Antonow A-9
![]() Antonow A-9 na znaczku poczty ZSRR | |||
Dane podstawowe | |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Producent | Antonow | ||
Konstruktor | Oleg Antonow | ||
Typ | szybowiec | ||
Konstrukcja | drewniana | ||
Załoga | 1 | ||
Historia | |||
Data oblotu | 1948 | ||
Liczba egz. | 27 | ||
Dane techniczne | |||
Wymiary | |||
Rozpiętość | 16,24 m | ||
Wydłużenie | 19,2 | ||
Długość | 6,4 m | ||
Wysokość | 1,49 m | ||
Powierzchnia nośna | 13,45 m² | ||
Profil skrzydła | CAGI R III | ||
Masa | |||
Własna | 310 kg | ||
Użyteczna | 100 kg | ||
Startowa | 410 kg | ||
Osiągi | |||
Prędkość minimalna | 55 km/h | ||
Prędkość dopuszczalna | 240 km/h | ||
Prędkość holowania | 140 km/h | ||
Prędkość min. opadania | 0,8 m/s | ||
Doskonałość maks. | 30 przy 85 km/h | ||
Dane operacyjne | |||
Użytkownicy | |||
ZSRR | |||
|
Antonow A-9 (ros. Антонов А-9) – radziecki szybowiec wyczynowy zbudowany w biurze konstrukcyjnym Antonowa.
Historia
Biuro konstrukcyjne Antonowa, na podstawie szybowca Rot Front-7, opracowało konstrukcję oznaczoną jako A-9. W nowym szybowcu, dla poprawy aerodynamiki, zrezygnowano z płozy podkadłubowej. A-9 lądował na odpowiednio ukształtowanej i wzmocnionej dolnej części kadłuba. Budowę prototypu zakończono w Nowosybirsku w 1948 r., po oblocie uruchomiono produkcję seryjną. W jej wyniku zbudowano 27 egzemplarzy szybowca. W sierpniu 1950 r. szybowiec został wykorzystany podczas pierwszych powojennych mistrzostw szybowcowych zorganizowanych w ZSRR. Na szybowcu ustanowiono kilka rekordów świata. 23 czerwca 1951 r. pilotka Pylajewa wykonała przelot docelowo-powrotny na odległość 226,216 km. 24 czerwca pilot Miednikow na trasie trójkąta o obwodzie 100 km uzyskał prędkość 77,141 km/h. 20 lipca szybowniczka Samosadowa wykonała przelot docelowy na odległość 364,035 km[1].
W toku prac rozwojowych opracowano wersję A-9 bis, w której zastosowano dwudzielne skrzydło. Prototyp tej wersji oblatano w 1955 r.[2]
W 1954 r. A-9 wzięły udział w Międzynarodowych Zawodach Szybowcowych rozgrywanych w Lesznie[3]. Jeden z egzemplarzy użytkowanych przez radzieckich zawodników został poważnie uszkodzony podczas przygodnego lądowania. Po naprawie, przeprowadzonej w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym, został zarejestrowany w Polsce ze znakami SP-1597[4]. W 1956 r. został wystawiony do startu w III Szybowcowych Mistrzostwach Polski. 5 maja 1957 Sławomir Makaruk na tym szybowcu wykonał przelot otwarty na dystansie 678,5 km, czym wypełnił ostatni warunek do diamentowej odznaki szybowcowej[5]. Wkrótce potem został rozbity podczas lotu treningowego[4].
Konstrukcja
Antonow A-9 był jednomiejscowym szybowcem wyczynowym w układzie górnopłatu o konstrukcji drewnianej. Kadłub o konstrukcji podłużnicowej, opartej na 23 wręgach. Kabina pilota osłonięta wiatrochronem i zdejmowaną osłoną. Fotel z regulacją położenia, pilot zajmował pozycję siedzącą. Skutkowało to dużym przekrojem poprzecznym kadłuba. Statecznik pionowy był ostatnią sekcją kadłuba. Usterzenie poziome wolnonośne, dwudzielne. Skrzydło jednodźwigarowe, trójdzielne z centropłatem zamocowanym na stałe do kadłuba. Kryte sklejką do dźwigara a dalej płótnem, wyposażone w lotki o pokryciu płóciennym. Hamulce aerodynamiczne typu DFS zamontowane na górnej i dolnej powierzchni płata. Podwozie stanowiła wzmocniona dolna krawędź kadłuba, do startu stosowano odrzucany dwukołowy wózek[6].
Przypisy
- ↑ А-9. Уголок неба. [dostęp 2023-09-23]. (ros.).
- ↑ The ANTONOV A-9. Scale Soaring UK. [dostęp 2023-09-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-26)]. (ang.).
- ↑ Skrzydlata Polska 1954 ↓, s. 388.
- ↑ a b Kubalańca, Witkowski 2009 ↓, s. 89.
- ↑ Jędrzejewski 2014 ↓, s. 369.
- ↑ Kubalańca, Witkowski 2009 ↓, s. 89-90.
Bibliografia
- Jerzy Jędrzejewski: Polscy piloci doświadczalni. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa, 2014. ISBN 978-83-63539-05-4. OCLC 883576680.
- Jerzy Kubalańca, Ryszard Witkowski: Zagraniczne szybowce w Polsce. Sandomierz: Stratus, 2009. ISBN 978-83-89450-85-2. OCLC 750926885.
- Spotkanie uczuć i pokoju. „Skrzydlata Polska”. 25/1954, 20 czerwca 1954. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783.