine terfi ettirildi. Bu, Göring'i ordunun kıdemli subayı yaptı, ancak onu ordunun ve donanmanın gerçek bir üstü yapmadı. Aynı zamanda Hitler'in belirlenmiş halefi olarak statüsünün de altını çizdi. Nazi döneminde bu rütbeye layık görülen tek kişi oydu ve Nazi rejiminin yıkılmasından sonra bu rütbe kaldırıldı.[4][14]
19 Temmuz 1940'ta Hitler, generalleri Berlin'deki Kroll Opera Binası'nda (Reichstag yangınından sonra Reichstag'a ev sahipliği yapan) bir törene çağırdı.[15][16][6] Britanya'ya yönelik bir barış teklifiyle ilgili konuşmanın ardından Hitler, generallerine pahalı süslü sopalar vererek bizzat ödüllendirdi.[15][3] ve onlara zafere yaptıkları katkılardan dolayı teşekkür etti[17][18]
Tören, Hitler'in askeri başarılarından dolayı mareşal atadığı ilk olaydı ve Almanya'daki başka hiçbir terfi töreni gibi kutlanmadı.[6][19] Savaşın geri kalan beş yılı, Friedrich Paulus'un Hitler tarafından radyo üzerinden verilen terfisi gibi, çoğu törensiz olan on iki terfi daha gördü.[20][4][a]
Sonrası
Terfi eden generallerin tümü, Alman ordusunun İkinci Dünya Savaşı'nda elde ettiği zaferin ilk yıllarında kariyerlerinde daha fazla başarı elde etti. Brauchitsch, Bock, Kesselring, Keitel, Leeb, List, Reichenau, Rundstedt ve Göring, 1941'de Almanya'nın öncülüğündeki Sovyetler Birliği'nin Mihver kuvvetleri tarafından işgalinde belirleyici ve önemli roller oynayacaklardı.[22] Sperrle, savaşın geri kalanını Fransa'daki birliğinde yarı emeklilikte geçirdi.[23] Milch, üretim departmanına devredildi ve savaşın sonuna kadar uçak üretiminden sorumluydu. Reichenau, 1941 sonbaharında Yahudileri hararetle yok etmesinin ardından (Şiddet Emri, Babi Yar) 14 Ocak 1942'de öldü. 1943'te, Doğu Cephesinde bir dizi Alman yenilgisi ve Müttefiklerin İtalya'yı işgal etmesinden sonra, Alman ordusu tüm inisiyatifini kaybetti.[5] Savaş Almanya'nın aleyhine döndükçe, Hitler'in liderliği gerçeklikten giderek koptu; ordunun savunma stratejileri, yavaş kararlar alması ve savunulamaz pozisyonları korumaya yönelik sık sık verdiği talimatlar nedeniyle sıklıkla engellendi[5] Kötüleşen savaş durumuna tepkisi, üstüne generalleri usulsüzce görevden almak oldu; bu, sonuçta törende terfi ettirilen saha mareşallerini etkileyen bir rutindi.[5] Witzleben ve Kluge, 20 Temmuz'da Hitler'e düzenlenen suikast planına dahil olmuşlardı. Suikast girişiminin başarısızlıkla sonuçlanmasının ardından Kluge, 17 Ağustos 1944'te siyanür zehiri alarak intihar etti[9] Girişim başarılı olsaydı Witzleben Wehrmacht'ın Başkomutanı olacaktı. Tutuklandı, rütbesi alındı, sivil mahkemede yargılanmak üzere ordudan ihraç edildi ve idam cezasına çarptırıldı; infaz 8 Ağustos 1944'te gerçekleştirildi[4] 4 Mayıs 1945'te, Nazi Almanyası'nın teslim olmasına bir haftadan az bir süre kala Bock, önceki gün bir RNZAF avcı-bombardıman uçağının açtığı yaralar nedeniyle öldü.
Ayrıca bakınız
Not listesi
- ^ In deciding to promote Paulus during the Battle of Stalingrad, Hitler noted that there was no known record of a Prussian or German field marshal ever having surrendered. The implication was clear: Paulus was to commit suicide. If Paulus surrendered, Hitler implied he would shame Germany's military history. Paulus, nevertheless, surrendered to Soviet forces on 31 January 1943, the day after he was promoted.[21]
Kaynakça
- ^ Weinberg 1970.
- ^ Hakim 1995.
- ^ a b Alford 2003.
- ^ a b c d e f g h i j k Snyder 1994.
- ^ a b c d Rees 2012.
- ^ a b c Mitcham 2009.
- ^ Turney 1971.
- ^ Sandler 2002.
- ^ a b Moczarski 1981.
- ^ Shirer 1960.
- ^ Biesinger 2006.
- ^ Mackenzie 2014.
- ^ Mitcham 2009a.
- ^ Manvell 2011.
- ^ a b Deighton 2008.
- ^ Evans 2008.
- ^ Dear & Foot 2005.
- ^ Ellis 1993.
- ^ Tague 2011.
- ^ Beevor 1998.
- ^ Snyder 1994, s. 112.
- ^ Grazhdan 2011.
- ^ Williamson 2006.