Glicynia japońska
![]() | |||
Systematyka[1][2] | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | rośliny | ||
Podkrólestwo | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Nadklasa | okrytonasienne | ||
Klasa | Magnoliopsida | ||
Nadrząd | |||
Rząd | bobowce | ||
Rodzina | bobowate | ||
Podrodzina | |||
Rodzaj | glicynia | ||
Gatunek | glicynia japońska | ||
Nazwa systematyczna | |||
Wisteria floribunda (Willd.)DC. Prodr. 2:390. 1825 | |||
|
Glicynia japońska, glicynia kwiecista, słodlin japoński, wisteria japońska (Wisteria floribunda (Willd.)DC.) – gatunek wysokiego ozdobnego pnącza, należący do rodziny bobowatych. Roślina występuje w stanie dzikim w Japonii, jest uprawiana w wielu krajach świata[3]. Nazwa wisteria wywodzi się od nazwiska amerykańskiego anatoma – Caspara Wistara.
Morfologia
- Pokrój
- Kwitnące pnącze o silnym wzroście, lewoskrętnie wijące się pędami (przeciwnie do ruchu wskazówek zegara). Osiąga wysokość około 8 m i więcej.
- Liście
- Całobrzegie, nieparzystopierzastozłożone z 13–15(–19) listków, skrętoległe, kształtu eliptycznego lub wąskojajowate, zaostrzone (4–8 cm długości). Dojrzałe raczej nagie. Na długopędach występują tępe, cierniste przylistki.
- Kwiaty
- Kwitnie od maja do czerwca. Kwiaty motylkowe, dość małe (1,7–1,9 cm długości), bladofioletowe lub fioletowoniebieskie, pachnące, z żagielkiem do 2 cm średnicy. Są zebrane w zwisające długie grona (10–)20–50 cm długości. Rozkwitają z reguły około dwóch tygodni po glicynii chińskiej. Roślina czasem powtarza kwitnienie późnym latem.
- Owoce
- Spłaszczone, grubościenne i twarde strąki długości 12–15 cm, owłosione, zwężające się ku nasadzie. Wiszą zamknięte na gałęziach do wiosny.
- Korzeń
- Jak u wszystkich roślin motylkowych, korzenie mają zgrubienia zaopatrujące roślinę w związki azotowe (bakterie brodawkowe, wykorzystujące azot atmosferyczny).
Zastosowanie i uprawa
- Roślina ozdobna: Kwitnące, duże, silnie rosnące pnącze ogrodowe, sadzone przy ścianach i pergolach o mocnej konstrukcji. Niekiedy spotykane są formy półpienne tego pnącza. Pędy silnie drewnieją i tworzą niekiedy mocne pnie.
- Wymagania: Glicynia potrzebuje świeżej, piaszczystej, wilgotnej gleby i nawożenia obornikiem oraz nawozami fosforowymi i gleby odkwaszonej (wapnujemy). Choć gatunek ten jest uważany za najodporniejszy z glicynii, wymaga przykrycia na zimę, gdyż jest mało odporna na mrozy (pąki kwiatowe marzną przy -18 °C).
- Uprawa: Rozmnażane z siewu kwitną dopiero po kilkunastu latach. Rozmnaża się więc przez odkłady powtarzane lub przez ukorzenianie 1-rocznych pędów, które następnie tnie się na sadzonki. Rośliny szczepi się również w sarnią nóżkę na odcinkach korzeni Wisteria sinensis, lub przez stosowanie, dotyczy to przede wszystkim odmian bogato kwitnących.
- 'Longissima Alba' – odmiana o kwiatach białych w gronach do 35 cm,
- 'Alba' = 'Shiro Noda' – kwiaty białe w gronach do 60 cm długości
- 'Rosea' = 'Honbeni' = 'Honko'– odmiana o kwiatach różowych z purpurowym żagielkiem, intensywnie pachnących, w gronach do 45 cm długości,
- 'Macrobotrys' = 'Kyushaku' = 'Multijuga' = 'Naga Noda' – odmiana ta w Japonii ma grona kwiatowe osiągające długość do 160 cm!; kwiaty liliowoniebieskie
- 'Black Dragon' = 'Royal Purple' = 'Kokuryu' – kwiaty podwójne, ciemnopurpurowe – grona 30–50 cm
- 'Double Black Dragon' = 'Violacea Plena' – pełne, fioletowoniebieskie kwiaty.
Przypisy
- ↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- ↑ Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Fabales, [w:] Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-09-23] (ang.).
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-12].
Bibliografia
- Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: Multico Oficyna Wydaw., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
- GeoffreyG. Burnie GeoffreyG. i inni, Botanica. Ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag GmbH, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134 .
- Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wydaw. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
- BioLib: 194155
- EoL: 704192
- EUNIS: 172116
- Flora of North America: 200012367
- GBIF: 2977323
- identyfikator iNaturalist: 170331
- IPNI: 525791-1
- ITIS: 27020
- NCBI: 3922
- Plant Finder: 368417
- identyfikator Plant List (Royal Botanic Gardens, Kew): ild-9127
- Plants of the World: urn:lsid:ipni.org:names:525791-1
- Tela Botanica: 72988
- identyfikator Tropicos: 13052771
- USDA PLANTS: WIFL
- CoL: 5C2HC