Ludwik Łętowski
Biskup tytularny Ioppe | |||
![]() | |||
| |||
Kraj działania | Polska | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 13 września 1786 | ||
Data i miejsce śmierci | 25 sierpnia 1868 | ||
Biskup pomocniczy krakowski | |||
Okres sprawowania | 1845–1868 | ||
Administrator apostolski diecezji krakowskiej | |||
Okres sprawowania | 1841–1849 | ||
Wyznanie | katolicyzm | ||
Kościół | |||
Prezbiterat | 1818 | ||
Sakra biskupia | 17 czerwca 1845 | ||
|
Data konsekracji | 17 czerwca 1845 |
---|---|
Konsekrator | Kazimierz Roch Dmochowski |
Współkonsekratorzy | Walenty Maciej Tomaszewski |
Ludwik Łętowski, pseudonim „Bartłomiej Podgórzanin” (ur. 13 września 1786[1] w Bobowej na Sądecczyźnie, zm. 25 sierpnia 1868 roku[2] w Krakowie) – biskup pomocniczy krakowski, historyk i literat, członek Senatu Rzeczypospolitej Krakowskiej.
Życiorys
Urodził się jako syn Franciszka Łętowskiego herbu Ogończyk z Łętowa i Teresy z Balickich. W 1806 r. uczeń szkoły oficerskiej w Wiedniu. Od 1811 r. porucznik w wojsku Księstwa Warszawskiego. Od 1815 r. w armii Królestwa Kongresowego. W Wilnie dostał się do niewoli. Wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach w 1816 r. Święcenia kapłańskie przyjął w 1818 r. Był proboszczem[3] w Końskich, a od 1821 roku wykładał w kieleckim seminarium historię i teologię.
W 1825 r. mianowany kanonikiem krakowskim, od 1841 r. administrator diecezji krakowskiej, następnie jej biskup pomocniczy, był biskupem tytularnym Joppy. W czasie powstania krakowskiego 1846 r. zalecał uległość wobec zaborcy, następnie uciekł do Wiednia. W 1848 r. zrzekł się administrowania częścią kielecką diecezji, rok później również częścią krakowską i poświęcił pracy naukowej i działalności charytatywnej.
W swych Wspomnieniach pamiętnikarskich zawarł wiele ciekawych informacji na temat swej młodości w Bobowej, którą w 1806 r. sprzedał Michałowi Miłkowskiemu – dziedzicowi Siedlisk. Żywo uczestniczył w życiu kulturalnym i towarzyskim Krakowa, prowadząc przy ulicy Kanoniczej salon, w którym bywali: Aleksander Fredro, Wincenty Pol, Lucjan Siemieński, Karolina Wojnarowska.
Doktor honoris causa teologii (1829) na Uniwersytecie Jagiellońskim[4].
Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy w 1829 roku[5].
Najważniejsze publikacje
- Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich (4 tomy), Kraków 1852–1853
- Katedra krakowska na Wawelu, Kraków 1859
Pochowany w katedrze wawelskiej, następnie przeniesiony do zabudowań klasztornych Szarytek na Kleparzu.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Łoza podaje datę 24 sierpnia 1786 roku.
- ↑ Łoza podaje datę 25 lipca 1868 roku.
- ↑ Mundur i sutanna…, czyli o koneckim proboszczu Ludwiku Łętowskim [online], konskie.org.pl [dostęp 2017-08-30] .
- ↑ Poczet. uj.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-12)].
- ↑ Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, nr 8, r. IX, Warszawa, sierpień 1930, s. 167.
Bibliografia
- Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna Wydawnictwa Gutenberga. [T.] 9. Kraków: reprint „Gutenberg-Print”, 1994, s. 226. ISBN 8-85176-012-6.
Linki zewnętrzne
- Mieczysław Żywczyński, Początek rządów X. Ludwika Łętowskiego w diecezji krakowskiej
- Prace Ludwika Łętowskiego w serwisie Polona.pl
- Ludwik Łętowski [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2018-10-04] (ang.).
- p
- d
- e
Biskupi diecezjalni |
|
---|---|
Biskupi pomocniczy |
|
- PWN: 3935081