Konklawe 1903
![]() | |
Daty i miejsce | |
31 lipca – 4 sierpnia 1903 | |
Kaplica Sykstyńska, Rzym | |
Główne postacie | |
Dziekan | |
---|---|
Kamerling | |
Protoprezbiter | José Sebastião Neto OFMDisc |
Protodiakon | Luigi Macchi |
Wybory | |
Liczba głosowań | 7 |
Liczba elektorów • uczestnicy • nieobecni |
|
Ekskluzywa | Jan Duklan Puzyna |
Wybrany papież | |
![]() | |
Giuseppe Melchiorre Sarto Przybrane imię: Pius X |
Konklawe 31 lipca – 4 sierpnia 1903 – zgromadzenie kardynałów zwołane po śmierci Leona XIII. Konklawe zakończyło się wyborem kard. Giuseppe Melchiorre Sarto, który przybrał imię – Piusa X. Było to ostatnie konklawe, w trakcie którego doszło do zgłoszenia przez mocarstwo katolickie oficjalnej ekskluzywy wobec jednego z kandydatów na papieża.
Lista uczestników
W konklawe wzięło udział 62 z 64 kardynałów:
- Luigi Oreglia di Santo Stefano (Włochy; nominacja 22 grudnia 1873) – kardynał biskup Ostia e Velletri; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Świętej Kongregacji ds. Ceremoniału; komendatariusz opactwa terytorialnego Tre Fontane
- Serafino Vannutelli (Włochy; 14 marca 1887) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; penitencjariusz większy; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji
- Vincenzo Vannutelli (Włochy; 30 grudnia 1889) – kardynał biskup Palestriny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Silvestro in Capite; prefekt Świętej Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; protektor Portugalii
- Mario Mocenni (Włochy; 16 stycznia 1893) – kardynał biskup Sabiny
- Francesco di Paola Satolli (Włochy; 29 listopada 1895) – kardynał biskup Frascati; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Studiów
- Antonio Agliardi (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał biskup Albano; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Lorenzo in Damaso; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
- José Sebastião Neto OFMDisc (Portugalia; 24 marca 1884) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; patriarcha Lizbony
- Alfonso Capecelatro CO (Włochy; 27 lipca 1885) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; arcybiskup Kapui
- Benoit-Marie Langenieux (Francja; 7 czerwca 1886) – kardynał prezbiter S. Giovanni a Porta Latina; arcybiskup Reims
- James Gibbons (Stany Zjednoczone; 7 czerwca 1886) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; arcybiskup Baltimore
- Mariano Rampolla del Tindaro (Włochy; 14 marca 1887) – kardynał prezbiter S. Cecilia; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Sanktuarium Loreto; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; prefekt Fabryki Świętego Piotra; przewodniczący Papieskiej Komisji Biblijnej; przewodniczący Rady ds. Patrymonium Stolicy Apostolskiej; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie
- François-Marie-Benjamin Richard de la Vergne (Francja; 24 maja 1889) – kardynał prezbiter S. Maria in Via; arcybiskup Paryża
- Pierre-Lambert Goossens (Belgia; 24 maja 1889) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; arcybiskup Mechelen i prymas Belgii
- Anton Josef Gruscha (Austro-Węgry; 1 czerwca 1891) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angeli; arcybiskup Wiednia
- Angelo Di Pietro (Włochy; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter S. Alessio; prodatariusz Jego Świątobliwości
- Michael Logue (Wielka Brytania; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace; arcybiskup Armagh i prymas Irlandii
- Kolos Ferenc Vaszary OSBHung (Austro-Węgry; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter Ss. Silvestro e Martino ai Monti; arcybiskup Esztergom i prymas Węgier
- Georg Kopp (Niemcy; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura; biskup Wrocławia
- Adolphe-Louis-Albert Perraud CO (Francja; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli; biskup Autun
- Victor-Lucien-Sulpice Leçot (Francja; 12 czerwca 1893) – kardynał prezbiter S. Pudenziana; arcybiskup Bordeaux
- Giuseppe Sarto (Włochy; 12 czerwca 1893) – kardynał prezbiter S. Bernardo alle Terme; patriarcha Wenecji
- Ciriaco María Sancha y Hervás (Hiszpania; 18 maja 1894) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio; arcybiskup Toledo i prymas Hiszpanii; patriarcha Indii Zachodnich
- Domenico Svampa (Włochy; 18 maja 1894) – kardynał prezbiter S. Onofrio; arcybiskup Bolonii
- Andrea Carlo Ferrari (Włochy; 18 maja 1894) – kardynał prezbiter S. Anastasia; arcybiskup Mediolanu
- Girolamo Maria Gotti OCD (Włochy; 29 listopada 1895) – kardynał prezbiter S. Maria della Scala; prefekt generalny Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrządków Wschodnich
- Achille Manara (Włochy; 29 listopada 1895) – kardynał prezbiter S. Pancrazio; biskup Ankony
- Salvador Casañas y Pagès (Hiszpania; 29 listopada 1895) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta; arcybiskup Barcelony
- Domenico Ferrata (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał prezbiter S. Prisca; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników
- Serafino Cretoni (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów
- Giuseppe Prisco (Włochy; 30 listopada 1896) – kardynał prezbiter S. Sisto; arcybiskup Neapolu
- José María Martín de Herrera y de la Iglesia (Hiszpania; 19 kwietnia 1897) – kardynał prezbiter S. Maria in Transpontina; arcybiskup Santiago de Compostela
- Pierre-Hector Coullie (Francja; 19 kwietnia 1897) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
- Guillaume-Marie-Joseph Labouré (Francja; 19 kwietnia 1897) – kardynał prezbiter S. Maria Nuova e S. Francesca in Foro Romano; arcybiskup Rennes
- Giovanni Battista Casali del Drago (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter S. Maria della Vittoria
- Francesco di Paola Cassetta (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter S. Crisogono; komendatariusz diakonii Ss. Vito, Modesto e Crescenzia
- Alessandro Sanminiatelli-Zabarella (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter Ss. Marcellino e Pietro; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów
- Gennaro Portanova (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter S. Clemente; arcybiskup Reggio di Calabria
- Giuseppe Francica Nava di Bontifé (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; arcybiskup Katanii
- François-Désiré Mathieu (Francja; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter S. Sabina
- Pietro Respighi (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Archeologii Sakralnej
- Agostino Richelmy (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter S. Eusebio; arcybiskup Turynu
- Sebastiano Martinelli OESA (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter S. Agostino
- Casimiro Gennari (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter S. Marcello
- Lev Skrbenský z Hříště (Austro-Węgry; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio; arcybiskup Pragi i prymas Czech
- Giulio Boschi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; arcybiskup Ferrary
- Jan Duklan Puzyna (Austro-Węgry; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter Ss. Vitale, Gervasio e Protasio; biskup Krakowa
- Bartolomeo Bacilieri (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all’Isola; biskup Werony
- Carlo Nocella (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter S. Callisto
- Beniamino Cavicchioni (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli
- Andrea Aiuti (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter bez tytułu
- Emidio Taliani (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter bez tytułu
- Sebastián Herrero y Espinosa de los Monteros (Hiszpania; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Walencji
- Johannes Katschthaler (Austro-Węgry; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Salzburga i prymas Germanii
- Antonius Hubert Fischer (Niemcy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; arcybiskup Kolonii
- Luigi Macchi (Włochy; 11 lutego 1889) – kardynał diakon S. Maria in Via lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; sekretarz ds. Brewe Apostolskich; administrator opactwa Subiaco
- Andreas Steinhuber SJ (Niemcy; 16 stycznia 1893) – kardynał diakon S. Agata alla Suburra; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu
- Francesco Segna (Włochy; 18 maja 1894) – kardynał diakon S. Maria in Portico; archiwista Stolicy Apostolskiej
- Raffaele Pierotti OP (Włochy; 30 listopada 1896) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano; przewodniczący Komisji ds. Oceny Nowych Instytutów
- Francesco Salesio della Volpe (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro
- José de Calasanz Vives y Tutó OFMCap (Hiszpania; 19 czerwca 1899) – kardynał diakon S. Adriano
- Luigi Tripepi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał diakon S. Maria in Domnica; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii
- Felice Cavagnis (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał diakon S. Maria ad Martyres
Trzydziestu ośmiu elektorów pochodziło z Włoch, siedmiu z Francji, po pięciu z Austro-Węgier (w tym Polak Jan Puzyna) i Hiszpanii, trzech z Niemiec i po jednym z Portugalii, Belgii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Wszyscy byli nominatami Leona XIII z wyjątkiem dziekana Luigiego Oreglii di Santo Stefano, którego mianował jeszcze Pius IX.
Nieobecni
Dwóch Kardynałów, obaj z nominacji Leona XIII:
- Michelangelo Celesia OSBCas (Włochy; 10 listopada 1884) – kardynał prezbiter S. Marco; arcybiskup Palermo
- Francis Patrick Moran (Australia; 27 lipca 1885) – kardynał prezbiter S. Susanna; arcybiskup Sydney
Początek konklawe
Po śmierci papieża Leona XIII (20 lipca 1903 roku) w Kaplicy Sykstyńskiej w dniu 31 lipca zebrało się konklawe. Niekwestionowanym faworytem był wówczas kardynał Rampolla, o którym jeszcze za życia Leona XIII mówiono jako o potencjalnym następcy św. Piotra. Rampolla był oskarżany przez swych przeciwników o przynależność do loży masońskiej.
Weto cesarza Austrii
Gdy 2 sierpnia przystępowano do kolejnego głosowania, o głos poprosił biskup Krakowa, kard. Jan Puzyna. "Mam zaszczyt – mówił – (...) podać do wiadomości w imieniu oraz na podstawie autorytetu jego Apostolskiego Majestatu Franciszka Józefa (...), że Jego Majestat, zamierzając skorzystać ze starożytnego prawa i przywileju, oznajmia wykluczające weto przeciwko najdostojniejszemu mojemu panu kardynałowi Marianowi Rampolli del Tindaro." Gdy do głosu doszedł Luigi Oreglia, będący dziekanem, oznajmił: "Ta informacja nie może być przyjęta ani z tytułu oficjalnego, ani z tytułu nieoficjalnego, i nie będzie brana pod uwagę." Wielu kardynałów tę decyzję oklaskiwało, podczas gdy francuski kardynał, Desire Mathieu, krzyknął nawet "Brawo!". Po tym wszystkim wstał kard. Rampolla i odrzekł: "Przykro mi, że przez władzę świecką został dokonany poważny zamach na wolność Kościoła w zakresie papieskich wyborów oraz na godność Świętego Kolegium, i ja się temu energicznie sprzeciwiam."
Mimo weta, w następnym głosowaniu Rampolla dostał aż 30 głosów, ale od tego momentu systematycznie tracił głosy na rzecz Giuseppe Sarto z Wenecji.
Wyniki głosowań
Poniżej wyniki poszczególnych głosowań[1]:
- Pierwsze (1 sierpnia rano):
- Rampolla – 24 głosy
- Gotti – 17
- Sarto – 5
- S. Vanutelli – 4
- Oreglia, di Pietro i Capeceltaro – po 2
- Agliardi, Cassetta, Richelmy, Portanova, Ferrata i Segna – po 1
- Drugie (1 sierpnia po południu):
- Rampolla – 29
- Gotti – 16
- Sarto – 10
- Richelmy – 3
- Capecelatro – 2
- S. Vanutelli i Segna – po 1
- Trzecie (2 sierpnia rano, w jego trakcie zgłoszenie weta przez Puzynę):
- Rampolla – 29
- Sarto – 21
- Gotti – 9
- Oreglia, di Pietro i Capecelatro – po 1
- Czwarte (2 sierpnia po południu):
- Rampolla – 30
- Sarto – 24
- Gotti – 3
- Oreglia i di Pietro – po 2
- Capecelatro – 1
- Piąte (3 sierpnia rano, jeden głos nieważny):
- Sarto – 27
- Rampolla – 24
- Gotti – 6
- Oreglia, Capecelatro, di Pietro i Prisco – po 1
- Szóste (3 sierpnia po południu, nadal jeden głos nieważny):
- Sarto – 35
- Rampolla – 16
- Gotti – 7
- Oreglia – 2
- Capecelatro – 1
- Siódme (4 sierpnia rano):
- Sarto – 50
- Rampolla – 10
- Gotti – 2
Wybór
4 sierpnia na tron Piotrowy wybrano kardynała Giuseppe Melchiorre Sarto, czyli papieża Piusa X, który w 1904 roku wydał Konstytucję Apostolską "Commisium nobis", w której potępił i zakazał pod groźbą ekskomuniki stosowania ekskluzywy państwowej.
Przypisy
- ↑ Cesare De Agostini "Konklawe XX wieku. Kulisy wyborów papieży", Wyd. M, Kraków 2005, s. 320
Linki zewnętrzne
- Kardynał Puzyna a wybór Piusa X
- Pius X papieżem polskiego pochodzenia?. haggard.w.interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-10)].
- Lista uczestników konklawe na stronie Salvadora Mirandy o kardynałach św. Kościoła Rzymskiego
- Commissum Nobis (łac.)
- p
- d
- e
XI wiek | |
---|---|
XII wiek | |
XIII wiek | |
XIV wiek | |
XV wiek | |
XVI wiek | |
XVII wiek | |
XVIII wiek | |
XIX wiek | |
XX wiek | |
XXI wiek |