Newag 19WE
Skład 19WE | |||
Kraj produkcji |
| ||
---|---|---|---|
Producent | Newag Nowy Sącz | ||
Lata budowy | 2008–2010 | ||
Układ osi | Bo’Bo'+2'2'+2'2'+Bo’Bo' | ||
Układ wagonów | s+d+d+s | ||
Wymiary | |||
Masa służbowa | 190 t | ||
Długość | 85 273 mm | ||
Szerokość | 2890 mm | ||
Wysokość | 4205 mm | ||
Średnica kół | 920/870 mm | ||
Napęd | |||
Typ silników | asynchroniczne 3-fazowe EMIT SXT315-L4C | ||
Liczba silników | 8 × 280 kW | ||
Napięcie zasilania | 3 kV DC | ||
Parametry eksploatacyjne | |||
Moc ciągła | 2240 kW | ||
Przyspieszenie rozruchu | 1,2 m/s² | ||
Prędkość konstrukcyjna | 160 km/h | ||
Maksymalna prędkość eksploatacyjna | 130 km/h | ||
System hamulca | Knorr-Bremse + ED | ||
Parametry użytkowe | |||
Wysokość wejścia | 1157 mm | ||
Liczba miejsc siedzących | 182 | ||
Liczba miejsc ogółem | 702 (5 os./m²) | ||
|
Newag 19WE – normalnotorowy czteroczłonowy elektryczny zespół trakcyjny produkowany w latach 2008–2010 w zakładach Newag w Nowym Sączu. Powstały w sumie 4 sztuki, które są eksploatowane w SKM Warszawa.
Prototyp 19WE po dostawieniu dwóch członów środkowych otrzymał oznaczenie 20WE[3].
Historia
Geneza
Po II wojnie światowej w Polsce elektryczne zespoły trakcyjne (EZT) produkowane były aż do 1997 roku tylko przez Pafawag z Wrocławia[4]. Był on producentem m.in. najpopularniejszego w Polsce EZT serii EN57[5]. PaFaWag po prywatyzacji w latach 90. zaprzestał produkcji tego typu pojazdów, a ostatnim wyprodukowanym zespołem był ED73 w 1997[5]. Przez kilka lat w Polsce nie produkowano żadnych EZT.
W tym czasie PKP, a później samorządy kupowały głównie wagony spalinowe i spalinowe zespoły trakcyjne, gdyż w obsłudze linii niezelektryfikowanych dominowały lokomotywy zużywające duże ilości paliwa. Pozwoliło to polskim producentom oraz przewoźnikom na zebranie doświadczenia w produkcji i eksploatacji lekkiego taboru[6]. Dodatkowo modernizowano posiadane przez polskich przewoźników zespoły trakcyjne serii EN57[7].
W 2004 roku Newag we współpracy z firmą Energocontrol Kraków zaprojektował pierwszy EZT własnej konstrukcji – 14WE, do którego produkcji, rozpoczętej rok później, wykorzystywano części ze skasowanych EN57[8]. W 2007 roku we współpracy z tą samą firmą[2], noszącą wówczas nazwę EC Engineering[9], rozpoczęto projektowanie całkowicie nowego składu – 19WE[2].
Produkcja
Newag do budowy prototypu, który powstał ze środków własnych producenta, przystąpił w 2007 roku[10]. Skład został po raz pierwszy zaprezentowany 10 września 2008 podczas XVIII Forum Ekonomicznego w Krynicy-Zdroju[11], a jego światowa premiera (w skróconej 3-członowej wersji) miała miejsce 23 września podczas targów InnoTrans w Berlinie[12].
Wiosną 2009 roku prototypowy egzemplarz wydłużono do wersji sześcioczłonowej oznaczonej typem 20WE. W połowie maja tego samego roku skład ten był testowany na torze doświadczalnym Instytutu Kolejnictwa w Węglewie koło Żmigrodu i otrzymał wówczas świadectwo dopuszczenia do eksploatacji wydane przez UTK[13].
15 czerwca SKM Warszawa zamówiła 4 składy typu 19WE[14]. Do produkcji dwóch pierwszych składów wykorzystano człony z prototypowego 20WE[15].
Zakończenie produkcji
W kolejnych przetargach dla SKM Warszawa pojawił się wymóg niskopodłogowości, dyskwalifikujący 19WE/20WE[16][17]. Pierwszy z tych przetargów, na 13 EZT, wygrała Pesa, która zaproponowała Elfa[18]. Następny, na 6 EZT, ponownie wygrał Newag, jednakże ze względu na wymóg niskopodłogowości, zaproponowano nowy typ – 35WE, nazwany później Impulsem[17]. Wyjściem do powstania nowej konstrukcji był 19WE, oba pociągi mają część wspólnych rozwiązań[19].
Poza warszawskim węzłem kolejowym wysokie perony występują także w węźle trójmiejskim[12] (na liniach obsługiwanych przez PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście). Nie zdecydowano się tam jednak na zakup nowych składów, a na modernizację już posiadanych[20].
Dodatkowe testy
W listopadzie 2010 roku Koleje Dolnośląskie ogłosiły przetarg na dostawę 5 elektrycznych zespołów trakcyjnych[21]. W specyfikacji przetargu znalazł się wymóg wykazania się dostawą 5 EZT posiadających świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji z prędkością 160 km/h. Newag, który nie spełniał tego wymogu odwołał się do Krajowej Izby Odwoławczej, w wyniku czego zmniejszono wymóg doświadczenia do 3 EZT, nie zmieniając jednak warunku związanego z prędkością[22]. Aby sprostać temu wymogowi, Newag wykonał dodatkowe testy jednego z 19WE po dostawieniu fotela dla pomocnika maszynisty. Rezultatem było otrzymanie dopuszczenia do eksploatacji z prędkością 160 km/h, do której pojazd został konstrukcyjnie przygotowany, lecz nie wymagała jej SKM Warszawa[23]. Ostatecznie, 17 października 2011 Koleje Dolnośląskie podpisały z Newagiem umowę na dostawę 5 EZT typu 31WE[24].
Konstrukcja
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/99/20WE.jpg/220px-20WE.jpg)
19WE/20WE to odpowiednio cztero-/sześcioczłonowe, wysokopodłogowe składy przeznaczone do obsługi przewozów pasażerskich aglomeracyjnych. Człony skrajne (typ 314B[2]) posiadają po dwie pary odskokowo-przesuwnych drzwi (prześwit 1300 mm[12], produkcji Ultimate[2]) na stronę członu, a środkowe (typ 414B[2]) po trzy pary drzwi tego samego typu[15]. Wejścia dostosowane są do obsługi peronów wysokości od 760 do 1060 mm, przy czym w przypadku niższych peronów rozkładają się stopnie ułatwiające wsiadanie[15]. Dodatkowo, w przedsionkach czołowych, znajdują się stopnie służbowe do wsiadania obsługi z poziomu międzytorza oraz ewakuacji pasażerów[15].
Ze względu na sposób połączenia członów ze sobą (sprzęgi półstałe produkcji Voith połączone sprzęgłem łubkowym) nie jest możliwe skracanie i wydłużanie pojazdu w warunkach eksploatacyjnych, jednakże istnieje możliwość łączenia dwóch pojazdów tego samego typu w trakcję wielokrotną (sterowanie cyfrowe, prod. Medcom) za pomocą chowanego sprzęgu automatycznego (system Scharfenberga, prod. Voith)[1][12][2].
Bezpieczeństwo
Wytrzymałość pudła spełnia wymagania normy PN-EN 12663:2002 (kategoria P-II zespoły wagonowe)[2]. Kabina maszynisty jest wyposażona w klatkę bezpieczeństwa[25], a pod kabiną umieszczone są absorbery energii zderzenia[26]. Pojazd zaprojektowano z uwzględnieniem wymagań normy zderzeniowej EN 15227:2008[26].
Pojazdy wyposażone są w standardowe urządzenia automatyki bezpieczeństwa ruchu: czuwak aktywny, samoczynne hamowanie pociągu oraz Radio-Stop[1]. Zastosowano radiotelefon firmy Pyrylandia i rejestrator cyfrowy ATM-RP3G firmy ATM Awionika[1]. Kabina maszynisty wyposażona jest w dwa dodatkowe miejsca dla pomocników maszynisty[1].
Wnętrze
Stosowany jest mieszany układ foteli (prod. Kiel[1]) – w większości składu siedzenia są wzdłuż okien, a jedynie w członach skrajnych w układzie grupowym. Szerokość przejścia w części pasażerskiej to 800 mm. W jednym ze skrajnych wagonów znajdują się po dwa stanowiska do mocowania wózków inwalidzkich oraz podnośnik ułatwiający wsiadanie osobom na wózkach[1][12]. Pojazdy wyposażone są w klimatyzację (produkcji Thermoking), ogrzewanie nawiewne, system informacji pasażerskiej, cztery wieszaki na rowery, system zliczania podróżnych, automaty biletowe, monitoring wideo i monitory reklamowe[1][2][27]. 19WE nie posiadają toalet[27] (producent przewiduje je dla wersji dalekobieżnych[28]).
Pod koniec 2015 roku jedna z jednostek została doposażona w ładowarki USB[29].
Typ | 8 × ANT300-3000 |
---|---|
Moc ciągła | 2195 kW |
Moc godzinowa | 2400 kW |
Maks. pobór mocy | 3500 kW |
Moment maksymalny (odniesiony do wału silnika) | 2400 Nm |
Przyspieszenie rozruchu (do 6 km/h) | 1,2 m/s² |
źródło:[1][2] |
Typ | SZH 495 |
---|---|
Przełożenie | 1:5,1757 |
Maks. ilość wejściowa obrotów | 5100/min |
Maks. moment rozruchu silnika | 2500 Nm |
źródło:[1] |
Zasilanie i napęd
Układ zasilania powstał we współpracy z firmą Medcom, która zaprojektowała główny obwód elektryczny i dostarczyła falowniki trakcyjne (FT-300-3000[30] w technologii IGBT[2]), przetwornice statyczne (PSM-60), rozdzielnie wysokiego i niskiego napięcia oraz pulpity sterownicze[31]. W pojazdach zastosowano odbieraki prądu typu DSA 200-PKP (prod. Stemmann)[2].
19WE wyposażony jest w 8 silników asynchronicznych (typ SXT315-L4C, prod. EMIT)[1]. Każdy człon oparty jest na dwóch dwuosiowych wózkach. W przypadku członów skrajnych są to wózki napędowe typu 70RSNa, a w przypadku członów środkowych – wózki toczne typu 70RSTa[15]. Wózki napędowe wyposażone są w dwustopniową przekładnię SZH 495 (prod. Voith)[1]. Wózki posiadają dwa stopnie usprężynowania. W ramach pierwszego stopnia zamontowane są amortyzatory hydrauliczne i sprężyny śrubowe, natomiast drugi stopień to amortyzatory hydrauliczne i poduszki pneumatyczne[3].
Układ hamulcowy
Głównym hamulcem pojazdu w czasie hamowania służbowego jest hamulec elektrodynamiczny, a przy mniejszych prędkościach i podczas postoju dodatkowo wykorzystywany jest hamulec elektropneumatyczny[1]. Średnia energia rekuperowana (oddawana do sieci podczas hamowania) na kilometr to 3,1 kWh/km (przy średnim zużyciu energii na kilometr 10,2 kWh/km)[2].
Pierwsze dwa pojazdy, ze względu na wykorzystanie w nich członów z prototypowego 20WE-01, posiadają dodatkowo hamulce szynowe w członach środkowych[2].
20WE
Wersja sześcioczłonowa 20WE miała długość 119,82 m. Skład posiadał 282 miejsca siedzące (i ok. 750 stojących (4 os./m²)[12]). Dostawione człony nie posiadały własnego napędu[3].
Eksploatacja
Państwo | Przewoźnik | Liczba | Oznaczenie | Oznaczenie UIC | Numer operacyjny |
---|---|---|---|---|---|
![]() | SKM Warszawa | 4 | 19WE-01 | 94 51 2 150 001 ÷ 004 | 301 |
19WE-02 | 94 51 2 150 005 ÷ 008 | 302 | |||
19WE-03 | 94 51 2 150 009 ÷ 012 | 303 | |||
19WE-04 | 94 51 2 150 013 ÷ 016 | 304 |
15 czerwca 2009 wybrano ofertę konsorcjum Newagu i ING Lease Polska w przetargu na 15-letni leasing 4 elektrycznych zespołów trakcyjnych dla Szybkiej Kolei Miejskiej w Warszawie[14].
5 kwietnia 2010 dostarczono pierwszy pojazd[15], który 9 kwietnia rozpoczął kursowanie na linii S2[25]. Drugi 19WE został dostarczony 26 kwietnia[15], po czym 29 kwietnia rozpoczął kursowanie na linii S2[32]. 18 maja 3. pojazd rozpoczął przewozy również na linii S2[33]. 11 czerwca rozpoczęto eksploatację ostatniego – 4. egzemplarza[34]. 11 grudnia 2011 wszystkie 4 składy zostały skierowane do obsługi linii S1[35].
23 maja 2012 pomiędzy przystankiem Warszawa Zoo, a stacją Warszawa Praga, skład o numerze 303 zderzył się z Elfem Kolei Mazowieckich (EN76-012). W wyniku wypadku ranny został pasażer 19WE i pasażerka Elfa[36]. 8 czerwca pojazd powrócił z naprawy[37].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Dokumentacja techniczno-ruchowa elektrycznego zespołu trakcyjnego typu 19WE. skm.warszawa.pl. [dostęp 2012-06-12].
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Piotr Zagozdon, Krzysztof Rutkowski: EZT 19 WE. skm.warszawa.pl, 2010-07. [dostęp 2016-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)]. (pol.).
- ↑ a b c d M. Graff. EZT typu 20WE z Newagu. „Świat Kolei”. 9/2009, s. 4-5. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962.
- ↑ Ryszard Rusak. Od Pafawagu do Bombardiera. 60 lat Państwowej Fabryki Wagonów Pafawag we Wrocławiu. „Świat Kolei”. 10/2005. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962.
- ↑ a b Paweł Terczyński. Pafawag – kronika produkcji. „Świat Kolei”. 10/2005. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962.
- ↑ Paweł Terczyński. Wagony i zespoły spalinowe w obsłudze ruchu regionalnego na PKP. „Świat Kolei”. 9/2008, s. 12-21. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962.
- ↑ Bogdan Waga. Elektryczne na start. „Koleje Małe i Duże”. 1/2007, s. 18-27. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962.
- ↑ Rafał Wodzicki. Nowy tabor dla SKM Warszawa. Wymysł Kaczyńskiego?. „Świat Kolei”. 12/2005, s. 12-15. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962.
- ↑ EC Engineering na targach Innotrans. „EC News”. 25, s. 4, grudzień 2008. EC Grupa. [dostęp 2016-08-15]. (pol.).
- ↑ Jakub Klimkiewicz, Michał Grobelny. 19WE wkrótce zawalczy o polski rynek. „Rynek Kolejowy”. 3/2008, s. 88. Warszawa: Zespół Doradców Gospodarczych „Tor”. ISSN 1644-1958. (pol.).
- ↑ Krynica: Prezentacja 19WE podczas XVIII Forum Ekonomicznego. inforail.pl, 2008-09-12. [dostęp 2012-06-12].
- ↑ a b c d e f Światowa premiera 19WE podczas targów InnoTrans 2008. inforail.pl, 2008-10-07. [dostęp 2012-06-13].
- ↑ Zespoły trakcyjne 19WE i 20WE firmy Newag. W: Robert Kroma, Janusz Sosiński, Krzysztof Zintel: Normalnotorowe wagony silnikowe kolei polskich 1991–2013. Wyd. 1. Poznań: BWH Kolpress, 2014, s. 185-190, seria: Encyklopedia taboru. ISBN 978-83-933257-6-4. (pol.).
- ↑ a b Warszawa: SKM rozstrzygnęła przetarg na leasing 4 ezetów. rynek-kolejowy.pl, 2009-06-15. [dostęp 2012-06-09].
- ↑ a b c d e f g Marek Graff. Jednostki 19WE z Newagu dla Warszawskiej SKM. „Świat Kolei”. 5/2010, s. 3. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962.
- ↑ Warszawa: SKM zamówi 13 składów. inforail.pl, 2009-04-06. [dostęp 2012-06-12].
- ↑ a b Całkiem nowa konstrukcja z Newagu dla SKM Warszawa. inforail.pl, 2011-02-21. [dostęp 2012-06-12].
- ↑ Za półtora roku koleją na Okęcie. Gazeta Wyborcza, 2010-03-16. [dostęp 2012-01-03].
- ↑ jm: Nowy pociąg 35WE już w Warszawie. Newag dostarczył go w dwa miesiące. Rynek Kolejowy, 2013-02-20. [dostęp 2013-02-22]. (pol.).
- ↑ Umowa na modernizację 21 pociągów SKM Trójmiasto podpisana. rynek-kolejowy.pl, 2012-05-10. [dostęp 2012-06-15].
- ↑ Wrocław: Koleje Dolnoślaskie kupują pociągi. inforail.pl, 2010-11-16. [dostęp 2013-02-04].
- ↑ Odwołanie wykonawcy. kolejedolnoslaskie.4bip.pl. [dostęp 2013-02-04].
- ↑ 5 ezt dla Kolei Dolnośląskich: Newag wygrywa. rynek-kolejowy.pl, 2011-07-22. [dostęp 2013-02-04].
- ↑ Wkrótce ruszy budowa 31WE dla KD. kurier-kolejowy.pl, 2012-07-24. [dostęp 2014-08-03].
- ↑ a b 19WE już na trasie w barwach SKM. inforail.pl, 2010-04-11. [dostęp 2012-06-09].
- ↑ a b jm: Newag po wypadku w Warszawie: Nasz tabor też jest bezpieczny. rynek-kolejowy.pl, 2012-05-24. [dostęp 2012-06-18]. (pol.).
- ↑ a b VIII. Elementy wyposażenia wnętrza. skm.warszawa.pl. [dostęp 2012-06-18].
- ↑ 19WE. newag.pl. [dostęp 2014-02-24].
- ↑ W pociągach SKM Warszawa naładujesz telefon. inforail.pl, 2015-10-26. [dostęp 2015-10-28]. (pol.).
- ↑ Lista referencyjna urządzeń trakcyjnych Przetwornice trakcyjne. „Systemy zasilania AC&DC i przetwornice trakcyjne”, s. 68, 2009. medcom.com.pl. [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04]. (pol.).
- ↑ Nowy EZT 19WE. medcom.com, 2008-10-13. [dostęp 2012-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-15)].
- ↑ Drugi 19 WE wyjechał na trasę SKM. rynek-kolejowy.pl, 2010-04-29. [dostęp 2013-02-04].
- ↑ Trzeci 19WE już wozi pasażerów. rynek-kolejowy.pl, 2010-05-18. [dostęp 2012-06-09].
- ↑ Okres gwarancji producenta pojazdów 19WE liczony od daty wprowadzenia do eksploatacji. „Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia”. GZP-351-7/10, s. 15. skm.bip.um.warszawa.pl. (pol.).
- ↑ Od 11 grudnia nowy rozkład jazdy SKM Warszawa. rynek-kolejowy.pl, 2011-12-08. [dostęp 2012-06-09].
- ↑ Czołowe zderzenie pociągów w Warszawie. Dwie osoby ranne. rynek-kolejowy.pl, 2012-05-23. [dostęp 2012-05-23].
- ↑ 19WE po wypadku z powrotem na torach. rynek-kolejowy.pl, 2012-06-08. [dostęp 2012-06-08].
- p
- d
- e
Produkcja |
| ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Modernizacje |
|
- p
- d
- e