Alessandro Tassoni
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 28 września 1565 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 25 kwietnia 1635 | ||
Narodowość | włoska | ||
Dziedzina sztuki | poezja, literatura | ||
| |||
|
Alessandro Tassoni (ur. 28 września 1565 w Modenie, zm. 25 kwietnia 1635 tamże) – włoski prozaik i poeta.
Urodził się w rodzinie hrabiego Bernardina Tassoniego i jego żony Sigismondi Pellicciari, arystokratów z Modeny. Ojca stracił już w wieku dziesięciu miesięcy, dwa lata później osierociła go matka. Opiekę nad chorowitym chłopcem przejął dziadek Giovanni Pellicciari, a po jego śmierci wujek Marc'Antonio[1]. Tassoni podjął studia prawnicze w Modenie, później uczył się na uniwersytetach w Bolonii i w Pizie, by wreszcie zakończyć edukację na uczelni w Ferrarze. Ponieważ, przebywając przez kilka lat w grupie młodych awanturników, dopuścił się wielu czynów przestępczych, w roku 1595 musiał opuścić Nonantolę[2].
Od roku 1597 był sekretarzem kardynała Ascania Colonny, towarzysząc mu w Rzymie, a w latach 1600-1603 w Hiszpanii. Następnie przebywał w Turynie, na dworze księcia Sabaudii Karola Emanuela I. Później pracował dla kardynała Ludovisiego i, aż do śmierci, dla księcia Franciszka I d’Este[3].
Należał do twórców zdecydowanie zwalczających wszelkie wpływy antyku w literaturze włoskiej. Utrzymywał, że czasy nowożytne pod każdym względem przewyższają starożytność, twórczość Włochów zaś osiągnęła taki poziom artyzmu, że nie mogą się z nią równać ani dzieła dawne, ani też współczesne dokonania europejskie[3]. W jego ocenie poematy Ariosta i Tassa miały większą wartość od eposów Homera, którym zarzucał duże błędy kompozycyjne[4]. Jako surowy krytyk i zagorzały polemista poruszał w swoich Pensieri diversi rozmaite zagadnienia z zakresu polityki, piśmiennictwa, etyki, teologii i fizyki. Ceniono jego komentarze do dzieł Petrarki oraz zawarte w Filippiche wypowiedzi wymierzone przeciwko hiszpańskiemu najeźdźcy[3]. Pozostawił także nieukończony poemat epicki L’Oceano, sławiący odkrycie Ameryki i wzorowany na Luzjadach Camõesa[5].
Za arcydzieło Tassoniego uchodzi pisany oktawą poemat heroikomiczny w dwunastu księgach Wiadro porwane, humorystyczny opis zatargu Modeńczyków z Bolończykami, którego powodem było drewniane wiadro zabrane z miejskiej studni podczas najazdu w roku 1325. Wyraźny kontrast między błahym źródłem konfliktu a jego realistycznie przedstawionymi konsekwencjami nadaje całemu utworowi zabarwienie groteskowe. Tassoni ukazując z satyryczną przesadą rozmaite problemy ówczesnej włoskiej rzeczywistości, przedstawił zarazem obrazki z życia mieszczan, plebsu i arystokracji. Jednocześnie, parodiując starogrecką tradycję, wprowadził do utworu grupę antycznych bogów komentujących przebieg wojny[6]. Pełen kontrastów jest także język utworu, miejscami wyszukany i podniosły, miejscami potoczny i pełen wulgaryzmów. Poemat Tassoniego rozpowszechniany był już w roku 1614. Wydany został po zaakceptowaniu przez cenzurę kościelną w roku 1630[7].
Główne dzieła
- Considerazioni sopra le rime del Petrarca, 1611 (Rozważania nad wierszami Petrarki)
- Pensieri diversi, 1612 (Myśli rozmaite)
- Filippiche, 1614-1625 (Filipiki)
- Risposta al Soccino, 1617 (Odpowiedź Socynowi)
- Paragone degli ingegni antichi e moderni, 1620 (Porównanie geniuszów antycznych i współczesnych)
- Oceano, 1620 (Ocean)
- Manifesto intorno le relazioni passate tra esso ed i principi di Savoia, 1622 (Manifest o związkach między samym sobą a książętami sabaudzkimi)
- Wiadro porwane, 1630 (La secchia rapita, pierwszą księgę poematu przełożył Ignacy Krasicki, przekład Józefa Brykczyńskiego opublikowano w roku 1818)
Przypisy
- ↑ Vittorio G.Rossi, Tassoni, Edizioni Alpes, Milano 1931, s. 5-8.
- ↑ Vittorio G.Rossi, Tassoni, Edizioni Alpes, Milano 1931, s. 12-23.
- ↑ a b c Walerian Preisner, Alessandro Tassoni, [w:] Mały słownik pisarzy włoskich, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 192.
- ↑ Józef Heistein, Historia literatury włoskiej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1987, s. 124.
- ↑ Walerian Preisner, Alessandro Tassoni, [w:] Mały słownik pisarzy włoskich, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 193.
- ↑ Julian Maślanka, Wstęp, [w:] Ignacy Krasicki, Myszeidos. Pieśni X, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1982, s. XIII-XIV.
- ↑ Krzysztof Żaboklicki, Historia literatury włoskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 179.
- ISNI: 000000012100659X
- VIAF: 36932505
- LCCN: n50008625
- GND: 118753959
- BnF: 12028534g
- SUDOC: 028453085
- SBN: CFIV007806
- NLA: 35711836
- NKC: mzk2008463824
- BNE: XX1044777
- NTA: 070648123
- BIBSYS: 90632580
- CiNii: DA0320098X
- Open Library: OL115731A
- PLWABN: 9810659088905606
- NUKAT: n2004044474
- J9U: 987007463257305171
- NSK: 000372380
- CONOR: 170561891
- ΕΒΕ: 169111
- RISM: people/30035541
- PWN: 3985615
- Britannica: biography/Alessandro-Tassoni
- Treccani: alessandro-tassoni
- NE.se: alessandro-tassoni
- SNL: Alessandro_Tassoni
- Catalana: 0067432
- DSDE: Alessandro_Tassoni
- Hrvatska enciklopedija: 60512