Diecezja łowicka
Bazylika katedralna Wniebowzięcia NMP i św. Mikołaja w Łowiczu | |
Państwo |
|
---|---|
Województwo | |
Siedziba | Łowicz |
Wyznanie | |
Kościół | |
Metropolia | |
Katedra | Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny |
Biskup diecezjalny | sede vacante |
Biskup pomocniczy | Wojciech Osial |
Biskup senior | Andrzej Dziuba |
Dane statystyczne (2017[1]) | |
Liczba wiernych | 584 260 |
Liczba kapłanów • w tym diecezjalnych • w tym zakonnych | 410 |
Liczba osób zakonnych | 398 |
Liczba dekanatów | 21 |
Liczba parafii | 167 |
Powierzchnia | 5806 km² |
![]() | |
Strona internetowa |
Diecezja łowicka (łac. Dioecesis Lovicensis) – jedna z dwóch diecezji obrządku łacińskiego w metropolii łódzkiej w Polsce. Ustanowiona przez Jana Pawła II 25 marca 1992 bullą Totus Tuus Poloniae populus (z łac. „Cały Twój lud w Polsce”).
Instytucje
- Kuria diecezjalna
- Sąd biskupi
- Wyższe Seminarium Duchowne w Łowiczu
- Kapituła katedralna
- Caritas diecezjalne
- Archiwum diecezjalne
Biskupi
Osobny artykuł: Biskupi łowiccy.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Wojciech_Osial_%282018%29.jpg/240px-Wojciech_Osial_%282018%29.jpg)
Biskup pomocniczy
- bp Wojciech Osial – od 2016, administrator apostolski sede vacante od 2024
Biskup senior
- bp Andrzej Dziuba – biskup diecezjalny w latach 2004–2024, senior od 2024
Główna świątynia
- Bazylika katedralna Wniebowzięcia NMP i św. Mikołaja w Łowiczu (rocznica poświęcenia: 14 października)
Patroni
- św. Wiktoria, dziewica
- błogosławiony Honorat Koźmiński, zakonnik
Sanktuaria Maryjne na terenie diecezji
- Sanktuarium św. Rodziny w Miedniewicach – wizerunek z 1674, koronowany 6 czerwca 1767 roku przez biskupa Ignacego Krasickiego.
- Sanktuarium w Głogowcu – XVII-wieczna kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, obraz koronowany 14 września 1975 roku przez kard. Stefana Wyszyńskiego.
- Sanktuarium w Szymanowie – figura Matki Bożej Niepokalanej (MB Jazłowiecka) koronowana 9 lipca 1939 roku przez kard. Augusta Hlonda.
- Sanktuarium w Domaniewicach – obraz Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych i Matki Pięknej Miłości, koronowany 8 września 2000 roku przez nuncjusza apostolskiego, abpa Józefa Kowalczyka i biskupa łowickiego Alojzego Orszulika.
- Sanktuarium w Białej Rawskiej – obraz Matki Bożej Miłosiernej, koronowany 12 czerwca 2000 roku przez kard. Józefa Glempa i biskupa łowickiego Alojzego Orszulika.
- Sanktuarium w Suserzu – obraz Matki Boskiej Suserskiej, koronowany 15 sierpnia 2014 roku przez biskupa łowickiego Andrzeja Dziubę, abpa Stanisława Gądeckiego i abpa Marka Jędraszewskiego[2].
Historia
Diecezja łowicka należy do grupy diecezji utworzonych w 1992 roku na skutek reorganizacji podziału administracyjnego Kościoła katolickiego w Polsce. Przed tą datą obszar ten przynależał w większości do archidiecezji warszawskiej, poza tym do diecezji płockiej i łódzkiej. Nowa diecezja ze stolicą biskupią w Łowiczu została utworzona na terenie historycznego Księstwa Łowickiego oraz Ziem: Sochaczewskiej, Kutnowskiej i Rawskiej.
Do najstarszych obiektów sakralnych w diecezji należą romańskie kościoły: św. Idziego w Inowłodziu (XII wiek) oraz archikolegiata w Tumie koło Łęczycy (XII wiek). Miasto Łowicz po raz pierwszy wzmiankowane jest w bulli papieskiej Ex commisso nobis a Deo, zwanej Bullą gnieźnieńską z 1136 roku. Potwierdzono w niej prawo arcybiskupów gnieźnieńskich do posiadania tzw. dóbr łowickich. Od tej pory Łowicz związany był przez wieki z archidiecezją gnieźnieńską i osobą Prymasa Polski. W XIII wieku istniała już siedziba (mansio) arcybiskupa. Łowicka katedra wzniesiona została jako kościół parafialny łowickiego grodu być może już na początku XII wieku. W połowie XIV wieku rozpoczęto na miejscu drewnianego kościoła wznosić nowy w stylu gotyckim. W 1433 roku przy kościele ustanowiono kapitułę. Kolegiata łowicka otaczana była szczególną troską ze strony kolejnych arcybiskupów gnieźnieńskich, którzy rezydowali w Łowiczu, ilekroć różnorakie sprawy domagały się ich obecności w pobliżu Warszawy. W podziemiach katedry spoczęły zwłoki dwunastu arcybiskupów gnieźnieńskich. Świątyni nadano tytuł katedry w roku ustanowienia diecezji, natomiast w 1999 roku papież Jan Paweł II przyznał jej miano bazyliki mniejszej. Kościół stał się również centralnym ośrodkiem archidiakonatu łowickiego, do którego od końca XVI wieku należały dekanaty łowicki, rawski i skierniewicki[3].
Ważną jednostką administracji kościelnej był archidiakonat łęczycki, ustanowiony prawdopodobnie wraz z powołaniem kolegiaty łęczyckiej w 1161 roku. Pod koniec XVI wieku składał się z pięciu dekanatów: kłodawskiego, kutnowskiego, łęczyckiego, tuszyńskiego i zgierskiego. Dekanaty sochaczewski i mszczonowski należały do archidiakonatu warszawskiego (diecezja poznańska). W 1818 roku po zmianach terytorialnych związanych z powstaniem Królestwa Kongresowego, archidiakonaty łęczycki i łowicki zostały włączone do archidiecezji warszawskiej (powstałej 1797 roku). W 1920 roku utworzono diecezję łódzką, do której włączono dekanat łęczycki.
Erygując diecezję łowicką w 1992 roku przydzielono jej następujące dekanaty:
- z archidiecezji warszawskiej: Biała Rawska, Brzozów, Krośniewice, Kutno, Lubochnia, Łowicz - Kolegiata, Łowicz - Św. Ducha, Mszczonów, Rawa Mazowiecka, Skierniewice, Sochaczew, Żychlin, Żyrardów
- z diecezji łódzkiej: Łęczyca, Tum, Stryków (parafie: Dmosin, Głowno, Głowno Osiny, Głowno Zabrzeźnia)
- z diecezji płockiej: Gąbin (parafie: Osmolin, Pacyna, Sanniki, Słubice, Zyck), Gostynin (parafie: Suserz i Trąbki)[4].
Diecezja łowicka w latach 1992–2004 należała do metropolii warszawskiej, a od 2004 roku przynależy do metropolii łódzkiej.
Miasta diecezji
Zobacz też
- Biskupi łowiccy
- Metropolia łódzka
- Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Polsce
- Nuncjatura Stolicy Apostolskiej w Polsce
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Strona informacyjna diecezji łowickiej
- p
- d
- e
- p
- d
- e
rzymskokatolickie | |||||
---|---|---|---|---|---|
greckokatolickie |
|