Mauro Piacenza
Kardynał prezbiter | |||
![]() Mauro Piacenza (2022) | |||
| |||
Kraj działania | Watykan | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 15 września 1944 | ||
Penitencjariusz większy | |||
Okres sprawowania | 2013–2024 | ||
Prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa | |||
Okres sprawowania | 2010–2013 | ||
Wyznanie | katolicyzm | ||
Kościół | |||
Prezbiterat | 21 grudnia 1969 | ||
Nominacja biskupia | 13 października 2003 | ||
Sakra biskupia | 15 listopada 2003 | ||
Kreacja kardynalska | 20 listopada 2010 | ||
Kościół tytularny | |||
|
Data konsekracji | 15 listopada 2003 | ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | Genua | ||||||||
Miejsce | |||||||||
Konsekrator | Tarcisio Bertone | ||||||||
Współkonsekratorzy | Darío Castrillón Hoyos | ||||||||
| |||||||||
|
Mauro Piacenza (ur. 15 września 1944 w Genui) – włoski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, arcybiskup, przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Dziedzictwa Kulturowego Kościoła w latach 2003–2007, przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Archeologii Sakralnej w latach 2004–2007, sekretarz Kongregacji ds. Duchowieństwa w latach 2007–2010, prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa w latach 2010–2013, kardynał od 2010 (najpierw w stopniu diakona, w 2021 promowany do stopnia prezbitera), penitencjariusz większy w latach 2013–2024.
Życiorys
Święcenia prezbiteriatu przyjął 21 grudnia 1969, jego głównym konsekratorem był kardynał Giuseppe Siri. Został kapłanem archidiecezji Genui i początkowo pracował jako wikariusz w parafiach. Następnie został asystentem kościelnym przy Università degli Studi di Genova, najważniejszej genueńskiej uczelni wyższej, w której sam również wykładał prawo kanoniczne. W 1986 otrzymał godność kanonika. W 1990 został przeniesiony do pracy w Watykanie (Kongregacji ds. Duchowieństwa).
Dziesięć lat później wszedł w skład kierownictwa Kongregacji jako jej podsekretarz. 13 października 2003 papież Jan Paweł II mianował go przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Dziedzictwa Kulturowego Kościoła[1]. W związku z tą nominacją 15 listopada 2003 został wyświęcony na biskupa i otrzymał stolicę tytularną Victoriana. Sakry udzielił mu kardynał Tarcisio Bertone. W sierpniu 2004 stanął na czele Papieskiej Komisji ds. Archeologii[2], a w 2007 powrócił do Kongregacji ds. Duchowieństwa jako jej sekretarz (w związku z tym został jednocześnie wyniesiony do godności arcybiskupa)[3]. 7 października 2010 objął najwyższe stanowisko w Kongregacji – jej prefekta[4]. 20 października 2010 papież Benedykt XVI ogłosił jego nominację kardynalską[5], zaś miesiąc później kreował go kardynałem-diakonem San Paolo alle Tre Fontane[6]. 21 września 2013 został mianowany przez papieża Franciszka penitencjariuszem większym[7], natomiast 6 kwietnia 2024 papież przyjął jego rezygnację w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego[8].
Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.
3 maja 2021 podniesiony przez papieża Franciszka do rangi kardynała prezbitera z zachowaniem tytułu na zasadzie pro hac vice[9].
Przypisy
- ↑ RINUNCIA DEL PRESIDENTE DELLA PONTIFICIA COMMISSIONE PER I BENI CULTURALI DELLA CHIESA E NOMINA DEL SUCCESSORE. press.vatican.va, 2003-10-13. [dostęp 2019-09-22]. (wł.).
- ↑ RINUNCIA DEL PRESIDENTE DELLA PONTIFICIA COMMISSIONE DI ARCHEOLOGIA SACRA E NOMINA DEL SUCCESSORE. press.vatican.va, 2004-08-28. [dostęp 2019-09-22]. (wł.).
- ↑ NOMINA DEL SEGRETARIO DELLA CONGREGAZIONE PER IL CLERO. press.vatican.va, 2007-05-07. [dostęp 2019-09-22]. (wł.).
- ↑ RINUNCIA DEL PREFETTO DELLA CONGREGAZIONE PER IL CLERO E NOMINA DEL SUCCESSORE. press.vatican.va, 2010-10-07. [dostęp 2019-09-22]. (wł.).
- ↑ Gregor Kollmorgen, Pope Benedict Announces Creation of New Cardinals, "New Liturgical Movement" (ang.) [dostęp 2010-10-20]
- ↑ Odbył się konsystorz. ekai.pl, 2010-11-20. [dostęp 2019-09-22].
- ↑ RINUNCIA DEL PENITENZIERE MAGGIORE E NOMINA DEL SUCCESSORE. press.vatican.va, 2013-09-21. [dostęp 2019-09-22]. (wł.).
- ↑ Nomina del Penitenziere Maggiore. press.vatican.va. [dostęp 2024-04-06]. (wł.).
- ↑ Concistoro Ordinario Pubblico per il Voto su alcune Cause di Canonizzazione, 03.05.2021. press.vatican.va. [dostęp 2021-05-09]. (wł.).
Linki zewnętrzne
- Nota biograficzna Mauro Piacenzy na stronie Stolicy Apostolskiej. [dostęp 2024-04-06]. (wł.).
- Nota biograficzna Mauro Piacenzy na stronie penitencjarii Apostolskiej. penitenzieria.va. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-01-16)]. (wł.).
- Mauro Piacenza w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy [dostęp 2023-06-29] (ang.)
- Mauro Piacenza [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2020-03-24] (ang.).
- p
- d
- e
Sekretariat Stanu |
|
---|---|
Dykasterie |
|
Trybunały |
|
- p
- d
- e
Liczba purpuratów wynosi 236 zaś uprawnionych do udziału w Konklawe wynosi 124
(a) – utracił prawa elektorskie, pomimo nie ukończonych 80 lat
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
Prefekci Kongregacji Soborowej |
|
---|---|
Prefekci Kongregacji ds. Duchowieństwa |
|
Prefekci Dykasterii ds. Duchowieństwa |
|
- p
- d
- e
|